cata._19

@cata._19

8 years ago

Posted On: December 23rd 2018, 08:36 pm

Die wahre Kunst des Schenkens liegt auch darin, einem Menschen etwas zu geben, was er sich nicht kaufen kann, wie Freude, Nächstenliebe, Achtung, Zeit, Lachen, Vertrauen, Erinnerungen, Frieden, Glaube, Harmonie, Herzwärme, Küsse, Balance, Umarmungen, Liebe, Freundschaft, Familie, Aufmerksamkeit, Toleranz, Respekt und Hoffnung .
Ich wünsche euch alle meine Freunde ,Arbeitskollegen und bekannten ein besinnliches Weihnachtsfest !🎄

ماكانش يحساب ليا غادي تجيني أصعب من المرة الأولى🥺❤️‍🩹
#morocco🇲🇦 #algerie #tunisie #fyp #explore

🍆❤️ ترشی بادمجون سرخ‌دونه؛ یه بار بچشی، عاشقش می‌شی! 😍🌶️

یه ترشی خوشرنگ و خوش‌عطر که ترکیب بادمجون، زرشک و سبزی‌های معطرش حسابی دلبری می‌کنه! 🤤❤️

🛒 مواد لازم:
🍆 بادمجون: ۱۰ عدد
❤️ زرشک: ۱ پیمانه
🌿 ریحون، گشنیز و نعنا: به مقدار لازم
🧄 سیر رنده‌شده: چند حبه
🍶 سرکه: تا جایی که مواد رو بپوشونه
🧂 نمک: ۲ قاشق سوپ‌خوری
🌶️ فلفل: ۱ قاشق غذاخوری
🌱 پودر تخم گشنیز: ۱ قاشق غذاخوری
🍬 نبات: ۱ تکه

👩🏻‍🍳 فوت‌وفن خوشمزگی:

✅ بادمجون‌ها رو با پوست حلقه کن و توی سرکه فقط تا حد نرم‌شدن بپز؛ نذار له بشن!

✅ وقتی خنک شدن، سبزی خردشده، زرشک، سیر و ادویه‌ها رو اضافه کن و آروم مخلوط کن.

✅ داخل شیشه تمیز بریز، روی مواد رو با سرکه بپوشون و یه تکه نبات اضافه کن تا طعمش متعادل بشه.

✅ درِ شیشه رو ببند و داخل یخچال بذار. حدود ۲۴ ساعت بعد، طعم‌ها به خورد هم می‌رن! 😋

🔥 حالا یه سؤال چالشی! 👇

😈 فرض کن فقط اجازه داری یکی رو انتخاب کنی: ترشیِ تندِ آتیشی که اشکتو درمیاره 🌶️🔥 یا ترشیِ ترشِ ترش که چشماتو می‌بنده؟ 🍋🤣

جرئت داری انتخابتو توی کامنت بنویسی؟ 👇😂❤️

📌 دستور رو ذخیره کن که یادت نره!
💕 بفرست برای اون رفیقت که عاشق ترشیه!

👩🏻‍🍳 @ashpazi.irani10

#ترشی_بادمجان #ترشی_زرشک #ترشی_خانگی #ترشی_فوری #آشپزی_ایرانی

Things are ramping up in the world and it’s getting a bit hairy with the world political climate

There is something extraordinary about ‘Mother Mary Comes to Me’: the way Arundhati Roy holds the contradictions of a woman who could be both a force of nature and a source of deep hurt.
Mary Roy was a formidable feminist who challenged the world and carved out a place for herself, yet the same fierce, uncontained spirit could wound those closest to her. Arundhati writes of her with a startling honesty that neither diminishes her mother’s achievements nor conceals the wreckage left behind. What emerges is an inheritance of extraordinary complexity: a daughter shaped by the very person she has struggled to understand, carrying both her mother’s fire and the scars of its burning.
The memoir asks what it means to love someone who has hurt you, to recognise their humanity without denying your own pain, and to live with the knowledge that tenderness and cruelty can inhabit the same person.
It is a portrait of motherhood, memory, rage and resilience, and of how the private lives behind public triumphs are rarely as simple as the world imagines. Perhaps its greatest achievement is that it makes room for a woman to be a revolutionary and a deeply flawed mother, and for a daughter to tell the truth about both.

cata._19

@cata._19

More posts