Masoud Fattahi

سه حرف است کلا.
.
واو، طا و نون. این سه حرف که به هم می‌چسبد بی‌نهایت معنا و کلمه را در خود جای می‌دهد. اشک، بغض، غرور، مظلومیت، محرومیت، ناموس، شرف، شجاعت و قس علی هذا. ببینید، چقدر سحرانگیز است.
یادم می‌آید بیش‌ترین استرس‌هایم را و ذوق‌هایم را و دل‌شوره‌هایم را برای افراد زیر این پرچم خرج کرده‌ام. آن فرد مهم نیست که چه کسی‌ست و کارش چیست و رنگ پوستش کدام است و تقصیر دارد یا ندارد و به کدام زبان تکلم می‌کند، نه. هر کس ذیل این پارچه سه رنگ ایستاد و نام ایران را فریاد زد دلم برایش لرزید.

امروز هم بغض دارم، گله دارم و دل‌خور‌اَم شاید اما باز پای همان سه حرف وسط است. پای "وطن" وسط است. وطنی که با شرفم و عزتم و سجل‌ام و گذشته‌ام و آینده‌ام گره خورده و دار و ندارم بسته به اوست. منم که به آن مدیونم. کمرم زیر سنگین‌ترین فشارها خم شده ولی پرچم را برافراشته نگه داشته‌ام.
امیدم را با توکل سبز نگه‌ داشته‌ام. روحم را با آزادگی سفید نگه‌داشته‌ام و صورتم را با سیلی سرخ که مبادا وطن را خجالت‌زده کنم.
من امروز، دوباره، ایران را فریاد می‌زنم و هرکه را که زیر این نام خون‌آلود عرق می‌ریزد تشویق می‌کنم.

(سی‌اُم آبان صفریک)
#تیم_ملی