Arezo Divsalar

شعر : غراب
#نیما یوشیج

آفتاب با رنگ های زرد غمش هست در حجاب
تنها نشسته بر سر ساحل یکی غراب
.
.
.
غراب در واقع، نماد بیرونی شاعر است که از تنهایی و رنجی که دیده، دوری گزیده است.
رویکرد شاعر به مفهوم غراب در اینجا نشانه از شومی، نحوست و نامبارکی است.
بیانگر این است که نیما، فضای خفقان و درد آور را حس کرده و این انزوا و گوشه گیری که در زندگی خود نیما اتفاق می افتد نیز حاصل یأس، بدبینی و ناامیدی شاعر نسبت به فضای بیرونی جامعه است که بر درون شاعر مؤثر افتاده است.
شاعر در شعر غراب، غروبی را به تصویر می کشد که غرابی بر ساحل نشسته و ساحل آسمان نیلگون نیز رنگ سیاهی به خودش گرفته است.
در نگاه شاعر چون حساسی مثل نیما، فضاهای طبیعی و شاد نیز رنگ غم به خود می گیرد و ساحل و دریایی که یک زمان محل شادی و تفریح بوده در نظر شاعر، تیره و تار به نظر می رسند و حتی بلوطی که از خزان زرد شده، همگی فضای اندوهناک را تقویت می کنند.
شاعر نیز که از ناکسان گریزان است به تنهایی و انزوا پناه برده و در این انزوا، تصویری از درون خویش می بیند و آن هنگام است که غیبت آفتاب و حاکمیت غروب و غراب شروع می شود.