Iman Abdipour

در لایه‌ی اگزیستانسیالیستی،
«عریان‌تر شدن» یعنی مواجهه‌ی مستقیم با حقیقتِ وجود بی‌واسطه‌ی امید، مذهب، یا معناهای ساختگی.
انسانِ آگاه، هرچه بیشتر می‌فهمد، بیشتر لایه‌های دروغ را می‌کَند،و هرچه این آگاهی عمیق‌تر شود، برهنگی‌اش بیشتر می‌شود تا جایی که دیگر هیچ چیزی جز حقیقتِ خام و بی‌رحم باقی نمی‌ماند.
این همان لحظه‌ای‌ست که سارتر از آن به‌عنوان اضطراب هستی یاد می‌کرد: وقتی دیگر چیزی برای پنهان شدن پشتش وجود ندارد.
اضطرابِ هستی، با ترس فرق دارد.
ترس، همیشه «علت» دارد از چیزی می‌ترسی: سقوط، مرگ، تنهایی، قضاوت.اما اضطرابِ هستی، ترسی است بی‌علت.
حسِ تهی بودن در برابر بی‌پایانی.
احساسی که وقتی تمام معناهای قراردادی (دین، نقش، هدف، عشق، اخلاق) فرو می‌ریزند، پدید می‌آید.
مثل سقوط در خلأیی که هیچ‌کس آن پایین منتظر تو نیست.
اضطراب، بهای آزادی است.
هرچه بیشتر آزاد باشی، بیشتر در لبه‌ی نیستی می‌ایستی.
چون هر انتخاب، یعنی نفی تمام گزینه‌های دیگر؛ یعنی احساس گناه، تنهایی، و بی‌پناهی.
هایدگر میگفت:
اضطراب، لحظه‌ای است که هستی از زیر پای انسان کنار می‌رود و او می‌بیند که هیچ چیزی به خودیِ خود معنا ندارد.
این لحظه، دردناک است ولی راستین چون در آن، انسان به «اصالت» نزدیک می‌شود.
سارتر هم میگفت:
ما محکوم به آزادی هستیم؛
یعنی هیچ نیرویی معنا را برای ما تعیین نمی‌کند.
پس اضطراب، نه بیماری، بلکه وضعیت طبیعیِ انسانِ آگاه است.