She Ma

‎می‌‌نویسم برای روزگاری که شاید دیگر به یاد نیاورم این حال را
‎نمی‌توانم که نامش دهم. حالیست مابین بیم و امید همراه با شور و تردید، کمی شبیه به جوانی که به دیدار کسی میٰ‌رود که در دلش نسبت به او، شوری بس عاشقانه دارد.
‎کسی که در آرزوی دیدار شفقی است که می‌داند بلاخره خواهد زد و آن بنفش دلپذیر نوید بخش نوروز را در دلش می‌بیند، .حال کسی که پیش از سپیده می‌دود. نام این حالم چیست را واژه‌ای ندارم و دلم می‌خواست کنار مردمان همدلی بودم که همین حال را داشتند تا در این شب بیداری‌هایمان، آتشها برپا کنیم و بخوانیم و پای بکوبیم. حالی چون یک مهمانی گرم در شبهای سرد زمستان، حالی شبیه رد شدن از آتشی که باغ می‌شود و سپس با هم بنوشیم و بگوییم به‌هم از قصه راه پرفراز و نشیبی که آمدیم تا رسیدیم به این لحظه.حالی شبیه هر جه بادا باد تا فردا ….
‎ دلم ایران است. ایرانی که دلم هست و آباد و آزاد می‌خواهمش با مردمی شاد و نیرومند و پر از شور و امید به فرداهای بهتر.⁩