Ümit Kavak

sanırım bu hayatta pek bir şey başaramadım. başarmam gerekiyor muydu onu da pek bilmiyorum.
ama güzel bir hikayem var kaç zamandır. eksik kalan çocukluğuma bahşedilen bir çocukluk yolu. o yolları giderken yorulmadığımı hissediyorum. güzel çiçekler, ovalar, dağlar, keşfediyorum. oralarda çok güzel çiçekler var biliyorsunuzdur çoğunuz. bir de çok güzel yalnız ağaçlar. trafolardan çok kıymetli o ağaçlar. çoğu kişi bilmiyor mesela bunu. ben onları sulamaya gayret ediyorum, onlar ise bana hayatın tüm çocuk yanlarını sunuyorlar. ne verdiysem, ne veriyorsam milyon katını veriyorlar bana, çocukluğuma, kalbime, gülüşüme. bir intihardan alıyorlar beni, bir bahara taşıyorlar. o çalmadan girdiğim kapıların hepsine selam ile..