Majid Begloo

برای مادران بارانیِ ایرانشهر...
مادران بارانیِ ایرانشهر،
نام شما را باید با اشک نوشت، با بغض خواند و با قلب به یاد سپرد...
شما که روزی دستانتان پناهِ کودکانتان بود، امروز خاک، آغوش آخر شما شده است.
هیچ واژه‌ای توانِ توصیف رنج مادری را ندارد که چشم به در می‌دوزد، اما فرزندش دیگر از راه نمی‌رسد؛ مادری که صدای خنده‌های خانه را به یاد می‌آورد و جای خالی عزیزش را با تمام وجود حس می‌کند.
مادر، همیشه آخرین پناه است؛
و چه درد بزرگی‌ست وقتی پناهِ جهان، خودش زیر آوارِ اندوه می‌ماند.
ای مادران صبور،
اشک‌های شما فقط برای یک خانه نیست؛ برای تمام دل‌هایی‌ست که از جنگ، خشونت و بی‌رحمی زخمی شده‌اند.
دعا می‌کنیم هیچ مادری در هیچ کجای این سرزمین، طعم تلخِ داغ فرزند را نچشد و هیچ کودکی با جای خالیِ مادر یا پدر بزرگ نشود.
یادتان در قلب‌ها می‌ماند؛
نه به عنوان یک عدد، نه به عنوان یک خبر،
بلکه به عنوان انسان‌هایی که دوست داشتند، امید داشتند و زندگی را نفس می‌کشیدند.
برای شما، مادران بارانیِ ايرانشهر ،
تمام گل‌های جهان کم است...