𝑀𝑎𝑦𝑧𝑎

🌄 🌳🪵🐎 Doğayla iç içe bir yaşam, biraz ürkütücü çağrıdır; çünkü insanı yavaşça “ben” dediği merkezden uzaklaştırır. Kendimizle yüzleştikçe üretkenliğin derinleştiğini hissederiz, ama bu derinleşme çoğu zaman tam tersine bir süreçle başlar: kendini unutmakla. Ego’nun geri çekildiği, benliğin çözündüğü o eşikte üretim artık bir öznenin eylemi değil, kendiliğinden açığa çıkan bir oluş haline gelir.

Ne kadar derin yaşarsak yaşayalım, sistematik bir “yüzeysellik” dayatması vardır; varoluşun ağırlığını hafifletmeye, kimliği sabit ve kontrol edilebilir tutmaya çalışan bir yapı. Bu dayatmadan çıkış yalnızca yüzleşme değil, aynı zamanda kimliğin kendisini de çözülmeye bırakmaktır.

Bu çözülme ilk anda bir yıkım gibi görünür. Ancak benlik dağıldığında geriye boşluk değil, daha doğrudan ve canlı bir varoluş kalır. İnsan önce kendini unutur; fakat tam da bu unutuluşta, daha saf bir hatırlama başlar—ve yaratım artık “ben”den değil, o açıklığın kendisinden doğar.

Ve belki de bütün mesele, o saf varlığa ‘ulaşmak’ değil; onun zaten hep orada olduğunu, yalnızca benliğin gürültüsü çekildiğinde görünür hale geldiğini fark etmektir. 🧚🏽‍♀️