Instagram story viewer> @homebyjr> Post

J®️

@homebyjr

4 months ago

Nu har dahliorna börjat blomma 🌿

31

1

Posted On: July 21st 2026, 03:50 pm

Nu har dahliorna börjat blomma 🌿

Comments (1)

andersson.ewa

4 months ago

andersson.ewa

Gröna fingrar, snygga dalior 🥰

More posts

The @lakings’ Hometown Remix jerseys are the latest in a long list of sensational sweaters! 😎

Today on set wit the great @realpdxreg @jumpman23
@wethebest

STILL

in good company🤝

Scarlet Heart Ullavee ปาฏิหาริย์ข้ามกาลเวลา พร้อมเจอทุกคนแล้ว! #ScarletHeartUllaveeEP1

Scarlet Heart Ullavee ปาฏิหาริย์ข้ามกาลเวลา
ทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20:30 น. ทางช่อง one31 ดูย้อนหลัง แอป oneD ที่เดียว เวลา 21:45 น.

#ScarletHeartUllavee
#GMMTV

دی. دابلیو. وینیکات (یکی از بزرگترین روان‌کاوانِ تاریخ)، مفهوم بی‌نظیری به نام “ظرفِ دربرگیرنده” را مطرح می‌کند. نوزادِ انسان در بدو تولد، یک هویتِ منسجم ندارد؛ روانِ او در خطرِ تکه‌تکه شدن (Fragmentation) است. این نگاهِ خیره‌یِ مادر در حین شیر دادن، و در-آغوش‌کشیدن‌های اوست که مانندِ یک “چسبِ روانی”، ذراتِ متلاشیِ وجودِ کودک را به هم متصل می‌کند. اما چه اتفاقی می‌افتد اگر مادر درگیرِ افسردگیِ پنهان، فشارهایِ زندگی، یا خستگیِ مفرط باشد؟ او (همان‌طور که کمبل در اسطوره‌یِ زمینِ مادر می‌گوید) جسمش را فدا می‌کند، غذا می‌پزد، می‌شوید... اما روانِ او غایب است!
گسستِ شناختی و خیانت به خود
جاسمین لی کوری دردناک‌ترین پیامدِ این پدیده را فاش می‌کند. وقتی ما با “کمبودِ مادری” (Mother Deficit) بزرگ می‌شویم، مغزمان دچار خطای شناختی می‌شود. ما به خودمان می‌گوییم: “مادرم که لباس و غذای من رو تأمین کرد، پس چرا من از درون احساسِ تنهایی، انزوا و یتیم‌بودن می‌کنم؟” برای حلِ این تضاد، ما احساساتِ کودکِ درونمان را نامعتبر می‌شماریم و او را “ناشکر” می‌نامیم. نادیده گرفتنِ این حسِ بی‌مادری، بزرگترین خیانتی است که ما در بزرگسالی به روانِ خودمان می‌کنیم. ما کودکمان را دوباره در تاریکی رها می‌کنیم.
🌱 شفقتِ دوگانه (The Shared Burden)
همان‌طور که در ابتدای جستار گفتیم، ما در اینجا هیچ مادری را سرزنش نمی‌کنیم. مادرانِ ما خودشان در چرخه‌ای از محرومیت و فداکاری‌هایِ استخوان‌سوز گرفتار بوده‌اند. التیامِ این زخم، با بخشیدنِ مادر و هم‌زمان به‌رسمیت شناختنِ دردِ کودکِ درونمان آغاز می‌شود. ما باید خودمان، آن چسبِ روانی را برای تکه‌هایِ پخش‌شده‌یِ روحمان بسازیم.

خیلی دوست داشتم تمرینی در این مورد بدم اما دیدم چند پست قبل که تمرین دادیم استقبال نشد و گفتیم شاید زیاد دسوت نداشته باشین

👇🏼 اما برای ایجادِ یک فضایِ آینه‌وار، قدرتمند و همدلانه در اینجا، لطفاً در کامنت‌ها با شجاعت بنویسید:
«کجایِ زندگیتون (در مواجهه با یک شکست، ترس یا تنهایی) با تمامِ وجود حس کردید که یه “حفره‌یِ خالی از آغوش و تأییدِ مادرانه” تو قلبتونه، ولی چون مادرتون براتون خیلی زحمتِ جسمی کشیده بود، عذاب‌وجدان گرفتید و این درد رو سرکوب کردید؟»
نوشتنِ این اعتراف، اولین قدم برای به‌هم‌چسباندنِ ذراتِ وجودتان است. با تمامِ دقت می‌خوانمتان.

😜😜😜