Posted On: September 3rd 2026, 08:04 am
“Precies, meid… jij weet waar het over gaat.”
Die woorden zijn me bijgebleven.
Afgelopen zomer was ik veel onderweg met de trein.
Tijdens één van die reizen raakte ik in gesprek met een oudere vrouw.
Ze vertelde dat haar man het afgelopen jaar was overleden.
We praatten over verlies.
Over hoe het is om verder te moeten zonder degene met wie je zoveel van je leven hebt gedeeld.
En ergens kwam het gesprek op naar huis gaan.
Op wat *thuis* eigenlijk betekent.
Ik vertelde haar hoe ik er steeds meer naar kijk:
dat ons lichaam misschien wel het huis is waarin we ons hele leven wonen.
Een huis waar we soms zo weinig aanwezig zijn.
Omdat we doorgaan.
Presteren.
Zorgen.
Volhouden.
Terwijl thuiskomen misschien juist wel betekent dat je weer terugkeert naar jezelf.
Naar je lichaam, naar de kern wie je bent.
Voelen waar je bent.
Voelen wat er in je leeft.
Weer aanwezig zijn in het huis waarin je al die tijd hebt gewoond.
Ze keek me een tijdje aan.
“Precies meid… jij weet waar het over gaat.”
Misschien was dat waarom dat gesprek me zo raakte.
Want wat betekent thuiskomen, als degene bij wie jij je altijd thuis voelde er niet meer is?
Misschien begint thuiskomen dan opnieuw.
Niet alleen op een plek.
Niet alleen bij een ander.
Maar bij jezelf.
In je eigen lichaam.
In het huis dat je, wat er ook verandert, altijd met je meedraagt.
Het woord "thuiskomen" voelt voor mij dan ook al jaren anders.
Dieper.
Zachter.
En veel groter dan alleen een huis 💫