Mila Pastel

Ik heb mezelf eigenlijk altijd gezien als iemand die ontzettend ambitieus is. Als ik iets wil, dan ga ik ervoor. Lukt het niet? Dan probeer ik het opnieuw. En als het op die manier niet werkt, bedenk ik wel een andere manier.

Lange tijd zag ik dat alleen maar als een mooie eigenschap. Tot ik steeds beter begon te begrijpen waar een deel van die enorme prestatiedrang bij mij vandaan komt.

Als tiener woonde ik jarenlang in de jeugdzorg. Op de instelling waar ik woonde, werd mijn gedrag iedere dag beoordeeld. Had ik mijn doelen gehaald? Was ik op tijd? Hoe had ik me gedragen? Aan die beoordelingen konden ook consequenties zitten.

Achteraf denk ik dat ik daar veel meer van heb meegenomen dan ik lange tijd doorhad. Falen voelde voor mij niet gewoon als: jammer, het is niet gelukt. Het voelde veel groter. Alsof ik tekortgeschoten was. Alsof ik moest bewijzen dat ik het wél kon.

En juist in het ondernemerschap kan zoiets heel lang worden aangezien voor ambitie.

Begrijp me niet verkeerd: ik bén ambitieus. Ik hou van ondernemen, creëren en nieuwe dingen bouwen. Maar inmiddels probeer ik ook te leren dat niet alles hoeft te lukken. Dat stoppen soms geen opgeven is. Dat een verkeerde keuze maken niet betekent dat jíj verkeerd bent.

Ik heb hier eigenlijk nooit zoveel over gedeeld. Terwijl juist mijn verleden enorm heeft bepaald hoe ik naar ondernemen, moederschap en het leven kijk.

Misschien is het tijd om daar wat vaker woorden aan te geven. Zeker nu er steeds meer verhalen naar buiten komen over de jeugdzorg en steeds meer mensen opstaan om te vertellen wat er anders moet.

#jeugdzorg #ondernemers #ondernemendevrouwen #ondernemerschap #moederschap