vida

.
صبح

از شانه‌های درخت انجیر

آرام پایین آمد

گنجشک دانه‌ای از سکوت برداشت

و لابه‌لای برگها

ترانه‌ای ناتمام کاشت

باد نام مرا ربود

و بر خیال دشت آواز رهایی خواند

کاش می‌شد مثل آب

از کوه و سنگ جاری شد

مثل نور

به خانه‌ای تاریک رسید

و مثل باران

تمام فاصله‌ها را

به یک قطره شست

عشق را در فنجان چای نشاند

و سیب را تا عمق جان بویید

و در گوش جهان خواند

کمی ساده‌تر نفس بکش

ویدا منصوری

#نوشتن
#شعر
#شعرِ_من
#شعر_سپید
#شعرـکوتاه