Oli

Miałem wobec powieści „Oczy są najsmaczniejsze” naprawdę spore oczekiwania, może nawet zbyt spore, ponieważ jeszcze zanim sięgnąłem po tę książkę, w głowie mej zacząłem budować bardzo konkretny obraz tego, czym chciałbym, żeby była ta książka. Chciałem, by była dziwna, psychologicznie niewygodna, a przy tym inteligentna i bezkompromisowa, czyli w pewnym sensie podobna do „Ziemian” Sayaki Muraty. To właśnie ów książka była dla mnie najważniejszym punktem odniesienia, bo Murata pokazała tam, jak można połączyć pozornie zwyczajne życie, rodzinne dramaty z czymś absolutnie skrajnym, obrzydliwym i szokującym, stając się narzędziem do zadawania bardzo nieprzyjemnych pytań o to, czym właściwie jest normalność. Być może właśnie dlatego po oczach, spodziewałem się mocnego horroru o dziewczynie, która zaczyna mieć obsesję na punkcie zjadania ludzkich oczu. Spodziewałem się książki, która będzie prowadziła równie konsekwentną i równie bezlitosną rozmowę o społeczeństwie jak Murata. A co dostałem? Dostałem rzecz interesującą, chwilami naprawdę obrzydliwą, z kilkoma ciekawymi komentarzami społecznymi, ale jednocześnie książkę, która nie zawsze potrafi wykorzystać cały potencjał własnych pomysłów.
 
To debiut, który miałem wrażenie, że chce powiedzieć bardzo dużo i bardzo wyraźnie chce, żeby czytelnik wiedział, co właściwie ma zostać powiedziane. Jest tutaj feminizm, jest rodzinny rozpad, jest poczucie niedopasowania, a wszystko to zostaje przepuszczone przez filtr psychologicznego horroru. Tylko też dla mnie tego było za mało, bo ja naprawdę chciałem więcej horroru. Nie dlatego, że warstwa społeczna jest niepotrzebna, ale dlatego, że książka ma na okładce i w samym założeniu coś, co obiecuje znacznie większą dawkę grozy. Oczywiście pojawiają się popieprzone sny, pojawia się dziwności wszelakie związane z oczami, pojawia się coraz bardziej niepokojące zachowanie Ji-won (głównej bohaterki), ale przez długi czas można mieć wrażenie, że czytamy przede wszystkim dramat rodzinny.
 
Ciąg dalszy w komentarzu ⬇️