Oona Jewelry

Vandaag, dag op dag 11 jaar later, doorbreek ik de stilte.

Wat je ziet, is een foto van mij in 2015, tijdens een zeer zware burn-out.

1 september was toen een dag waar ik enorm tegenop zag. Na amper 7 weken moest ik alweer verder, terwijl ik daar eigenlijk nog helemaal niet klaar voor was. Maar soms heb je geen keuze. Je doet wat moet en probeert ondertussen zelf overeind te blijven.

11 jaar geleden was burn-out nog veel minder bespreekbaar dan vandaag. Dus zweeg ik.

Maar vandaag niet meer.

Ik ben Eveline. Sinds mijn 17de heb ik last van paniekaanvallen. Ik ben nu 41 en soms heb ik het nog steeds moeilijk. Maar ik laat het mijn leven niet meer bepalen.

Pas vanaf mijn 35ste begon ik opnieuw écht te genieten. En vandaag kan ik met heel mijn hart zeggen: ik geniet van mijn leven.

Misschien heb ik wat vertraging opgelopen. Maar dat maakt niet uit. Ik geniet van de mooie momenten, maar ook van de moeilijke. Want ook die hebben mij gemaakt tot wie ik vandaag ben.

Deze keer geen dankjewel aan iedereen.

Deze keer een dankjewel aan mezelf.

Dankjewel, mezelf, dat je bent blijven vechten. Tegen dat kleine monstertje in je hoofd dat zegt dat het altijd beter moet, dat het nooit genoeg is en dat jij het niet waard bent.

Awel, monstertje…

Ik ben het wél waard.

En ik hoef je niet meer weg te duwen. Ik omarm je. En elke keer dat ik dat doe, word je een beetje kleiner.

11 jaar later sta ik hier nog.

Sterker. Zachter. En vooral: gelukkiger.

En daar ben ik ontzettend trots op. ❤️