Rahul Gosalakkal Nelliyotan

ചില സമയങ്ങളിൽ…
തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കും.

പിന്നെ സ്വയം ചോദിക്കും…

“ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിടത്തേക്ക് എത്തിയോ?”
“സ്വപ്നം കണ്ട ജീവിതം എനിക്ക് കിട്ടിയോ?”

ഒരുപക്ഷേ… ഇല്ല.

കുന്നോളം ആഗ്രഹിച്ചിട്ട്
കുന്നിക്കുരുവോളം മാത്രം കിട്ടിയെന്ന് ചിലപ്പോൾ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.

പക്ഷേ ഇന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാകുന്നു…

ആ കുന്നിക്കുരുവോളം കിട്ടിയതുപോലും
ആരുടെയും ഔദാര്യമല്ലായിരുന്നു.
എന്റെ അധ്വാനവും, കണ്ണീരും, സഹനവും ചേർന്നുണ്ടാക്കിയതാണ്.

ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് പേരെ കൂടെ പ്രതീക്ഷിച്ചു.
ചിലർ വഴിയിൽ നിന്നു…
ചിലർ വഴിയിൽ തന്നെ അകന്നു.

ഒടുവിൽ മനസ്സിലായി—

ചില യാത്രകൾ നമ്മൾ ഒറ്റയ്ക്ക് തന്നെ നടക്കേണ്ടതാണ്.

ആരും കൈപിടിക്കാത്ത സമയങ്ങളിലാണ്
നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ കരുത്ത് നമ്മൾ തിരിച്ചറിയുന്നത്.

തകർന്നപ്പോഴും വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു.
വേദനിച്ചപ്പോഴും മുന്നോട്ട് നടന്നു.
കരയേണ്ടിടത്ത് പലപ്പോഴും നിശബ്ദനായി.

ഇന്ന് ആ നിശബ്ദത ഒരു തോൽവിയല്ല…

ജീവിതം എന്നെ പഠിപ്പിച്ച ഒരു ശക്തിയാണ്.

എല്ലാം നമ്മുടെ ഇഷ്ടം പോലെ നടക്കണമെന്നില്ല.
ചില കാര്യങ്ങൾ വിധിയായിരിക്കാം…
ചിലത് ദൈവനിയോഗമായിരിക്കാം.

പക്ഷേ, ഈ തിരക്കഥയിൽ എനിക്ക് ലഭിച്ച കഥാപാത്രം
എത്ര കഠിനമായാലും, അത് അഭിമാനത്തോടെ അഭിനയിച്ച് തീർക്കണം.

കാരണം…

ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിടത്ത് എത്തിയില്ലായിരിക്കാം.
പക്ഷേ, ഞാൻ തളരാതെ ഇത്രയും ദൂരം എത്തിയിട്ടുണ്ട്.

അതാണ് ഇന്ന് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ അഭിമാനം. ❤️

ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്ന വഴികൾക്ക്
കൂടെ നടന്നവരുടെ കൈയടിയേക്കാൾ
സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ അംഗീകാരമാണ് വിലപ്പെട്ടത്.