Sedat Uyanık

Yoko Ono - İçses ve İçyapı (Eylül 2026) ⬇️
Biraz uzun bir post oldu ve daha çok şey paylaşmak isterdim ama üzerine konuşmaya cidden kayda değer bir sergi. Çünkü Ono sergisi benim için sadece bir sanatçının üretimine bakmak değil; aynı zamanda çağdaş sanatın son 70 yılına 67 eserle, değişen düşüncelere ve dönüşen dünyaya kısa bir yolculuk gibi. Eserlerin arasında gezergen sadece sanatı değil, dönemin ruhunu da hissetmek mümkün.
Sergisini gezerken benim için en etkileyici şey, eserlerin sadece bakıp geçtiğimiz işler olmamasıydı. Birçoğu bizi düşünmeye, dokunmaya, katılmaya ve hatta kendi hikâyemizi işin bir parçası haline getirmeye davet ediyor. #participate
Ono’nun sanatında bazen ortada tamamlanmış bir eser bile yok. Bir talimat, bir fikir, bir dilek ya da basit bir hareket var. Gerisini izleyici tamamlıyor. Belki de serginin en güzel tarafı tam olarak bu: sanat sadece sanatçının ürettiği bir şey olmaktan çıkıp, onu deneyimleyen herkesle birlikte yeniden oluşuyor. Aslında bazı eserler hiç tamamlanmıyor. #relationalaesthetics
“Dilek Ağacı”, “Görünmez Bayraklar”, “Beyaz Satranç Takımı”, “Kesme Parçası” ve “Barışı Hayal Et” gibi işler üzerinden savaş, barış, kadın, beden, hafıza ve insan ilişkileri üzerine düşündürüyor.
Benim için “İçses ve İçyapı”, sadece Yoko Ono’nun uzun sanat yolculuğunu görmek değil; aynı zamanda sanatın bazen bir nesneden çok bir fikir, bir his ve bir karşılaşma olabileceğini hatırlatan bir deneyimdi.
Ve çok güzel bir hikayesi olan, John Lenon ile 1973’te yazdıkları ve birlikte yaptıkları “Double Fantasy” albümlerinden “Hard Times Is Over” parçasıyla noktalıyoruz. Sevgiler.
#yokoono #insoundandinstructure