Katarzyna Oczkowska_Wygląda na niezłą sztukę

„Najwyraźniej, panie doktorze, nigdy nie był pan trzynastoletnią dziewczynką” – te ikoniczne słowa Cecilia Lisbon kieruje do lekarza pytającego o przyczyny jej stanu w „Przekleństwach niewinności” Sofii Coppoli.

W nowym odcinku podcastu Wygląda na niezłą sztukę przyglądam się filmowi z 1999 roku, który jakiś czas temu pojawił się w kinach w odrestaurowanej wersji dzięki @pastperfect.films. Pełnometrażowy debiut Coppoli powstał na podstawie debiutanckiej powieści Jeffreya Eugenidesa, opowiadającej o dorastaniu pięciu sióstr Lisbon. Ich historię poznajemy z perspektywy chłopców z sąsiedztwa, którzy obserwują pogrążone w niewypowiedzianym cierpieniu siostry, jednocześnie poddając je seksualizującemu spojrzeniu. Coppola przekształca tę perspektywę, łącząc punkt widzenia męski i kobiecy oraz skupiając uwagę na dziewczęcości jako autonomicznym doświadczeniu. Dziewczęcość staje się jednym z centralnych tematów filmu – stanem jednocześnie fascynującym i ograniczającym. Słowa Cecilii sugerują przy tym, że samo doświadczenie dorastania jako dziewczyna może być źródłem cierpienia.

Wątek ten można odczytać w kontekście refleksji Elisabeth Bronfen nad kulturowym związkiem kobiecości i śmierci. Kobiece ciało jest w kulturze zachodniej często przedstawiane poprzez tę kategorię, co wpływa na sposób konstruowania kobiecości. Link w bio.