arian javan

گویا باید نامه ای بنویسم برای خودم ، باز هم دلم برای خودم تنگ شده است ، توی گرفتاری ها غرقم ، با انکه شناگر خوبی ام ،همیشه خودم را می اندازم روی تنه ی درختی که شناور است میگذارم مرا با خودش ببرد ، اما این بار انگار آب مسیرش راکد است ،نمیدانم شاید باران نباریده ، شاید افتاده ایم داخل یک برکه ، شاید اینجا پایان مسیر رودخانه است شاید این تنه ی درخت دلتنگ کسیست که همین حالا آنطرف رودخانه معشوقه اش را دیده است ، نمیدانم اما این را میدانم که همه چیز متوقف است ، باران ، بغض،دلتنگی ، آسمان ، کارو کاسبی، درامد، و حتی زندگی متوقف شده است ، چند وقتیست فکر می کنم درونم آشوبیست ، خیلی عمیق است اما به روی خودم نمیاورم ، او مدام به رویم میاورد ، با آنکه میگوید رازت را به کسی نگو ، اما خودش مدام تکرار می کند شب به سراغم می آید ، روز ذهنم را میبرد همانجا که همه چیز جان گرفته بود جانم را فشار میدهد انگار قصد کشتنم را دارد ،کلمات تند و سریع میگذرند ، خاطره ها... گل های توی خانه خشک شده اند ، عکس ها دیگر توی قاب نیستند و عطرها میخواهند همین امروز و‌فردا از روی تمام لباس ها بروند ، کسی انگار هرگز نبوده ، شایدم دارم دیوانه میشوم ، دلم دقیقا برای چه کسی تنگ شده است، پس باید با تمام وجودم بخوانم ...
حتی اگر صدا به گوش دلتنگی هایم نرسد برای حرکت تنه ی درخت متوقف شده کاری کرده ام .
پ ن:دلی خوندم ،دلی همراهی کردن