Banu Dilben

Peki, Hayat Bize Ne Öğretti?

Annemizin bedeninde başlayan yolculuğumuz, bir gün bembeyaz bir kefene sığacak. İlk nefesimizle son nefesimiz arasında ise “benim hayatım” dediğimiz koca bir hikâye var.

Çocukken büyümeyi bekledik. Büyüyünce kendi kararlarımızı vereceğimizi, kimsenin bizi üzemeyeceğini sandık. Sonra yıllar geçti. Bazı yaralarımızın yaşımızla birlikte büyüdüğünü, bazılarını ise ancak kendimize şefkat gösterdiğimizde iyileştirebildiğimizi gördük.

Peki, yaş aldıkça gerçekten ne öğrendik?

Ben, her şeye yetişmeye çalışırken kendime geç kaldığımı öğrendim. İnsanları kırmamak için sustuğumda, bazen en çok kendi kalbimi kırdığımı… Birinin hayatında kalabilmek uğruna kendimden vazgeçmenin nasıl yorucu olduğunu öğrendim.

Bir sofrada birlikte oturmanın, sevdiğim birinin sesini duymanın, sabah ağrısız uyanmanın değerini zamanla anladım. Bir zamanlar sıradan sandığım günlerin, sonradan en çok özlediklerim olabileceğini gördüm.

Kaybetmek de öğretti bana. Ertelediğim bir ziyaretin, söyleyemediğim bir “seni seviyorum”un içimde ne kadar uzun yaşayabildiğini… Bu yüzden artık sevgimin anlaşılmasını beklemek yerine onu söylemenin, göstermenin kıymetini biliyorum.

Yine de yaş almak, her şeyi çözmek değilmiş. İnsan bazen aynı yerden yeniden kırılıyor. Doğrusunu bildiği hâlde yanlış bir kapıda bekleyebiliyor. Öğrenmek biraz da bunu fark edip kendine kızmadan oradan ayrılabilmekmiş.

Dünyaya gelirken birinin bakımına muhtaçtık. Hayatın sonunda da başkalarının ellerine emanet olacağız. Belki bu gerçeği hatırlasak birbirimize karşı daha yumuşak olurduk. Haklı çıkmak uğruna incittiğimiz insanın yüzüne bir kez daha bakardık.

Ben artık geçen yılları yalnızca yaşımla saymak istemiyorum. Kimin elini tuttum, kimin yükünü hafiflettim, kendime ne kadar dürüst davrandım; biraz da bunlarla anlamak istiyorum yaşadığım hayatı.

Çünkü son gün geldiğinde geride bırakacağım eşyaları başkaları toplayacak. Ama birinin kalbinde bıraktığım duyguyu hiçbir el kaldırıp bir kenara koyamayacak.

Ben bu hayattan geçerken, ardımda sevgimi hissetmiş insanlar kalsın istiyorum.

Sevgilerimle,

Banu Dilben