vanprulnaarparel

Bij de frietzaak was een hoge drempel dus moest ik voor de deur uit mijn rolstoel naar binnen strompelen. Lopen ging even niet zo lekker en het was heel druk in de inggang, want de balie en afhaal is daar direct. Bij het naar binnen gaan vlogen er mensen naar buiten, ik kon nog snel zeggen "U moet mij even voor laten want ik kom uit een rolstoel”. Ja dit moest even zo gebiedend want ik werd haast omver gelopen omdat ze niet zagen dat ik net uit de rolstoel stapte. Meneer vloog mij nog snel langs en Mevrouw ging netjes voor mij achteruit.

Zo'n intens moment had ik nog niet eerder meegemaakt. Het leek wel alsof ik over de kop ging in een achtbaan. De beste man was zich uiteraard van geen kwaad bewust maar ik viel daardoor bijna flauw, althans zo voelde het. Toen mevrouw mij begreep en naar achteren ging kreeg ik weer wat ademruimte. Ik grapte nog "sorry hoor soms moet je even hard roepen als je even invalide bent" waarop de mevrouw nog zei: "heel goed!" Hierna schoot ik snel aan de eerste lege tafel in de hoek.

Een man die op zijn bestelling zat te wachten op het bankje naast mij zag alles gebeuren. Hij schrok eigenlijk ook een beetje hoe de meneer in de deuropening vlot langs mij schoot. Empathie van een ander heeft dan toch heel duidelijk eerst uitleg nodig! Gelukkig heb ik mijn mondje bij me.

Luide muziek en veel mensen maakte dat we snel hebben gegeten en weer lekker naar huis zijn gegaan!

Was het too much? Ja dat blijkt nu dan misschien?! Was het verder gezellig in de stad? jazeker!