Instagram story viewer> @tritonsubmarines> Post

Triton Submarines

@tritonsubmarines

4 days ago

Co Creator:

deepsealocker

deepseamgzn

137

3

Posted On: October 31st 2026, 08:20 pm

Tagged Users:

@deepseamgzn

@deepsealocker

Happy Halloween 🎃 👻

Comments (3)

stellalice_

2 days ago

stellalice_

❤️

genbg7

4 days ago

genbg7

🥇🥇🥇💙🧜‍♀️🧜‍♀️🧜‍♀️🧜‍♀️🤙

kelvinmakwaira

4 days ago

kelvinmakwaira

❤️❤️❤️🔥🔥🔥🔥All in stock Sold unlimited supply everything 😍👏🔥🇿🇦🇿🇦🇿🇦🇿🇦🇶🇦🇶🇦🇶🇦🇶🇦🇿🇼🇿🇼🇿🇼🇿🇼💖💖💖💥💥👑👑👑❤️❤️🌟🌟🌟🌟🇶🇦🇶🇦💥👑❤️❤️❤️❤️❤️

More posts

Trône 👑🇩🇿❤️

league table pe sab goal maal hai 😭

رویای تو ، رویای دستان تو ، رویای شب و روز من ♡♡

@amirdayaz

Roman Holiday (1953) 🛵🇮🇹🎞️

گاهی فقط یک نفر کافیه تا مسیر زندگی آدم برای همیشه عوض بشه… 💫

وقتی گریگوری پک برای اولین‌بار آدری هپبورن را در Roman Holiday دید، خودش در ۳۶سالگی یکی از ستاره‌های بزرگ هالیوود بود؛ اما آدریِ ۲۳ساله هنوز در ابتدای راهش قرار داشت و این اولین نقش اصلی او در یک فیلم آمریکایی بود.

پک خیلی زود متوجه شد که آدری قرار نیست یک بازیگر معمولی باقی بماند. به همین دلیل اصرار کرد نام او روی پوستر و عنوان‌بندی فیلم، درست در کنار نام خودش و با همان اهمیت دیده شود. او معتقد بود آدری با همین فیلم به یک ستاره تبدیل خواهد شد.

و درست هم پیش‌بینی کرده بود. Roman Holiday آدری هپبورن را یک‌شبه به شهرت جهانی رساند و برایش اسکار بهترین بازیگر زن را به همراه آورد. 🎞️✨

اما چیزی که برای من از موفقیت فیلم هم زیباتر است، رابطه‌ای‌ست که بعد از پایان فیلم میان این دو باقی ماند. آدری و گریگوری پک برخلاف شایعاتی که گاهی درباره‌شان مطرح می‌شد، رابطه‌ای عاشقانه نداشتند؛ دوستی عمیق و صمیمانه‌ای میانشان شکل گرفت که دهه‌ها ادامه پیدا کرد.

دوستی‌ای که از Roman Holiday شروع شد و تا پایان زندگی آدری ادامه داشت. 🤍

شاید به همین دلیل تماشای آن دو کنار هم در این فیلم هنوز هم این‌قدر خاص است؛ پشت آن شیمی دوست‌داشتنی‌ای که روی پرده می‌بینیم، آغاز یک دوستی واقعی و

Chill out fam

⁨ ⁨ #دلنوشته

شاید وقتش رسیده بپذیریم که ما همیشه قرار نیست در زبان و کلمات جاری شویم تا دیگران باورمان کنند.
گاهی وقتی می‌کوشیم از خودمان دفاع کنیم، کلمات فرومی‌ریزند، نه از آن رو که حرفی برای گفتن نداریم، بلکه چون آدم روبه‌رویمان پیش‌تر داستان خودش را درباره ما نوشته و حکمش را صادر کرده است.
زبان گاهی پناهگاه ترس‌ها و مصلحت‌هاست،لبخندها می‌توانند تمرین شوند و رفتارها نقابی بر زخم‌های پنهان باشند.
اما چشم‌ها،….
امان از چشم ها که گاهی پیش از آنکه زبان فرصت انکار پیدا کند، حقیقت را آشکار می‌کنند.
خستگی، اندوه، نجابت و آنچه در ژرفای جان انسان می‌گذرد، گاه در سکوت یک نگاه پیداست،بی‌آنکه نیازی به توضیح داشته باشد.
دیدنِ واقعی، کار چشم‌های قضاوت‌گر نیست،برای شناختن یک انسان، باید نخست از پیش‌داوری‌های خود عبور کرد،از ظاهر، از شنیده‌ها و از تمام روایت‌هایی که دیگران به ذهنمان سپرده‌اند.
ما قرار نیست تمام عمر را در مسابقه‌ای بی‌پایان برای اثبات بی‌گناهی خود بگذرانیم،چراکه ناتوانی در دفاع از خویش، هرگز دلیل گناهکار بودن نیست.
بعضی آدم‌ها را نمی‌توان با شنیدن شناخت،باید جرئتِ دیدنشان را داشت.

و شاید هولناک‌ترین شکلِ نابینایی این باشد که حقیقت، درست در چند قدمی ما ایستاده باشد، در چشم‌های انسانی که به او حکم داده‌ایم،اما ما آن‌قدر شیفته‌ی داستانی باشیم که از او ساخته‌ایم، که حتی حقیقت را هم به جرمِ حقیقت بودن، انکار کنیم

امضا : پریا 👁️⁩

Links in bio!!!!! Check out @faz3a_pal to join on the ground
& @olive.odyssey to buy Palestinian olive oil
Names altered for safety