Ein paar Tage davor lese ich ein Gedicht von Sayeh:
ساحت گور تو سروستان شد ای عزیز دل من تو کدامین سروی؟
Dein Grab wird zu einem Hain aus Zypressen. Du, Geliebte meines Herzens, welche dieser Zypressen bist du?
Die Nachricht von deinem Tod verbindet sich mit diesem Gedicht. Immer wieder vergesse ich sie, und dann erinnert mich ein Text oder ein Bild wieder daran. Das Gedicht beginnt erneut in meinem Kopf. Als hätte deine Wunde, dein Tod, dieses Gedicht gelesen. Nicht ich. Nicht du.
Dieses Gedicht wird zu einer Brücke zurück zu dir. Dich immer wieder zu lesen. Zu erleben, wie etwas bedeutungslos wird und wieder Bedeutung bekommt. Ich möchte es immer wieder schreiben, jedes Mal anders, mit anderen Kombinationen, anderen Lesarten. Vielleicht wird daraus einmal ein sehr langer Text, vielleicht bleiben nur diese drei Verse.
Ich möchte lernen, deinem Tod zuzuhören. So wie du mir damals, vor drei Jahren im Park, so aufmerksam zugehört hast und gesagt hast, wie sehr du mich bewunderst.
Hier spricht niemand mit mir über deinen Tod. Ich selbst spreche auch nicht mit mir über dich. Aber ich möchte lernen, deinen Rückkehrbewegungen zuzuhören. Wie klingt deine Wunde, wenn sie jedes Mal in mein Herz zurückkehrt? Was werde ich dabei fühlen? Diesmal möchte ich nicht weglaufen.
Ich möchte wiederholen. So lange wiederholen, bis alles bedeutungslos wird und aus dieser Bedeutungslosigkeit andere Bedeutungen hervortreten.
Vielleicht versuche ich auch einfach, dich nicht zu vergessen. Mich an diese drei Verse zu klammern und nicht zuzulassen, dass die Erfahrung, diesen Schmerz überlebt zu haben, mich von der Erinnerung daran entfernt.
Wiederhole dich. So oft, wie es nötig ist.
Wir sollen ein Exposé schreiben. Diese Einleitung ist für dich.
Schreiben und weiterschreiben | SoSe 26 | Danke @weakanalogy
3 days agoma.hgol
من هم خبرش را همین‌طور شنیدم. چند تکست و چند عکس. بعدتر هم چند ویدئو در اینستاگرام و چند تماس تلفنی. چند روز پیش از آن شعری از سایه خوانده بودم: ساحت گور تو سروستان شد�ای عزیز دل من�تو کدامین سروی؟ خبر مرگ تو با این شعر پیوند خورد. بارها از یادم رفت و دوباره با دیدن تکستی یا تصویری به یادم آمد و شعر بار دیگر در ذهنم خوانده شد. انگار زخم تو، مرگ تو، این شعر را خواند. نه من بودم و نه تو. این شعر پلی شد برای برگشتن به تو. هزار بارخواندنت؛ بی‌معنا شدن و دوباره معنا پیدا کردنت. می‌خواهم بارها آن را بنویسم، هر بار با ترکیبی متفاوت، با خوانشی متفاوت. شاید یک بار بسیار بلند شود و بار دیگر همین سه بیت بماند. می‌خواهم یاد بگیرم به مرگت گوش بدهم؛ همان‌طور که تو آن روز، سه سال پیش، در پارک آن‌قدر دقیق به من گوش می‌دادی و می‌گفتی که چقدر تحسینم می‌کنی. کسی اینجا درباره‌ی مرگ تو با من حرف نمی‌زد. من هم با خودم درباره‌ی تو حرف نمی‌زنم. اما می‌خواهم که برگردی. می‌خواهم یاد بگیرم به برگشتن‌هایت گوش بدهم. صدای زخمت چگونه خواهد بود هر بار که به قلب من بازگردد؟ چه احساسی خواهم داشت؟ می‌خواهم این بار فرار نکنم. می‌خواهم تکرار کنم؛ آن‌قدر تکرار کنم که همه‌چیز بی‌معنا شود و از خلال آن روزنه‌های دیگری از معنا بیرون بتراود. شاید هم دارم تلاش می‌کنم فراموشت نکنم. دست بیندازم به این سه بیت شعر و نگذارم تجربه‌ی جان سالم به در بردنِ این درد، مرا از یاد آن دور نگه دارد. بگذار تکرار شوی. آن‌قدر که باید. از ما خواسته‌اند که یک اکسپوزه بنویسیم. خب، این مقدمه تقدیم به تو.
More posts
