Instagram story viewer> @danikenney> Post

Dani Kenney | Life Coach for Leaders

@danikenney

a day ago

5

0

Posted On: November 4th 2026, 05:02 pm

Day 31 - SOCIAL MEDIA - is COMPLETE 🙌🏽❤️‍🔥🚀

Aaand that's a wrap on our 31 Day Devotional Series! I've loved being here with you 💋

More posts

Bringing her signature energy and style to fashion’s biggest night. TV host and fashion personality @thejeanniemai takes the spotlight as the Official Red Carpet Host of the 2026 CFDA Fashion Awards presented by @amazonfashion @carolinaherrera. Follow along as she catches up with tonight’s biggest stars, designers, and industry icons on the white carpet. #CFDAAwards2026

A little electric 💙

Behind the lens ~ @haranish.hrf
Styled by ~ @krishi1606
Outfit ~ @jigarandnikitaofficial
Accessories ~ @rimayu07
Glam ~ @glamblushmakeupschool @hairstylistmuskankhan

nova girl @ heart 🐾

دی. دابلیو. وینیکات (یکی از بزرگترین روان‌کاوانِ تاریخ)، مفهوم بی‌نظیری به نام “ظرفِ دربرگیرنده” را مطرح می‌کند. نوزادِ انسان در بدو تولد، یک هویتِ منسجم ندارد؛ روانِ او در خطرِ تکه‌تکه شدن (Fragmentation) است. این نگاهِ خیره‌یِ مادر در حین شیر دادن، و در-آغوش‌کشیدن‌های اوست که مانندِ یک “چسبِ روانی”، ذراتِ متلاشیِ وجودِ کودک را به هم متصل می‌کند. اما چه اتفاقی می‌افتد اگر مادر درگیرِ افسردگیِ پنهان، فشارهایِ زندگی، یا خستگیِ مفرط باشد؟ او (همان‌طور که کمبل در اسطوره‌یِ زمینِ مادر می‌گوید) جسمش را فدا می‌کند، غذا می‌پزد، می‌شوید... اما روانِ او غایب است!
گسستِ شناختی و خیانت به خود
جاسمین لی کوری دردناک‌ترین پیامدِ این پدیده را فاش می‌کند. وقتی ما با “کمبودِ مادری” (Mother Deficit) بزرگ می‌شویم، مغزمان دچار خطای شناختی می‌شود. ما به خودمان می‌گوییم: “مادرم که لباس و غذای من رو تأمین کرد، پس چرا من از درون احساسِ تنهایی، انزوا و یتیم‌بودن می‌کنم؟” برای حلِ این تضاد، ما احساساتِ کودکِ درونمان را نامعتبر می‌شماریم و او را “ناشکر” می‌نامیم. نادیده گرفتنِ این حسِ بی‌مادری، بزرگترین خیانتی است که ما در بزرگسالی به روانِ خودمان می‌کنیم. ما کودکمان را دوباره در تاریکی رها می‌کنیم.
🌱 شفقتِ دوگانه (The Shared Burden)
همان‌طور که در ابتدای جستار گفتیم، ما در اینجا هیچ مادری را سرزنش نمی‌کنیم. مادرانِ ما خودشان در چرخه‌ای از محرومیت و فداکاری‌هایِ استخوان‌سوز گرفتار بوده‌اند. التیامِ این زخم، با بخشیدنِ مادر و هم‌زمان به‌رسمیت شناختنِ دردِ کودکِ درونمان آغاز می‌شود. ما باید خودمان، آن چسبِ روانی را برای تکه‌هایِ پخش‌شده‌یِ روحمان بسازیم.

خیلی دوست داشتم تمرینی در این مورد بدم اما دیدم چند پست قبل که تمرین دادیم استقبال نشد و گفتیم شاید زیاد دسوت نداشته باشین

👇🏼 اما برای ایجادِ یک فضایِ آینه‌وار، قدرتمند و همدلانه در اینجا، لطفاً در کامنت‌ها با شجاعت بنویسید:
«کجایِ زندگیتون (در مواجهه با یک شکست، ترس یا تنهایی) با تمامِ وجود حس کردید که یه “حفره‌یِ خالی از آغوش و تأییدِ مادرانه” تو قلبتونه، ولی چون مادرتون براتون خیلی زحمتِ جسمی کشیده بود، عذاب‌وجدان گرفتید و این درد رو سرکوب کردید؟»
نوشتنِ این اعتراف، اولین قدم برای به‌هم‌چسباندنِ ذراتِ وجودتان است. با تمامِ دقت می‌خوانمتان.

𝙈𝙀𝙍𝘼𝙔𝘼𝙆𝘼𝙉 𝙍𝙀𝙈𝙊𝙉𝙏𝘼𝘿𝘼!🫵🏼🐅🤩🇬🇦

vid/ @gugunlbs

SHOCK SHOCK!

#TREASURE