Instagram story viewer> @afsanehranjbar.psych> Posts

افسانه رنجبر روان درمانگر

@afsanehranjbar.psych

124

followers

65

following

.کمکت میکنم الگوهای تکراری رابطه ات رو درک کنی
رابطه/دلبستگی/ناخودآگاه
درمانگر ارشد کلینیک تخصصی دکتر شیما حیدری
🎓دانش آموخته روانکاوی
👇رزرو جلسه

POSTS STORIES REELS

گاهی احساسی که تجربه می‌کنیم، هنوز کلمه ندارد.
فقط خودش رابا بغض، خشم، اضطراب،حتی سکوت خودش را نشان میدهد.
احساس خام چیزی نیست که صرفاً باید از شر آن خلاص شویم؛ احساسی است که هنوز نتوانسته‌ایم آن را بفهمیم، به زبان بیاوریم و در ذهنمان تحمل کنیم.
گاهی آن‌قدر از بعضی احساسات فرار می‌کنیم که به‌جای تجربه‌کردنشان، آن‌ها را زندگی می‌کنیم.
شاید اولین قدم فهمیدن خودمان این باشد:
به‌جای فرار از احساس، کمی کنار آن بمانیم.
تو معمولاً از کدام احساس فرار می‌کنی؟ 🤍
#بیون#انکار#فقدان #روانکاوی #روانکاوی_آنلاین by @afsanehranjbar.psych

وینیکات در مقاله‌ی معروف نفرت در انتقال متقابل (Hate in the Counter-Transference, 1947) می‌خواهد یک واقعیت ناخوشایند اما مهم را درباره رابطه مادر و کودک نشان دهد:
مادر، حتی وقتی عمیقاً فرزندش را دوست دارد، ممکن است از او متنفر هم بشود.
این دو احساس لزوماً یکدیگر را نفی نمی‌کنند. عشق مادرانه به معنای فقدان خشم، فرسودگی، ناکامی یا حتی لحظات نفرت نیست.اما نکته مهم‌تر این است که وینیکات در این مقاله صرفاً درباره احساسات مادر صحبت نمی‌کند؛ موضوع اصلی مقاله، نفرت درمانگر از مراجع در رابطه درمانی و مفهوم انتقال متقابل است.
او معتقد است درمانگر ممکن است در مواجهه با مراجع، احساس خشم، بیزاری، درماندگی و حتی نفرت را تجربه کند. مسئله این نیست که چنین احساساتی نباید وجود داشته باشند؛ مسئله این است که درمانگر آن‌ها را بشناسد، از آن‌ها آگاه باشد و اجازه ندهد ناآگاهانه رفتار درمانی‌اش را هدایت کنند.
وینیکات از رابطه مادر و نوزاد کمک می‌گیرد تا نشان دهد عشق واقعی الزاماً عاری از نفرت نیست.
مادر ممکن است:
از وابستگی دائمی کودک خسته شود.
از محدود شدن آزادی و زندگی شخصی‌اش خشمگین شود.
از گریه‌ها و خواسته‌های بی‌پایان کودک به ستوه بیاید.
گاهی آرزو کند که برای مدتی از مسئولیت مراقبت فاصله بگیرد.
این احساسات به‌خودی‌خود به معنای مادر بد بودن نیستند. آنچه اهمیت دارد ظرفیت تحمل و مدیریت این احساسات بدون آسیب زدن به کودک است.
#روانکاوی#وینیکات#روانکاوی_آنلاین by @afsanehranjbar.psych

دختر بچه‌ای بود که خوابیدن برایش شبیه رها کردن مراقبت بود؛ می‌ترسید اگر چشم‌هایش را ببندد، ممکن است کسی را از دست بدهد. انگار باید بیدار می‌ماند تا مطمئن شود همه‌چیز سر جای خودش است و هیچ اتفاق بدی نمی‌افتد.
برای همین، شب‌ها هم نمی‌توانست با خیال راحت بخوابد. بدنش همیشه گوش‌به‌زنگ بود؛ حتی وقتی خطری وجود نداشت، انگار هنوز باید مراقب می‌ماند. شاید آن زمان راه دیگری برای کنار آمدن با ترسش نداشت؛ بیدار ماندن، مراقبت کردن و پیش‌بینی خطر، راهی بود برای اینکه احساس کند می‌تواند از فقدان جلوگیری کند.
اما کودکی تمام شد و آن موقعیت‌ها گذشتند؛ با این حال، ترس همیشه همراه با اتفاق تمام نمی‌شود. گاهی بدن چیزی را با خودش حمل می‌کند که ذهن مدت‌هاست از آن عبور کرده است.
تروما فقط خوداتفاقی نیست که برای ما رخ داده؛ بلکه اثری است که آن تجربه بر احساس امنیت، ارتباط ما با خودمان و شیوه زیستن ما می‌گذارد.
به همین دلیل ممکن است سال‌ها بعد، در موقعیتی کاملاً امن هم نتوانیم آرام بگیریم؛ از تنها ماندن بترسیم، مدام نگران از دست دادن آدم‌ها باشیم یا حتی وقتی همه‌چیز خوب است، منتظر اتفاق بدی بمانیم.
گاهی اتفاق تمام شده، اما بخشی از وجود ما هنوز در همان روزها زندگی می‌کند؛ هنوز مراقب است، هنوز می‌ترسد و هنوز نمی‌داند که دیگر لازم نیست برای حفظ امنیت، همیشه بیدار بماند.
#فقدان#سوگ#روانکاوی#تروما by @afsanehranjbar.psych

گاهی ما عاشق خود آدمی که روبه‌رویمان است نمی‌شویم؛ بلکه در رابطه با او، وارد صحنه‌ای آشنا از گذشته می‌شویم.
مثلاً کودکی را تصور کن که محبت مادرش همیشه قابل پیش‌بینی نبوده؛ گاهی مورد توجه قرار گرفته و گاهی نادیده گرفته شده است. او ممکن است یاد گرفته باشد که برای دریافت عشق باید صبر کند، تلاش کند و خودش را ثابت کند.
سال‌ها بعد، وارد رابطه‌ای می‌شود با کسی که یک روز گرم است و روز دیگر سرد؛ گاهی نزدیک می‌شود و گاهی فاصله می‌گیرد. این رابطه او را مضطرب می‌کند، اما به‌شکلی عجیب نمی‌تواند رهایش کند.
چرا؟در مفهوم اجبار به تکرار می‌توان این وضعیت را تلاشی ناهشیار برای بازآفرینی تجربه‌ای قدیمی دانست؛ گویی فرد این بار می‌خواهد پایانی را به دست بیاورد که در گذشته از آن محروم بوده است: این بار می‌خواهد انتخاب شود، دوست داشته شود و بالاخره احساس کند کافی است.
اما تناقض همین‌جاست: او ممکن است به‌جای انتخاب رابطه‌ای که در آن محبت دریافت می‌کند، دوباره وارد رابطه‌ای شود که در آن باید برای محبت بجنگد.
نه لزوماً چون رنج را دوست دارد، بلکه چون آنچه آشناست، گاهی برای روان قابل‌تحمل‌تر از چیزی است که ناآشناست؛ حتی اگر آن آشنایی دردناک باشد.
و شاید بخشی از مسیر درمان، این باشد که فرد بفهمد برای تغییر پایان یک داستان قدیمی، مجبور نیست آن داستان را بارها با آدم‌های جدید زندگی کند.
#رابطه #روانکاوی_آنلاین #اجبار by @afsanehranjbar.psych

گاهی پیشرفت تو، حسادت دیگران را بیدار میکند که بخشیش مربوط به اضطراب آن‌ها درباره‌ی ارزش خودشان است،از نگاه کلاین، دیگری همیشه فقط یک آدم بیرونی نیست؛ گاهی ظرف احساساتی می‌شود که تحملشان درون خودمان دشوار است.
#ملانی کلاین#روانکاوی_آنلاین #روانکاوی by @afsanehranjbar.psych

یه جایی دیگه نمی‌خوای رابطه رو درست کنی؛ فقط می‌خوای بفهمی چرا این‌قدر تحملش کردی.

شروع می‌کنی گذشته رو مرور کردن.
چند بار خواستی بری و موندی؟
چند بار گفتی "این بار فرق می‌کنه"؟
چند بار نیاز خودت رو عقب انداختی تا رابطه حفظ بشه؟
شاید سؤال اصلی دیگه این نباشه که
چرا اون این‌طوری با من رفتار کرد؟
شاید باید بپرسی:
من چرا این‌همه مدت، خودم رو در این رابطه نادیده گرفتم؟
بفرست برای اونی که به این مراقبت نیاز داره🤍
#مرز#روانکاوی #روانکاوی_آنلاین by @afsanehranjbar.psych

کودکی که مدام نگرانِ حال مادر است،
کم‌کم یاد می‌گیرد به‌جای آرام بودن، مراقب بودن را یاد بگیرد.
و شاید بخشی از اضطراب‌های امروز ما،صدای همان کودکی باشد که هیچ‌وقت فرصت نکرد فقط کودک باشد.
تو در کودکی با کدومشون رو به رو بودی؟اگر دوست داری میتونی برام بنویسی🍁
#روانکاوی_آنلاین #روانکاوی #رابطه #روان by @afsanehranjbar.psych

گاهی مشکل این نیست که تو بلد نیستی حرف بزنی
مشکل اینه که طرف مقابلت دیگه نمی‌خواد بشنوه.
وقتی بارها توضیح می‌دی، خواهش می‌کنی، ناراحت می‌شی و باز هم تغییری نمی‌بینی
شاید وقتشه به جای بلندتر حرف زدن، به چیزی که از سکوتش می‌گه گوش بدی.#روانکاوی
#رابطه #روانکاوی_آنلاین # by @afsanehranjbar.psych

آدم‌های خیلی قوی، گاهی فقط آدم‌هایی هستن که یاد گرفتن احتیاج نداشته باشن.
خودشون حل می‌کنن.
خودشون تحمل می‌کنن.
کمک نمی‌خوان.
اما در رابطه، یک جایی از این همه مستقل بودن خسته می‌شن.
گاهی چیزی که اسمش رو استقلال گذاشتیم، ترس از وابسته شدنه.
#روانکاوی #روانکاوی_آنلاین #انکار by @afsanehranjbar.psych

از یه جایی به بعد، یاد می‌گیریم اون آدمی باشیم که بقیه دوست دارن؛ نه اون کسی که واقعاً هستیم…
انقدر نقش بازی می‌کنیم که همه ازمون راضی باشن، تا یه روز از خودمون می‌پرسیم:
من واقعاً کی‌ام، خودمم میخوام که اینجوری زندگی کنم؟
شاید غم‌انگیزترین بخشِ بزرگ شدن، همین گم کردنِ خودمونه
#روانکاوی #خودشناسی #هویت by @afsanehranjbar.psych

هر فصل... بهانه‌ای شد برای به یاد آوردنت. گاهی فکر می‌کنم هنوز جایی هستی؛ لابه‌لای همین روزها، در چیزی که می‌بینم، در چیزی که می‌شنوم... اما صدایت نمی‌آید. و من مانده‌ام با این نبودنِ عجیب؛ نبودنی که تمام نمی‌شود. هر فصل که می‌رسد، دوباره برایت می‌نویسم. تو اما هیچ‌وقت جواب نمی‌دهی.
شاید فقدان همین باشد🕯
آدمی که نیست،اما جای خالی اش
هنوز در کلمات ما حضور دارد.
ما برای کسی می‌نویسیم
که دیگر پاسخ نمی‌دهد،
نه فقط برای اینکه به یادش بیاوریم،
بلکه چون نبودنش،جایی در ما ساخته است
که هیچ‌کس نمی‌تواند به جای او پرش کند.
#سوگ #روانکاوی #مرگ by @afsanehranjbar.psych

اینکه قشنگی رو دوست داشته باشیم و سعی کنیم بهترینِ خودمون رو زنده کنیم و زندگی کنیم، قشنگه.
مشکل از جایی شروع میشه که دیگه نمی‌خوایم فقط بهترینِ خودمون باشیم؛
می‌خوایم چیزی باشیم که فکر می‌کنیم باید باشیم.
انگار یک جایی درونمون باور کرده که اگر به اندازه کافی زیبا، موفق، مرتب، خاص و متفاوت نباشیم، پس ارزشمند نیستیم.
برای همین حتی وقتی داریم خوش می‌گذرونیم، یک بخشی از ذهنمون داره ما رو نگاه می‌کنه

لباسم خوبه؟
چهره‌ام خوبه؟
خونه‌ام به اندازه کافی قشنگه؟
رابطه‌ام خوبه؟
زندگیم از بیرون چطوری دیده میشه؟
و اینجاست که حتی لذت هم تبدیل میشه به یک پروژه برای اثبات خودمون.
شاید برای همینه که گاهی وسط یک مهمونی، به جای اینکه واقعاً اونجا باشیم، داریم خودمون رو با آدم‌های دیگه مقایسه می‌کنیم.
یا وقتی کنار کسی که دوستش داریم نشستیم، به جای تجربه کردن اون لحظه، داریم فکر می‌کنیم چرا رابطه ما شبیه چیزی که در ذهنمون ساختیم نیست.
قشنگ بودن، موفق بودن، کیفیت داشتن و بهتر شدن هیچ‌کدوم مشکل نیست.
مسئله از جایی شروع میشه که 🌱معمولی بودن🌱 برامون غیرقابل تحمل میشه.
چون اون وقت دیگه زندگی نمی‌کنیم؛
مدام داریم خودمون رو به خودمون و بقیه ثابت می‌کنیم.
شاید لازم باشه دوباره یاد بگیریم که بعضی روزها فقط یک روز معمولی باشن.
نه بدنمون پرفکت باشه، نه خونه‌مون، نه رابطه‌مون، نه خودمون.
و با این حال، هنوز بشه زندگی کرد و ادامه داد🍁 by @afsanehranjbar.psych