Instagram story viewer> @hamid_mirhosseini> Posts

Hamid Mirhosseini

@hamid_mirhosseini

19.2K

followers

5785

following

◾تهیه کننده ، فیلمساز و نویسنده
◾عضو رسمی خانه سینمای ایران
◾Documentary Filmmaker
◾Documentary Producer

POSTS STORIES REELS

ـ
تراژیک ترین بخش زندگی مرگه.چون آخرش به هر شکلی اتفاق می افته. بنابراین هر چیزی که رو داشته باشی باهاش از دست می دی. حتی جنازه آدم بعد از سال ها از بین میره. تنها چیزی که می مونه احساسی است که در این جهان باقی گذاشتی پس برنده کسی است که احساس خویش در قالب هر چیزی در این جهان بگذاره. مثل یک بیت شعر مثل یک قطعه موسیقی مثل ساخت فیلم یا همه محبتی که به این جهان ابراز کردی...
حسرت‌ها... امید و یأس‌ها... هر آن‌چه زیستیم و نزیستیم...
کدام یک از ما به این لحظه از زندگی خود، حتی شده در لحظه‌ای کوتاه نیندیشیده؟!
مرگ در کجا و در چه زمان؟ وقتی به تنهایی عمیق خود پی بردیم؟ به امیدهای واهی این زندگی؟ به آرزوهایی که برای نرسیدن به‌وجود آمده‌اند؟ چه زمانی و کجا از مردن به زندگی رسیدیم.
سخت است. شب تیره است و روز تیره است. فرجام و نهایت، پنهان است. در غروب خاموش سنگین...
خورشید را گفتیم: اکنون، بتاب! ستارگان را گفتیم: فروتر و همسایه‌تر آیید! ماه را گفتیم: از ابرها حذر کن! لیک، شب را چاره نمی‌توان کرد.
#سیدحمیدمیرحسینی

پی نوشت: یکی از این روزها در کنار بهترین دوستان علی رضا و محمد عزیز در حاشیه اکران فیلم مستند : #آن_سوی_سکوت

Photo by:@milad_faraz by @hamid_mirhosseini

ـ
دلم برای خانه ی پدری ام تنگ شده
جایی که همه چیز برای حالِ خوب داشتن فراهم بود
جایی که همیشه در آن بچه ام ، و بچگی کردنم جرم نیست
همان جایی که هر صبح ، بوی عطر گلدان های مادر مشام را می نوازد
و صدایِ غُل غلِ سماورش ، حالِ آدم را جا می آورد
و خوابِ شبها ، هیچ نگرانی و ترسی ندارد
جایی که هیچ کس در آن ، خسته از دنیا نیست
آنجا که جنسِ قربان صدقه هایش فرق دارد ...
من دلم همین گوشه از دنیا را تا ابد میخواهد
کنارِ مادرم که از لبخندش
تمام باورهایِ مرده ام جان بگیرند by @hamid_mirhosseini

ـ
خوب است آدمی جوری زندگی کند
که آمدنش چیزی به این دنیا اضاف
و رفتنش چیزی از آن کم...
حضور آدمی باید وزنی در این دنیا داشته باشد.
باید که جای پایش در این دنیا بماند.
انسان خوب است که
انسان بماند و انسان تر از دنیا برود.
نیامده ایم تا جمع کنیم، آمده ایم تا ببخشیم،
آمده ایم تا عشق را؛ ایمان را، دوستی را
با دیگران قسمت کنیم و غنی برویم.
آمده ایم تا جای خالی ای را پر کنیم
که فقط و فقط با وجود ما پر می شود و بس!
بی حضور ما نمایش زندگی چیزی کم داشت.
#سروش_صحت در روز رونمایی کتاب ( روزگار محسن ) نقل قول هایی می کند از کسی که مصداق این جملات است انسان، شریف و سخاوتمند به معنای واقعی کلمه با قلب بزرگ برای مهربانی و منش وسیع برای عشق ورزیدن به هم نوعان خود در گوشه گوشه #سرزمین_مادری.کسی که با بودنش و هر قدمش کار آفرین است. و تا آنجا که توانسته از فرهنگ و هنر به هر شکلی حمایت کرده. به اندازه چندین وزارت خانه بدون هیچ شعاری باعث خیر است. صحبت از جناب #محسن_جلال_پور است. کسی که باید تاریخ ایران درباره او و زندگی پربارش بنویسد. و هر کس او را از نزدیک به درستی دیده باشد این مطلب را می فهمد.
#سیدحمیدمیرحسینی

Photo by:@goli_golzadeh_kermani by @hamid_mirhosseini

ـ
ساخت هر فیلم برای من آغازِ دوباره دیدن است…
در کنار دردها ، رنج ها و همه آنچه که از مسائل اجتماعی امروزمان باید دید و شنید و در نهایت این روایت را تصویر کرد.برای آگاهی برای نگاهی درست به مشکلات جامعه اطراف مان....
این مستند را ساختم تا به زندگی #کودکان اوتیسم نزدیک‌تر شویم؛ به شادی‌ها، خواسته‌ها و قصه‌های هرکدامشان.
تا شناخت جای پیش‌داوری را بگیرد و فرصت بیشتری برای شنیدن صدایشان فراهم شود.
اختلال طیف #اوتیسم (ASD) در ایران نیز مانند بسیاری از کشورهای جهان، با روندی افزایشی در حال گسترش است. طبق آمار رسمی، حدود یک کودک از هر ۱۵۰ تولد در کشور با این اختلال به دنیا می‌آید. تخمین‌ها نشان می‌دهد که بین ۸۰۰ هزار تا ۱.۵ میلیون نفر از جمعیت ایران به درجاتی از اتیسم مبتلا هستند، که معادل ۱.۵ تا ۲ درصد جمعیت را شامل می‌شود. این روند هشداردهنده، لزوم بازنگری در سیاست‌های سلامت روان، افزایش خدمات حمایتی و تسهیل دسترسی به خدمات تشخیصی و درمانی را دو چندان می‌کند.
به امید جهانی که هر کودک، همان‌گونه که هست، پذیرفته شود و برای رشد و دنبال‌کردن رؤیاهایش فرصت داشته باشد.
و ممنون از همه عزیزان و عواملم که در این پروژه با دل جان من را همراهی کردند. از آقای ضرابی، نجیب زاده، مقبل زاده، ایرانمنش، ارجمند ، نخعی و از خانم ها ولندیانلو،، ضرابی، قزوینی ، ذوالفقاری ، شیروانی ، هاشمی و.... بی اندازه سپاسگزارم.
#سیدحمیدمیرحسینی

پی نوشت: همه بچه ها با اجازه و همراهی والدینشان جلوی دوربین این فیلم #مستند برای آگاهی بخشی جامعه آمده اند. by @hamid_mirhosseini

ـ
آخرش یک نفر از راه می رسد که بودنش, جبرانِ تمامِ نبودن هاست
جبرانِ تمامِ بی انصافی ها و شکستن ها...
یکی که با جادوی حضورش، دنیایِ تو را متحول می کند.
جوری تو را می بیند ، که هیچ کس ندیده
جوری تو را می شنود ، که هیچ کس نشنیده
و جوری روحِ خسته ی تو را از عشق و محبت ، اشباع می کند ؛ که با وجود او ، دیگر ، نه آرزویی می مانَد ، برایِ نرسیدن و نه حسرت و اندوهی برای خوردن ...
بعضی آدم ها ، خودِ معجزه اند .
انگار آمده اند تا تو مزه ی خوشبختی را بچشی
آمده اند تا دلیلِ آرامش و لبخندِ تو باشد
آمده اند که زندگی کنی...
وقتی عشق باشد مرزها بی معنی است
جاده ها دست یافتنی است
و این دنیا هیچ وقت برای تو پایان نمی پذیرد.
من مطمئن هستم جناب دکتر نوروزیان تمام موفقیت هایش را
از زنی دارد که قلبش و احساسش با او یکی است.‌..
و این حتما راز موفقیت یک زندگی است

پی نوشت: وقتی می گویند چرا ایران ماندی باید بگویم: #ایران بانو مادر من است. عشق من است، جان من است ، هستی من است، تا زمانی که هست من هم هستم..مگر می شود مادر را ترک کرد؟ by @hamid_mirhosseini

-
در روزگاری که بسیاری از فعالان اقتصادی، تمامی همّ و غمّ خود را صرف توسعه سرمایه و گسترش فعالیت‌های مالی می‌کنند، هستند انسان‌هایی که فراتر از اقتصاد می‌اندیشند؛ انسان‌هایی که باور دارند توسعه واقعی، تنها در سایه رشد فرهنگ، هنر، اندیشه و آگاهی یک جامعه شکل می‌گیرد.
در میان این چهره‌های اثرگذار، نام مهندس محسن جلال‌پور به عنوان یکی از شخصیت‌های برجسته و ماندگار که با احترام و افتخار بسیار بر زبان‌ها جاریست.که به بهانه ساخت مستند زندگی نامه ایشان در این سال ها به چشم خود مصداق این موضوع را دیده ام و به زودی آن را در مستند پرتره متولد خرداد روایت می کنم. باید گفت جناب جلال پور مدیری فرهیخته، کارآفرینی آینده‌ نگر و انسانی فرهنگ‌ دوست که سال‌هاست نقش مؤثری در اعتلای اقتصاد، فرهنگ و هویت اجتماعی این سرزمینایفا کرده اند.
ایشان را نمی‌توان صرفاً یک فعال اقتصادی دانست. او از معدود مدیرانی است که به درستی دریافته توسعه اقتصادی، بدون پشتوانه فرهنگی، مسیری ناقص و ناپایدار خواهد بود. شاید به همین دلیل است که فعالیت‌های ایشان تنها محدود به حوزه تجارت، صنعت و اقتصاد باقی نمانده و بخش مهمی از دغدغه‌ها و تلاش‌های او معطوف به فرهنگ، هنر، اندیشه و حمایت از فرهیختگان جامعه شده است.
می‌گویند نخست باید فرهنگ در جامعه ریشه بدواند تا اقتصاد بتواند نقش مؤثر خود را به درستی ایفا کند؛ زیرا تا فرهنگ نباشد، اقتصاد نیز به بلوغ و رشد واقعی نخواهد رسید. این حقیقت را جناب مهندس جلال‌پور به خوبی فهمیده است و با تمام وجود در این مسیر قدم گذاشته است. حمایت گسترده از هنرمندان، اندیشمندان، نویسندگان و فرهیختگان جامعه، تنها بخشی از نگاه عمیق فرهنگی ایشان به توسعه انسانی است.
همایش‌ها و نشست‌های علمی و فرهنگی، حمایت از تولید فیلم‌ها و مستندهای فاخر و همراهی با پروژه‌های هویتی و پژوهشی تنها بخشی از کارنامه ارزشمند این چهره اثرگذار است. بسیاری از آثارشان ، امروز بخشی از حافظه تاریخی و هویتی سرزمین مادری محسوب می‌شوند، با حمایت ایشان مجال تولید و انتشار یافته‌اند.
بی‌تردید، تاریخ فرهنگی و اقتصادی ایران، نام مهندس محسن جلال‌پور را به عنوان یکی از حامیان بزرگ توسعه، فرهنگ و اندیشه این سرزمین در حافظه خود ثبت خواهد کرد؛ مردی که فراتر از سود و تجارت اندیشید و سرمایه واقعی را در رشد انسان، فرهنگ و آگاهی جامعه جست‌وجو کرد.
#سیدحمیدمیرحسینی by @hamid_mirhosseini

ـ
گرچه عمر گل کوته و صحبت آن غنیمت است اما بسان #سعدی می توان گلستان بی خزانی زان تدارک دید تا همه اعصار و همه مردمان را نصیبی رسد. شهریور است و تولد فرزانه ایست که تاریخ و فرهنگ این سرزمین بسیار مدیون او و کتاب های اوست.
سالهاست که در حوزه پژوهش تاریخ به او رجوع می کنم و با تلاش و همراهی مستمرشان باعث به ثمر رسیدن مستند هایی شده اند که درباره فرزانگان این دیار ساخته ام و اگر راهنمایی و همدلیشان نبود هرگز این آثار تولید نمی شدند. صحبت از جناب #محمد_علی_گلابزاده عزیز و گرامی است بزرگ مرد عرصه تاریخ و فرهنگ و نویسنده چندین کتاب مرجع در حوزه های مختلف و ارزشمند. امسال ایشان هشتاد ساله شده اند. و من به به افتخار سال ها تلاش مستمرشان مستند هشتاد سالگی را با همراهی دوستان به نام ارزشمند ایشان کلید زده ام.
استاد گلابزاده در طول شصت سال کوشش مداوم و خستگی ناپذیر در راه بازیابی تاریخ این دیار و بازشناسی هویت تاریخی , فرهنگی و اجتماعی مردمان هیچگاه خسته نگشت و تا توانست با همه مشکلات مرکز غنی و بالنده فرهنگی و موثری را تأسیس کرد که در سایه همت و اراده او شکل گرفت و پس از فراز و نشیب های فراوان امروز به بالندگی رسیده با کارنامه درخشان خود که انتشار حدود چهار صد کتاب با موضوعات مرتبط با تاریخ. فرهنگ در آن به مرحله انتشار رسانیدند. در چهره او می توان باستانی پاریزی را دید و یا محمود روح الامینی را یافت و در واقع بقیه السیف بزرگان و خوبان این دیار است.
خوشبختانه هنوز پای در رکاب و استوار در میدان هستند. و هر وقت که به ایشان رجوع می کنم برای هر مطلب یا هر مبحثی با آغوش باز استقبال می کنند. و ساعت های زیادی در کنارشان شاگردی می کنم و می آموزم وجود ایشان پویندگان معارف را سرمست و شادابی وجودش موجب ارامش دل فرهنگ دوستان است. گل وجودشان دور از تطاول روزگار و گلستان اثارش همسفر ابدی روزگاران...
#سیدحمیدمیرحسینی

پی نوشت: امسال تلاش داریم که این فیلم مستند را به پایان برسانیم.و بتوانیم به پاسداشت سال ها تلاش بی وقفه و مستمر استاد و فرهنگ و تاریخ این سرزمین آن را اکران کنیم و امید داریم به آنهایی که برای این پروژه ملی قول همکاری دادند.و همچنان منتظر هستیم به قول هایشان که اگر صورت نگیرد چه حیف می شود.همه این تلاش های صادقانه...

Photo by:@maryamsh4085 by @hamid_mirhosseini

_
اعتقاد دارم هر کس هر چقدر هم فقیر باشد. چیزهایی برای بخشش دارد.می تواند. به این جهان لبخند. شادی ،احساس خوب ،انسانیت و همدلی را به تک تک موجودات روی زمین ببخشد. این دنیا بیش از هر پولی به عشق نیاز دارد. تا جهان بهتری برای زیستن همه ما باشد. برگزاری فستیوالی با موضوع افراد داری معلولیت و توجه به نیازها و دغدغه های آنها که امروز به هفتمین دوره آن رسیده است. و فیلم های درخشانی دیدیم و داوری کردیم از سراسر جهان به دبیرخانه فستیوال رسیده بود. که فیلمسازان از زاویه نگاه خود به درستی آنها را تصویر کرده بودند. و در یک جمله همکی بوی شرافت و انسانیت می دادند. و در کنار آن هم خانم مهربانی به نام دکتر امیری وجود داشت. با قلب مهربان و بسیار بزرگش که بنیانگذار. و با تمام وجودش حامی این فستیوال فیلم بودند. و جمعی از بزرگان سینما. که همگی آمده بودند که عشق را عرضه کنند و در کنار هم، همفکر و آزادانه سفره بزرگی را پهن کنند. که هر کداممان سهمی هر چند کوچک در آن داشته باشیم. به اسم پرواز، و پرواز کنیم به سوی رهایی از آنچه که این دنیا ما را اسیر خود کرده است. این یادداشت کوتاه تنها پاسداشت تلاش سخاوتمندانه خانم امیری و تیم بسیار خوبش برای برگزاری فستیوال فیلم پرواز است. که در اینجا برای آگاهی دوستانم نوشتم. و چقدر بودن در این فستیوال برای من افتخار بود. ممنون که این اجازه را به من دادید. که هر چند کوچک که هر چند کوتاه در کنار شما خوبان باشم...
#سیدحمیدمیرحسینی by @hamid_mirhosseini

-
پس از درگذشت استاد #جواد_مجابی، از او و فعالیت‌های مستمر و درخشانش در عرصهٔ ادبیات، هنر و فرهنگ معاصر ایران، بسیار و به‌ حق گفته شد؛ اما آنچه همچون حلقه‌ای گمشده در بسیاری از این روایت‌ها مغفول ماند، نام و جایگاه همسر فرهیختهٔ ایشان، بانو #آسیه_جوادی، مشهور به ناستین مجابی بود؛ بزرگ‌ زنی که بیش از شصت سال، یار وفادار، همراه اندیشمند و عاشقی ارجمند در کنار استاد ماند. جایی را سراغ ندارم که او با حضور آرام، استوار و دلگرم‌ کننده‌اش استاد مجابی را همراهی نکرده باشد. بااین‌همه، شأن و شخصیت ناستین جوادی را نباید تنها در نسبت همسری با هنرمندی بزرگ خلاصه کرد؛ چراکه او خود صاحب قلم، اندیشه و کارنامه‌ای مستقل در فرهنگ و #ادبیات معاصر ایران است.
آثار درخشانی او تنها به پژوهش ادبی محدود نمی‌شود. کتاب‌هایی چون «رک و پوست‌کنده»، «رک و راست بگم؟؛ احوال ما زنان»، «کارد زدن به گوجه‌فرنگی»، «تمشک‌های نارس»، «از تیر به مهر» و «برف در پرو»، نشان‌دهندهٔ توجه پیگیر او به زندگی روزمره، تجربه‌های #زنان ایرانی، روابط خانوادگی و واقعیت‌های اجتماعی‌اند. او با نگاهی جزئی‌نگر و زبانی میان روایت، گزارش و داستان، گوشه‌هایی از زندگی زنان را ثبت کرده است که معمولاً در روایت‌های رسمی دیده یا شنیده نمی‌شوند.
اکنون که از فقدان استاد مجابی سخن می‌گوییم، شایسته است از بانویی نیز یاد کنیم که تنها در کنار او نایستاد، بلکه همراه او اندیشید، نوشت، پژوهش کرد و بخشی از حافظهٔ ادبی و هنری روزگار ما را محفوظ نگاه داشت. ناستین جوادی را نباید صرفاً همسر جواد مجابی نامید؛ او نویسنده‌ای مستقل، پژوهشگری جدی، حافظ #میراث_فرهنگی یک نسل و یکی از پایه‌های آن خانهٔ روشن و ماندگار بود. یادکردن از جواد مجابی، بدون دیدن جایگاه و سهم بزرگ ناستین جوادی، روایتی ناتمام از زندگی و میراث آن استاد خواهد بود.
سیدحمیدمیرحسینی by @hamid_mirhosseini

ـ
سالهاست برای رهایی از این جهان تلخ به ادبیات و سینما پناه برده ام در تلخ ترین روزهای زندگیم همین دو رفیق ناب من را با تمام وجود نجات داده اند. و با آنها گذر کردم از همه سیاهی های زندگیم، در دوران نوجوانی با مجموعه کتاب های ژول ورن مواجه شدم و همگی آنها را مادرم برای من خرید و با آنها در جهان جدیدی غرق شدم. انگاری گمشده ای پیدا کردم و یا آنها سفر کردم به اعماق وجودم و رویاهایی ساختم که همچنان با من است. بعدها با رمان های نویسندگان بزرگ این سفر ذهنی را ادامه دادم.. تا جایی که همه این کتاب ها را لای کتاب فیزیک و شیمی می گذاشتم. تا مادر گمان کند همان کتاب های مدرسه را می خوانم. هبچ وقت جدول مندلیف یا فرمول های ریاضی کمکی در پیشبرد زندگی من نکرد. حتی کارکرد آنها را نفهمیدم اما رمان ها رویاهای من را ساخت..تشنه خواندن بودم انگاری آنها مرا به جهانی می بردند که آرزوی دیدنش را داشتم. بعدها سینما به من کمک کرد که رویاهایم را تصویر کنم. و از طریق همان سینما به بهانه فستیوال ها سفر کنم. و این نعمتی بود که خداوند هستی به من هدیه داد تا جهانش را با قدم های خود کشف کنم . و شهرهای دور و نزدیک را که بسیار دوست داشتم مقصد سفرهایم کرد. آنچه سال ها پیش در ذهنم تصویر می کردم با چشمان خود دیدم از قندهار در افغانستان تا پاریس در فرانسه، سمرقند در ازبکستان تا دبی در امارات، از قونیه در ترکیه تا ژنو در سوئیس همگی بخش مهمی از خاطرات خوب زندگی من شدند. و بسیار لذت بردم و زیستم در کنار فرهنگ ها ، آیین ها ، گویش ها و حتی غذاهای مختلف همین نگاه تبدیل به فیلم های مستند من شدند فیلم هم قدم با باد حاصل یکی از تلاش های من برای نشان دادن بخشی از تاریخ و فرهنگ باشکوه ایران زمین.است .خدا را سپاس که این نعمت بزرگ را به فرزند خود داد. تا در این مسیر قرار گیرد...
#سیدحمیدمیرحسینی

پی نوشت: تیر فیلم مستند#هم_قدم_با_باد روایتی از سفر به فرهنگ ها و آیین های ایران زمین by @hamid_mirhosseini

ـ
امروز در تقویم ۲۹ مرداد است و روز تولد من...
دیگر هیچ چیز مثل سال های قبل آن شادی همیشگی را به دلم نمی آورد. انگاری زمان برای من ایستاده است. انگاری در میان این همه تلخی بخشی از کودکی و بی خیالی ام را جا گذاشته ام...
هیچ وقت نمی شود گل های پرپر شده مادران داغدار را فراموش کرد. هیچ وقت نمی شود رنج هایی را که بر دل این سرزمین و آدم هایش گذشته نادیده گرفت.
بعضی زخم ها می مانند و بخشی از ما می شوند. اما شاید زندگی با همه تلخی هایش از ما می خواهد که متوقف نشویم.
می شود از نو ساخت می شود رویا داشت. می شود برای جهانی بهتر قدم برداشت. و برایی فردایی بهتر تلاش کرد. می شود با تمام زخم هایی که بر دل داریم هنوز به آینده امیدوار بود.
برای مردم سرزمینم آرزو دارم آینده ای باشد که در آن امید از ترس بزرگتر باشد. و عشق از اندوه قوی تر...
تولد من روزی است که رنج های زمان به فراموشی سپرده شوند.و دوباره این جهان لبخند را بر لبان ما زایش کند.
#سیدحمیدمیرحسینی

پی نوشت: در کنار لیلا و رضا، خواهر و برادر بزرگترم فکر می کنم این عکس رو مامانم گرفته در وسط خانه پدری by @hamid_mirhosseini

ـ
به مناسبت سالروز مشروطیت در ایران و ساخت مستند ایران سرای من که به زندگی بزرگ مردی از خطه کویر به نام ناظم الاطبا کرمانی پرداختم.ایشان مولف، دانشمند و از برجسته‌ترین پزشکان ایرانی اواخر دورهٔ قاجار و پزشک ویژهٔ دربار مظفرالدین شاه بودند. شاید ویژگی های فردی و اخلاقی ایشان در این مطلب کوتاه نمی گنجند.ولی می توان گفت در حوزه طبابت و ادبیات و فرهنگ نقش منحصر به فردی در تاریخ ایران زمین بازی کردند. با دانش بسیار در حوزه پزشکی اولین بیمارستان را با تکیه بر استاندارد های مرسوم در ایران تأسیس کردند. یا اینکه فرهنگ ناظم‌الاطبا نخستین فرهنگ فارسی است که از حروف لاتین برای نشان‌دادن واگویی واژگان (آوانگاری) استفاده کرده است. پیش از فرهنگ دهخدا، فرهنگ نفیسی جامع‌ترین فرهنگ فارسی بوده است.ناظم الاطبا نقش مهمی در تاریخ مشروطیت در ایران داشتند و فرمان و امضای مشروطیت را که سال تلاش مبارزات آزادیخواهان و روشنفکران ایرانی بود را از مظفرالدین شاه قاجار گرفتند. به گواه تاریخ ناظم الاطبا مورد وثوق مظفرالدین شاه به عنوان یک پزشک حاذق بودند.و با همراهی مشروطه خواهان شاه قاجار را مجاب به این موضوع کردند. که پدر تو ناصرالدین شاه بخاطر مخالفت با مشروطیت ( توسط میرزا رضای کرمانی ) ترور شد. و تو می توانی برای اینکه جان خودت را نجات دهی تن به این موضوع دهی و اسم خودت را در تاریخ ثبت کنی که خوشبختانه این امر صورت گرفت. و مشروطیت با سماجت ناظم الاطبا توسط شاه قاجار امضا گردید.
#سیدحمیدمیرحسینی

پی نوشت: در این بخش از مستند, مهندس نفیسی نوه ناظم الاطبا حضور دارند. که متأسفانه یک سال بعد از ساخت این مستند ایشان هم به رحمت خدا رفتند. روح خانواده نفیس شاد که بیشترین خدمات را برای تاریخ ایران انجام دادند از جمله پدر ایشان سعید نفیسی که در سال ۱۳۱۳ نام پرشیا را به ایران تغییر دادند. by @hamid_mirhosseini