Instagram story viewer> @kendineaitbisayfa> Posts

kendineaitbisayfa

@kendineaitbisayfa

75

followers

63

following

"Şiir okurdu. Şarkı söylerdi. Sonra hemen yeşeren otların fotoğrafını çekerdi. Tanrıyı incitmiş gibi gökyüzüne gülümserdi."

POSTS STORIES REELS

Önceden böyle bir yazı yazmamıştım. İlk defa bir yazımda bizzat konuşmadım da bir karakteri konuşturdum. Onu hem dışarda hem de kendi içinde kısa bir yolculuğa çıkardım. Geçtiğimiz yaz yazmıştım bu yazıyı ama anca paylaşıyorum. Kimi cümlelerden, metnin akışından emin olamamıştım. Emin olduğum tek şey, metinde eksik kalan bazı noktaların olması. Yine de görüyorum ki bekleyince bir şey değişmiyor, demek ki şimdilik elimden en fazla bu geliyor. Zaten "İyinin karşıtı kötü değil, mükemmeldir." derler. Ben de mükemmele kafa tutuyorum bu yüzden. Aynı Nil Karaibrahimgil'in söylediği gibi: "Her şeye eksiğinden bakmaya alışmışım. Halbuki mükemmeli bekleyene zaman ceza keser. Hiçbir şey tam değil ki zaten. Yeterince iyiyse yeter." 🌿
Yazının bir kısmı ilerleyen fotoğraflarda, tamamı Substack'te 🍃
~ Güneşli bir gün, hayattayız. Hepsi bu. ~

Kafamı kaldırıp etrafa baktım. “Acaba bu insanların kaçı yaşıyor?” sorusunu ortaya attım. “Pardon, bir şey sorabilir miyim acaba?” diye yaklaşsam yanlarına. “Siz yalnızca hayatta mısınız yoksa yaşıyor musunuz?” Ne cevap verirlerdi bana? Büyük ihtimalle delirdiğimi düşünüp, ağızlarında bir şeyler geveleyip yanımdan uzaklaşırlardı telaşla. Oysaki sorduğum çok da güzel bir soruydu. Örneğin bu soruyu şu ilerideki bankta oturan ve torunu olduğunu varsaydığım bir çocukla konuşan adama özellikle sormak isterdim. Deneyimin ardından bir de sokak röportajı yapsam fena olmazdı: “Yaşınız kadar yaşadığınızı söyleyebilir misiniz? Şimdiye kadar sadece hayatta kalmış olan gençlere ne tavsiye verirsiniz?”

Aynı soruları yanındaki çocuğa yöneltsem ne dediğimi bile anlayamazdı. Ne tuhaftı hayatın bu oyunu. Yıllar içinde çok şekil değiştiriyordu insanın hamuru. Tıpkı deneyimin sonucu gibi. Şimdi ona sorsam büyümek isterdi, dedesine sorsam gençliğine dönmek tek dileği. Biri hayat okuluna yeni kaydolmuştu öbürü ise yakında bu kurumdan emekli oluyordu. Çocuk için şu an tüm olay elindeki çikolatayı yemekti mesela. Dünü düşünüp keşkelemeyi, yarını hayal edip endişelenmeyi öğrenmemişti henüz. Geçmişin pişmanlığı ve geleceğin kaygısı gününü heba edemezdi. Halbuki dedesi de bir zamanlar öyleydi. Belki onun da bir zamanlar tek derdi mavi bisikletine binmekti. Şimdi by @kendineaitbisayfa

(...) Örneğin bir enstrüman çalmayı öğrenmek için o müzik aletine ve de bolca çalma pratiğine ihtiyacınız var. Bu örnek uygun terimlerin yer değiştirmesiyle herhangi bir spor dalına da uygulanabilir. Fakat yazmak için ihtiyacınız olan tek şey, her evde istisnasız bir şekilde bulunan bir kalemden ve kağıttan ibaret. Elbette ortaya daha iyi edebi metinler koymak için yazma eylemi de çokça pratik istiyor ama elinizde bir kalem, önünüzde bir kağıt ve aklınızda herhangi bir düşünce olduktan sonra geriye sizi bundan alıkoyacak hiçbir şey kalmıyor. Yani kağıdı dolduracak olan o cümlelerin kaynağı zihninizden -böylece sizden- başka bir şey değil. Yukarıda bahsettiğim “kendinle yüz yüze gelmek” olayı da tam olarak buradan doğuyor. Kağıdı doldururken elinde düşüncelerinden, hislerinden yani senden başka bir şey olmadığı için haliyle geriye dönüp o sayfayı okuyunca kendini görmemen de imkansız haline geliyor. Böyle bir derinliğin bu denli sade koşullarda sağlanıyor olması ise beni uzun zamandır hayrete düşürüyor.
Bahsettiğim bu derinliğin daima en saf haliyle gerçekleştiğini söyleyemem elbette. Yazdıklarımı yalnızca kendim okuyor olmama rağmen aklımdan geçen asıl fikri kağıda aktarmadığım zamanlar oluyor. Kendimden kaçtığımı fark ettiğim bu anlar da kağıdın benle konuşma şekillerinden biri. Sonuçta bir aynanın karşısına geçtiğiniz zaman kendinizi bütünüyle görürsünüz yalnızca iyi yönlerinizle değil. Bu onun kaçınılmaz bir işlevidir; iyi kötü, doğru yanlış ayırt etmez. Ya yansımanızı kabullenirsiniz ya da aynanın karşısından çekilirsiniz. Benimse yedi yıllık sürecimde görüntümden koşar adımlarla kaçtığım anlar da oldu her ayrıntımı dikkatle incelediğim saatler de. Hala aynanın karşısında dimdik durduğumu söyleyemesem de kendisine bakmak konusunda bir çekincem kalmadı.

•••
Substack'te ilk paylaştığım yazı, yazma alışkanlığımla ilgili olsun istemiştim. Yazma eylemiyle ilgili yazmak da keyifli oldu benim için. Devamı Substack'te 🌻
~ Neden yazıyorum? ~ by @kendineaitbisayfa

Bunun yanında şarkı yavaşça biterken son bir dalga daha yedim yüzüme. “Sağda solda izler var/ Fotoğraflar, kokular/ İster geçsin bin sene/ Hayaletin üstümde.” sözüyle. İnsan belki de büyüdükçe bu yüzden hayaletlerden korkmuyordur Mercan. Çünkü hem bu dünyadan göçüp gidenler hem de henüz göçmeyip senden gidenler arkalarında hayaletlerini bırakıyor. Onlardan sana kalan tek şey buyken korkup da kaçamazsın zaten. Tam tersi onları kaybetmemek için elinden geleni yaparsın. İster geçsin bin sene, sırtında hayaletlerle yürürsün caddelerde.

•••
Şarkı dinleyerek uyumak istediğim gecelerden birinde karşıma çıkan Dışarda Kış, şarkının hissettirdikleri ve sonrasında olanlar üzerine Mercan'a yeni bir mektup yazdım.
Nihayet gelen sıcak havaları kutladım, en sona bir dilek ve de alıntı bıraktım. 🌬
~ mercan'a mektuplar - 4 ~ by @kendineaitbisayfa

Keşfettiğim günden beri dilime dolanan bu şarkı, bugün gitarımla tanıştı. Bence birbirlerini bayağı sevdiler. Öyle ki şarkıyı kaç kere baştan çalıp söylediğimi saymadım. Bugünün de anısı kalsın diye hem yeşil-mavi gökyüzünü hem de gitarımla birlikte kendi sesimi kaydettim.
Ayrıca rüzgar da şarkıyı gitarım kadar sevmiş olsa gerek, düetimize eşlik etmiş arada. Doğanın kuralları böyle işliyor burada. 🌿☁️

Ceyda ~ Yağan Yağmurlar (@ceydakimm 💫) by @kendineaitbisayfa

Hep netlik insanın aradığı. En ufak bir soru işareti bile içine kurt düşürmeye yetiyor. Ne virgülün duraklamasına ne de üç noktanın sonsuzluğuna tahammülümüz var bizim. Hep minik bir yuvarlak beklediğimiz cümlenin sonunda.
Grileri sevmez çünkü insan.
Trafik lambasının sarısını,
bir sınavın sonrasını.
Siyah ya da beyazdır aranan.
Kırmızı ya da yeşil.
"Geçtin." ya da "Kaldın." dır tüm mesele.
Ortası değil. by @kendineaitbisayfa

Sen belki bu küçük yaşında henüz yüzmeyi bilmiyorsundur Mercan. Ama hiç merak etme, zamanla öğrenirsin. Çünkü suda asılı kalamadığın her an boğulacakmış gibi hissediyorsun. Böylece istesen de istemesen de yüzmeyi öğreniyorsun. Bir süre sonra bir bakmışsın suyla oyunlar oynuyorsun. Yine de benim böyle bilmiş konuştuğuma bakma. Ben de kendime kadar yüzerim. Derinlere gitsem de çok kalmadan geri dönerim.
Yüzmeyi babamdan öğrendim ben. Ve onun yapmayı çok sevdiği bir şey var Mercan. Şu an bu önerinin tam vakti: Yağmur yağarken yüzmek.
Aynı bugün yaptığım gibi yani. İki damla tenine, iki dalga yüzüne çarptı diye kulaç atmaktan vazgeçmemek. Belki bir süreliğine yavaşlamak belki sırt üstü uzanmak ama suda kalmak. Çünkü denizin ana kuralı bu, dedim ya. Suda asılı kalmayı öğrenmezsen her an boğulacakmışsın gibi gelir.
Zaten hayat dediğin de nereden baksan bir deniz gibidir. Herkes zamanla suda asılı kalmayı öğrenir.
Biliyorum, sen de yüzmeyi öğreneceksin yakında.
İşte o zaman gelip teşekkür edersin bana.
Şimdilik o kolluklar çok yakışıyor sana, sakın takmayı unutma.
Bu denizin dalgaları sert olur, demedi deme sonra.

•••
Keyfimin kaçtığı bir gün ve ardı arkası kesilmeyen güzelliklerle yeniden neşelenmem üzerine bir yazı.
Biraz hayat biraz deniz.
Ne olursa olsun yüzmeye devam ederiz.
~ mercan'a mektuplar - 3 ~ by @kendineaitbisayfa

“İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı.” diyen Orhan Veli’nin hayatının geçtiği yerlerde yürüyorum, yaşıyorum birkaç yıldır. Ve galiba zaman geçtikçe onu daha iyi anlıyorum. İstanbul’un kuşları, denizi, rüzgarı burada ayrı bir şarkı söylüyor sanki. İnsan bir başka sese ihtiyaç duymuyor. Bundan olsa gerek yol boyunca kulaklığımı elime bile almadım. -ki ben şarkı dinlemeyi çok severim- Ama sanırım buranın doğal şarkısını telefonumdaki onca şarkıdan daha çok seviyorum. Hem Orhan Veli de hala burada. Aşiyan mezarlığında yatıyor. Gözleri kapalı. Birlikte İstanbul’u dinliyoruz.

•••
Çarşamba günü güzel havayı fırsat bilip kendimi dışarı attım. Adımlarım yine Küçüksu'da son buldu tabii ki. Orası artık dönüp dolaşıp geldiğim sığınağım gibi. O gün İstanbul'un şarkısı kulağıma öyle güzel geldi ki zihnimde Orhan Veli'nin dizeleri yankılandı. Dönüşte vapurla Aşiyan'da inince kendisinin mezarına da gitmek istedim. Ama inat ettim, koca mezarlıkta yattığı yeri ben bulacaktım; kimseye sormadım. Simsiyah bir kedi vardı beni takip eden. Yoldaşım oldu birden. Onunla birlikte merdivenleri çıktık, bir taştan diğerine atladık.
Dönüşte iskelenin tam karşısındaki heykeline uğramayı da ihmal etmedim. Heykelin yanındaki panoya önceden hiç bakmamıştım mesela. O günse bilinçli olarak okudum. Sonra da yeniden evimin yoluna koyuldum.

Aynı onun yaptığı gibi,
Rumelihisarı'na oturdum.
Oturdum da bir türkü tutturdum.
Koca şaire selamımı martı kuşlarıyla uçurdum.

"Rumelihisarı'na oturmuşum.
Oturmuş da bir türkü tutturmuşum;
İstanbul'un mermer taşları,
Başıma da konuyor, konuyor aman, martı kuşları..."
~Orhan Veli

~ küçüksu ve istanbul'un şarkısı ~ by @kendineaitbisayfa

Bu gece ise yine aynı balkona çıktım. Yazlıktayken dolunayı kaçırmak huyum değil, oturup izledim. Onun başta yalnızca bembeyaz bir top gibi görünen, biraz daha uzun bakınca lekelerini gösteren yüzünü seviyorum. Dolunayın bu huyu bana "kusur" olarak gördüğümüz noktaların aslında özgünlüğün ta kendisi olduğunu hatırlatıyor. İlerideki koca denizi alabildiğine aydınlatmasına da hayran kalıyorum. Işığını kendine saklamayıp paylaşmayı her anlamda çok değerli buluyorum.

•••

Bir yaz gecesinin hatırlattıkları sayesinde zihnimde yolculuğa çıkmış, bir şeyler karalamıştım. Bu satırlar da oradan kalanlar...
~ souvenirs des nuits d'été ~ by @kendineaitbisayfa

Önceden mektup yazdığım tabii ki oldu ama hep gerçekte var olan birileriydi seslendiklerim. Gerçi sen de gerçek birisin ama dedim ya, bunu sonra anlatacağım sana. Bu mektupların sana ulaşmayacağı kesin bir bilgi olduğu için daha çok boş sayfalara 'Mercan' diye seslenip yazılar yazıyormuşum gibi bir durum olacak. Biraz delilik emareleri taşıyor içinde bu hareketim, kabul ediyorum. Fakat eskiden 'Sevgili Günlük,' diye başlardık söze, hiç de delilik sayılmazdı. Olsa olsa çocukluk denirdi buna. Büyüyüp de 'çocukça' şeyler yapınca 'deli' olarak yaftalanıyorsun ama. Ne ilginç.

•••

Ben Mercan'a mektuplar yazmaya başladım. Kendisi hayatımda yalnızca bir kez gördüğüm tatlı bir kız çocuğu. Bu karşılaşmanın detaylarını sonraya sakladım, anlatacağım. Kendime bir mektup arkadaşı ararken nedense aklıma onun turuncu saçları geldi birden. Yazdıklarım ona hiç ulaşamayacak olsa bile -belki de içten içe istediğim budur zaten- dedim ki en azından içimi dökmüş olurum bir yerlere. Fakat ben bir kere başladım mı sayfaların sonunu pek getiremiyorum. Bu yüzden yazılarımın uzun hallerini artık bu formata daha uygun olan substack uygulamasında paylaşayım dedim. Burayı o yazılardan kısa kesitlerle doldurup çektiğim fotoğraflarla da süslemek istiyorum. Mektuplarım, yazılarım her zaman yolda; mutfakta pişiriyorum. Hepinizi soframa bekliyorum!
~ mercan'a mektuplar - 1 ~ by @kendineaitbisayfa

İnsan ne çok şey kuruyor kafasında ve bu kuruntulardan iki adım öteye gitmek ne kadar zor. Kendin dediğin iki kol, iki bacak; dört duvarlı bir oda. Kapısı kilitli, anahtarı yok. Penceresi kapalı, kolu yok. Bacası dumanlı, çıkışı yok. Kendindesin, kendinde kalacaksın. Kaçışı yok.
Ne kadar uzun bir tutsaklık ki bu sonu gelmeyecek. Aynı zamanda çelişkileri de beraberinde getirecek. Senelerdir tanıdık ama bir o kadar yabancı. "Hem dost hem düşman. Hem haklı hem de pişman."
Harikalar diyarına doğru yol alır gibi kimi zaman minicik kaldığın bu oda. Duvarlar üstüne üstüne geliyor. Kimi zaman aşmak istiyorsun bu sınırları. Başın tavana değiyor.
Öyle ya da böyle; her gün aynı ellerle, aynı gözlerle, aynı odanın içindesin.
Rutinlerin sıklığı mıdır bizi geliştirip dönüştüren yoksa yeni deneyimlerin ağızda kalan tadı mı?
İnsan dediğin yıllar boyu dört duvar arasında, tek başına ne yapmalı?

19.07.25 by @kendineaitbisayfa

(...) Biri kırar, biri tamir eder. Ya da tamir edilmez de yamalarımla büyürüm. Çünkü Harun Tekin söyler bunu: "Tamiri mümkün kalbinin." der, inanırım. Bir yandan da Sena Nur Gül dile getirir: "Yamadım yaralarımı, bulamadım zaman zaman ne geçirir ağrılarımı." Yalnızlığımı giderir.
Demek istediğim müziğin içinde kendimi bulduğum olur benim, edebiyatta kendimi gördüğüm. Bir melodi, paslanmış bir hatıranın çarkını ansızın döndürür zihnimde. Bir paragraf, insanlığımın en doğal hallerini vurur yüzüme. Böylece yeşeririm ben. Yerlere düştüğümde kök salmaya bırakırım ruhumu; şarkılara, romanlara uzanır.
Tesellim onlardır benim. Kelimeler arasında pek de yalnız değilim. Biri söylerken ben dinler, hissederim. Biri yazar, ben okurum ve düşlerim. Düşlerim, düşüşlerim, gülüşlerim... Hepsi bir yer bulur kendine satır aralarında ya da nakaratlarda. Bu notaların, noktalamaların sonunu getiremem. Getirmek de istemem. Çünkü farkındayım, keşfetmediğim çok ada var daha. Kim bilir ne hazineler saklıdır şimdi oralarda. Bu keşfin heyecanı bile yeter bana.

11.02.25

(Geçen sene kampüste akşam yemeğini beklerken kitap okuduğum o arka bahçe, o bank 💚) by @kendineaitbisayfa

(2024'e) Seni anlatmak hakikaten zor geldi bana. Kaç senedir yazdığım hiçbir yeni yıl yazım beni böylesine düşündürmemişti. Bunun sebebi "Anlatılmaz yaşanır." bir yıl olmandır belki.
Bana 9 Aralık tarihinde "Ne çok duygu var!" cümlesini yazdırmışsın. Sayende gördüm, duygu denilen şey ne güçlüymüş ki ondan kaçmayı onunla savaşmaya tercih ettiğin olurmuş. Kimi günlerini onlar yönetirmiş, dümeni eline almayı bir türlü beceremezmişsin. Aynı lezzetli bir yemek gibi bazı hislerin tadı da damakta kalabilirmiş.
Meğer insanlar birbirinin üzerinde ne büyük etki bırakırmış. Bir zamanlar birlikte gezdiğiniz yerlerden geçerken duygulanırmışsın. Sırf o özlemi duymamak için bakışlarını kaçırdığın, yolunu uzattığın bile olurmuş mesela; kendine şaşırırmışsın.
Akla, mantığa sığmayacak ne çok şey yaparmışsın öyle. Sonra dönüp kendini sorgularmışsın saatlerce. Kendinden beklediğin tepkileri veremediğin günler olurmuş bazen. Hem "kendin" de kimmiş ki zaten? Bilemezmişsin aslında. Öğrendiğini sandığın her an hayat bu konudaki cahilliğini yüzüne vururmuş bir kez daha. "Ben böyle bir insan değilim." cümlesiyle baş başa kalırmışsın sonunda.
Kırılırmışsın, kırarmışsın. Ve ikisini de kabullenmekte ne çok zorlanırmışsın.
Bir yerden ayrılmak da neymiş örneğin, onu da sen gösterdin. Hayatını renklendiren insanlara son bir kez teşekkür etmeyi. Bunun zorunluluğunu ve zorluğunu. Sanırım en önemlisi de ne olursa olsun buraya geliş nedenini kendine hatırlatmayı.
Tüm bu deneyimler için teşekkür ederim. Önceden hiç tatmadığım duyguları iliklerime kadar hissettirdiğin için. Hatırası hala içimde yaşayan nice an bıraktığın için teşekkür ederim. "Kanayacak ve yaşayacak" daha çok şey olduğunu gösterdin bana.
Şimdi sana veda ederken bir kapıyı kapatıyorum. O kapının ardında ise onlarca mekan ve insan olduğunu biliyorum. Fakat ben arkamı dönüp yürüsem bile onları hala görüyorum etrafımdaki izlerde. Kimi zaman sahile vurmuş bir deniz yıldızında kimi zamansa fotoğrafını çektiğim çiçeklerde.

(Yazının kalan küçük bir kısmı ise yorumlarda. Dilerim 2025 de böyle değerli anılar bıraksın ardında. 💚) by @kendineaitbisayfa