Instagram story viewer> @khaterebaz.official> Posts

خاطره باز | تیتراژ فیلم و سریال

@khaterebaz.official

16.6K

followers

2

following

🎵 تیتراژ فیلم و سریال‌های قدیمی ایران و جهان
📺 موسیقی نوستالژیک
❤️ خاطره‌بازی با بهترین آهنگ‌های ماندگار
📩 همکاری و تبلیغات: دایرکت

POSTS STORIES REELS

شب آفتابی | ۱۳۸۱ | به کارگردانی قاسم جعفری

از آن روزهایی که شبکه سه سیما، قصه‌هایی را به خانه‌هایمان می‌آورد که هنوز هم با شنیدن نامشان، گوشه‌ای از خاطراتمان روشن می‌شود...

«شب آفتابی» برای ما فقط یک سریال قدیمی نبود؛ تکه‌ای از روزگاری بود که با تیتراژهایش زندگی می‌کردیم و با موسیقی‌شان، بی‌آنکه بدانیم، خاطره می‌ساختیم.

و آن صدای ماندگار محمد اصفهانی که می‌خواند:

🎵 «من از پشت شب‌های بی‌خاطره من از پشت زندان غم آمدم...»

انگار این چند کلمه، تمام قصه‌ی آدم‌هایی‌ست که از دل تاریکی عبور کرده‌اند؛ آدم‌هایی که روزگار، خاطراتشان را به بند کشیده، اما هنوز در اعماق وجودشان، نوری برای ادامه دادن باقی مانده است...

شاید راز ماندگاری بعضی تیتراژها همین باشد؛ آن‌ها فقط موسیقی یک سریال نیستند، صدای روزهایی‌اند که دیگر برنمی‌گردند؛ روزهایی که حالا از پشت زندان غم و دلتنگی، دوباره به سراغمان می‌آیند...

«شب آفتابی» تمام شد، اما آفتاب خاطراتش هنوز در گوشه‌ای از دل ما می‌تابد... 🥀

💜 شما هم با شنیدن صدای محمد اصفهانی، به سال‌های دور برمی‌گردید؟

#شب_آفتابی #محمد_اصفهانی #قاسم_جعفری #نوستالژی #خاطره_باز by @khaterebaz.official

«پس از باران» فقط یک سریال نیست؛ انگار تکه‌ای از یک گذشته‌ی دور است که هنوز جایی در حافظه‌ی ما باران می‌خورد...

سریالی که در سال ۱۳۷۹ به کارگردانی سعید سلطانی روی آنتن رفت و با بازی ماندگار محمود پاک‌نیت، کتایون ریاحی، مرجان محتشم، رحیم نوروزی، جهانگیر الماسی، بهزاد فراهانی، ثریا قاسمی، صبا کمالی و شهاب حسینی، قصه‌ای از عشق، رنج، قدرت، حسرت و آدم‌هایی را روایت کرد که گاهی قربانی زمانه بودند و گاهی قربانی انتخاب‌های خودشان.

شاید راز ماندگاری «پس از باران» همین باشد؛ اینکه داستانش فقط درباره‌ی گذشته نیست. درباره‌ی آدم است؛ درباره‌ی اینکه بعضی زخم‌ها با گذشت سال‌ها ناپدید نمی‌شوند، فقط شکلشان عوض می‌شود. درباره‌ی عشق‌هایی که فرصت زندگی پیدا نکردند، حق‌هایی که دیر به صاحبانشان رسیدند و رازهایی که نسل‌به‌نسل، مثل سایه، دنبال آدم‌ها آمدند.

و بعد، آن تیتراژ...

آواز گیلکیِ زنده‌یاد فریدون پوررضا روی موسیقی سعید انصاری، با آن حال‌وهوای غمگین و بارانی، انگار خودش یک شخصیت در قصه بود؛ صدایی که کافی بود چند نت از آن شنیده شود تا ناگهان آدم برگردد به سال‌های دور، به تلویزیون‌های قدیمی، عصرهای آرام، خانه‌های گرم و روزهایی که هنوز نمی‌دانستیم بعضی از همین لحظه‌های ساده، بعدها تبدیل به خاطره خواهند شد.

نوستالژی شاید دلتنگی برای گذشته نباشد؛ دلتنگی برای «خودِ ما» در گذشته است. برای آدمی که آن روزها بودیم و دیگر دقیقاً همان آدم نیستیم.

باران می‌بارد، سال‌ها می‌گذرند، آدم‌ها می‌آیند و می‌روند؛ اما بعضی قصه‌ها، بعضی صداها و بعضی تیتراژها، زمان را متوقف می‌کنند.

«پس از باران» از همان قصه‌هاست؛
قصه‌ای که هر بار دوباره می‌بینیمش، فقط گذشته را به یاد نمی‌آوریم...
خودمان را هم به یاد می‌آوریم.

#پس_از_باران #سعید_سلطانی #فریدون_پوررضا #سعید_انصاری #محمود_پاک_نیت by @khaterebaz.official

بعضی آثار فقط یک سریال نیستند؛ بخشی از حافظه‌ی جمعی یک نسل‌اند. با شنیدن چند نت از موسیقی‌شان، بی‌اختیار به خانه‌ی قدیمی، سفره‌ی شام، صدای خنده‌ی پدر و مادر، یا ماه رمضان‌های سال‌های دور برمی‌گردیم. انگار زمان برای چند لحظه متوقف می‌شود و آدم دلش می‌خواهد فقط همان لحظه‌ها را دوباره زندگی کند.
شاید به همین خاطر بود که اشک‌های خشایار راد این‌قدر به دل مردم نشست؛ چون خیلی از ما هم اگر جای او بودیم، بغضمان می‌ترکید. گاهی آدم برای یک تیتراژ گریه نمی‌کند، برای تمام چیزهایی گریه می‌کند که دیگر برنمی‌گردند...

نوستالژی، فقط یاد گذشته نیست؛ یادآوری آدم‌هایی است که عوض شدند، لحظه‌هایی که تمام شدند و روزهایی که قدرشان را وقتی فهمیدیم که دیگر گذشته بودند. 💙
🖤 شما با شنیدن نام «متهم گریخت» یاد چه چیزی می‌افتید؟
#لحظه_ها #خاطره #احساس #ماندگار #دلتنگی by @khaterebaz.official

بعضی خاطره‌ها فقط یک تصویر نیستند؛ صدایی هستند که با شنیدنش، تمام روزهای دور دوباره زنده می‌شوند... ❤️

«یک وجب خاک» از آن سریال‌هایی بود که در ماه رمضان سال ۱۳۸۶ مهمان خانه‌هایمان شد؛ مجموعه‌ای به کارگردانی علی عبدالعلی‌زاده و نویسندگی خشایار الوند که با قصه‌ای خانوادگی و لحظاتی شیرین، در حافظه تلویزیونی ما ماندگار شد.

با بازی هنرمندانی چون رضا بابک، مهتاج نجومی، برزو ارجمند، ابوالفضل پورعرب، یوسف تیموری، آناهیتا همتی، مهران رجبی، روشنک عجمیان و رامتین خداپناهی.

اما آنچه خاطره این مجموعه را کامل‌تر می‌کرد، تیتراژ دلنشین آن با صدای گرم مجید اخشابی بود؛ ترانه‌ای با کلامی شاعرانه که هنوز هم با شنیدنش، پنجره‌ای به سوی گذشته باز می‌شود:

«زیر سقف آسمون نقره‌کوب شبح شهر سیاه رو می‌شه دید ترمه و عقیق، آب و آیینه گوشه‌ی ابرو، ماهو می‌شه دید...

بعضیا مثل ستاره‌ها سپید رفتنو تکیه به آسمون دادن بعضیا رو پشت‌بوم خونشون موندنو ماهو به هم نشون دادن...»

چه تصویر شاعرانه‌ای از آدم‌ها و سرنوشتشان؛ از آن‌هایی که رفتند و ستاره شدند و آن‌هایی که ماندند تا هنوز ماه را به یکدیگر نشان دهند...

شاید سال‌ها از آن روزها گذشته باشد؛ از شب‌های رمضان، سفره‌های افطار و دورهمی‌های خانوادگی، اما بعضی صداها با گذشت زمان خاموش نمی‌شوند.

«یک وجب خاک» فقط یک سریال نبود؛ تکه‌ای از روزگاری بود که دیگر تکرار نمی‌شود، اما هنوز در حافظه‌مان نفس می‌کشد...

شما هم با شنیدن این تیتراژ، دلتان برای رمضان‌های آن سال‌ها تنگ می‌شود؟

#یک_وجب_خاک #مجید_اخشابی #نوستالژی #سریال_های_قدیمی #خاطره_بازی by @khaterebaz.official

بعضی قصه‌ها فقط روایت یک زندگی نیستند؛ روایت دوباره متولد شدن آدمی هستند که روزگار، چهره و سرنوشتش را از او گرفته است...

«تولدی دیگر»؛ یکی از آن مجموعه‌های ماندگار تلویزیون در اواخر دهه هفتاد که با قصه‌ای متفاوت، بازی‌هایی به‌یادماندنی و فضایی گرم و خانوادگی، در حافظه یک نسل جا گرفت.

این سریال به کارگردانی داریوش فرهنگ و تهیه‌کنندگی مسعود رسام و بیژن بیرنگ در سال ۱۳۷۷ ساخته شد.

داستان درباره زوجی مرفه به نام حمید و فروغ است که با وجود داشتن سه فرزند، زندگی مشترکشان در آستانه فروپاشی قرار دارد. پس از یک مشاجره، تصادفی تلخ زندگی آن‌ها را برای همیشه تغییر می‌دهد. فروغ که تصور می‌شود جانش را از دست داده، با چهره‌ای تازه و هویتی متفاوت به خانه بازمی‌گردد؛ این بار نه فقط برای بازگشت به خانواده، بلکه برای تجربه دوباره عشق، مادری و زندگی...

با بازی درخشان هنرمندانی چون: لعیا زنگنه، عبدالرضا اکبری، زنده‌یاد جمیله شیخی، فریبا متخصص، فرهاد جم، محمود عزیزی و زهره حمیدی.

«تولدی دیگر» فقط یک سریال نبود؛ قصه‌ای بود درباره فرصت دوباره، درباره آدم‌هایی که شاید دیر بفهمند چه چیزهایی را در زندگی از دست داده‌اند.

گاهی برای دوباره دیده شدن، باید از نو متولد شد... و گاهی یک چهره تازه، حقیقتی قدیمی را آشکار می‌کند.

شما هم با دیدن نام «تولدی دیگر» به یاد آن روزهای تلویزیون و خاطرات شیرین دهه هفتاد می‌افتید؟

#تولدی_دیگر #داریوش_فرهنگ #لعیا_زنگنه #نوستالژی_ایرانی #خاطرات_تلویزیون by @khaterebaz.official

«شب دهم» از آن سریال‌هایی است که پس از گذشت سال‌ها، هنوز بوی عشق، وفاداری، اعتقاد و غربت می‌دهد؛ قصه‌ای که در آن عشق، در برابر باور ایستاد و انسان میان دل و ایمان، دشوارترین انتخاب زندگی‌اش را تجربه کرد.

در دل تهرانِ روزگار رضاشاه، حیدر خوش‌مرام، مردی از جنس کوچه و خیابان، دل به فخرالزمان می‌بندد؛ دختری از خاندان قاجار که برای پذیرفتن عشق او شرطی دشوار پیش پایش می‌گذارد: برگزاری ده شب تعزیه در روزگاری که چنین آیینی ممنوع است.

حیدر برای رسیدن به عشق، قدم در مسیری می‌گذارد که آرام‌آرام او را از دنیای گذشته‌اش جدا می‌کند؛ گویی گاهی انسان برای رسیدن به حقیقت، باید تمام آن چیزی را که تاکنون بوده است، از دست بدهد.

«مرز در عقل و جنون باریک است کفر و ایمان چه به هم نزدیک است»

چه زیبا سروده بود زنده‌یاد افشین یداللهی و چه جان‌سوز خواند علیرضا قربانی این ترانه را؛ با آهنگسازی استاد فردین خلعتبری. تیتراژی که خودش به‌تنهایی یک روایت عاشقانه، عارفانه و پر از اندوه است.

«شب دهم» به کارگردانی حسن فتحی، محصول سال ۱۳۸۰ است که در نوروز ۱۳۸۱ از شبکه یک تلویزیون پخش شد.

بازی درخشان حسین یاری، کتایون ریاحی، رؤیا تیموریان، ثریا قاسمی، پرویز پورحسینی، محمود پاک‌نیت، پرویز فلاحی‌پور و اکرم محمدی، از این مجموعه اثری ماندگار در حافظه تلویزیون ایران ساخت.

شاید راز ماندگاری شب دهم همین باشد؛ اینکه عشق همیشه به معنای رسیدن نیست، ایمان همیشه در زبان خلاصه نمی‌شود و گاهی بزرگ‌ترین پیروزی انسان، درست در لحظه‌ای رقم می‌خورد که همه‌چیز را می‌بازد.

بعضی آدم‌ها می‌روند، بعضی قصه‌ها تمام می‌شوند، اما بعضی صداها و تصویرها تا آخر عمر در گوشه‌ای از روح آدم باقی می‌مانند...

شب دهم، فقط یک سریال نبود؛ حکایت آدمی بود که در جست‌وجوی عشق، به حقیقتی بزرگ‌تر رسید...

#شب_دهم #حسن_فتحی #علیرضا_قربانی #نوستالژی_تلویزیون #خاطره_بازی by @khaterebaz.official

ملکوت؛ قصه‌ای از مرز باریک میان زندگی، مرگ و حقیقت...

بعضی سریال‌ها فقط برای سرگرم کردن ساخته نمی‌شوند؛ می‌آیند تا آدم را برای لحظه‌ای از هیاهوی زندگی جدا کنند و روبه‌روی پرسش‌هایی بنشانند که شاید سال‌ها از کنارشان گذشته‌ایم...

«ملکوت» از همان قصه‌هایی بود که در شب‌های رمضان سال ۱۳۸۹، از شبکه دو مهمان خانه‌هایمان شد؛ مجموعه‌ای به کارگردانی محمدرضا آهنج که با روایت زندگی حاج فتاح سلطانی، ما را به تأمل درباره سرنوشت، انتخاب، وجدان و رازهای پنهان زندگی دعوت می‌کرد.

حضور بازیگرانی چون محمدرضا شریفی‌نیا و کوروش تهامی، به این روایت حال‌وهوایی متفاوت بخشیده بود.

آن روزها، شب‌های رمضان فقط به سفره افطار و صدای ربنا خلاصه نمی‌شد؛ تلویزیون هم بخشی از خاطراتمان بود. سریال‌هایی که بعد از افطار تماشایشان می‌کردیم و گاهی تا مدت‌ها، تصویر و موسیقی و حال‌وهوایشان در ذهنمان باقی می‌ماند.

شاید بزرگ‌ترین حقیقت زندگی همین باشد؛ اینکه انسان، پیش از آنکه فرصت رفتن پیدا کند، باید تکلیفش را با خودش، گذشته‌اش و حقیقت وجودش روشن کرده باشد...

ملکوت، فقط نام یک سریال نیست؛ یادآور شب‌هایی است که دیگر تکرار نمی‌شوند...

#ملکوت #سریال_های_نوستالژی #خاطرات_تلویزیونی #محمدرضا_آهنج #نوستالژی_ایرانی by @khaterebaz.official

بعضی سریال‌ها فقط یک داستان پلیسی نیستند؛ تکه‌ای از روزگارند که با گذشت سال‌ها، هنوز صدای تیتراژشان در گوش خاطره‌ها می‌پیچد... 📺🌊

«گارد ساحلی»؛ قصه‌ای از تعقیب، راز و هیجان در آغوش آب‌های جنوب.

سال ۱۳۸۳، زمانی که تلویزیون هنوز می‌توانست با یک سریال، ما را ساعت‌ها پای خودش نگه دارد؛ مجموعه‌ای به کارگردانی محسن شاه‌محمدی و تهیه‌کنندگی هومن کبیری که از شبکه سه روی آنتن رفت و حال‌وهوای متفاوتی از ژانر پلیسی را به خانه‌ها آورد.

تصویربرداری این مجموعه از ۷ آذر ۱۳۸۳ در بندرعباس آغاز شد و سه ماه ادامه پیدا کرد؛ در دل جنوب، جایی که دریا فقط پس‌زمینه نبود، بلکه بخشی از فضای پرتعلیق قصه به شمار می‌رفت.

حالا از آن روزها سال‌ها گذشته؛ از آن شب‌هایی که پای تلویزیون می‌نشستیم، با شخصیت‌ها همراه می‌شدیم و منتظر می‌ماندیم تا رازهای داستان یکی‌یکی برملا شوند.

گاهی دلتنگ خودِ سریال نیستیم؛ دلتنگ روزگاری هستیم که با آن تماشا کردیم... دلتنگ خانه‌هایی که صدای تلویزیون در آن‌ها می‌پیچید و خاطراتی که بی‌آنکه بدانیم، برای همیشه در ذهنمان ماندگار شدند.

گارد ساحلی، یادگاری از روزهایی که تلویزیون فقط سرگرمی نبود؛ بخشی از زندگی ما بود. ❤️📺

شما از «گارد ساحلی» چه خاطره‌ای دارید؟ هنوز تیتراژش را به یاد می‌آورید؟

#گارد_ساحلی #نوستالژی_ایرانی #سریال_ایرانی #خاطره_بازی #خاطره_باز by @khaterebaz.official

بعضی از خنده‌ها، سال‌ها بعد شبیه خاطره می‌شوند… 📺💛

یادتونه یه زمانی تلویزیون برای خندوندنمون لازم نبود به هر قیمتی شوخی کنه؟ قصه‌ای ساده، چند بازیگر دوست‌داشتنی و دیالوگ‌هایی که هنوز هم با شنیدنشون لبخند میاد روی لب‌هامون…

«راه در رو» یکی از همون کمدی‌های خاطره‌انگیز نوروز سال ۱۳۹۰ بود؛ روزهایی که پای تلویزیون می‌نشستیم و با دردسرهای مسعود، گرفتاری‌های خانوادگی و ماجراهای عجیب‌وغریبش از ته دل می‌خندیدیم.

سعید آقاخانی، با کارگردانی این مجموعه و همراهی گروهی از بازیگران خوش‌قریحه، قصه‌ای ساخت که حال‌وهوای شیرین طنزهای تلویزیونی آن روزگار رو زنده می‌کنه؛ روزگاری که مهران غفوریان، مرجانه گلچین، یوسف تیموری، امیر غفارمنش، غلامرضا نیکخواه، روشنک عجمیان و احمد پورمخبر، هرکدوم رنگی به دنیای کمدی تلویزیون می‌زدند.

شاید امروز سال‌ها از آن نوروز گذشته باشه، اما هنوز هم مرور این تیتراژها ما رو به روزهایی می‌بره که دغدغه‌هامون کمتر بود، خنده‌هامون ساده‌تر و دورهمی‌های خانوادگی‌مون گرم‌تر…

راستش را بگید؛ تلویزیون اون روزها خنده‌دارتر بود یا ما ساده‌تر و خوشحال‌تر بودیم؟ 🥹❤️

#راه_در_رو #سعید_آقاخانی #مهران_غفوریان #نوستالژی_ایرانی #خاطره_باز by @khaterebaz.official

بعضی فیلم‌ها را که دوباره تماشا می‌کنی، انگار دری به گذشته باز می‌شود؛ به روزهایی که سینما، قصه‌هایی داشت که تا مدت‌ها بعد از تمام شدن تیتراژ، در ذهنمان ادامه پیدا می‌کردند… 🎬🖤

«دست‌های آلوده»؛ قصه‌ی دست‌هایی که به طمع رسیدند و دل‌هایی که از گذشته رها نشدند…

سال ۱۳۷۸، وقتی سینمای ایران در آستانه‌ی ورود به دهه‌ای تازه بود، سیروس الوند با فیلمی جنایی و عاشقانه، ما را به دنیای پرپیچ‌وخم آدم‌هایی برد که میان عشق، خیانت، طمع و انتخاب‌های اشتباه گرفتار شده بودند.

چهار جوان، یک سرقت بزرگ در یک مراسم عروسی، جواهراتی که قرار بود امانت بمانند و عشقی قدیمی که هنوز در دل دیبا خاموش نشده بود؛ همه‌چیز از جایی آغاز شد که هیچ‌کس نمی‌دانست پایان این ماجرا، چه بهایی از آن‌ها خواهد گرفت.

ابوالفضل پورعرب، هدیه تهرانی، امین حیایی و زنده‌یاد عسل بدیعی در کنار هنرمندانی چون سعید پیردوست و شهاب عسگری، جان تازه‌ای به شخصیت‌های این قصه بخشیدند. هدیه تهرانی در نقش دیبا، زنی که هنوز سایه‌ی عشقی ناکام را با خود حمل می‌کرد، و ابوالفضل پورعرب در نقش سیامک، یادآور روزهایی شدند که چهره‌هایشان بخشی از خاطرات سینمایی یک نسل بود.

و چه تلخ است که گاهی آدم‌ها برای به دست آوردن چیزی، همه‌چیزشان را می‌بازند؛ اعتماد را، آرامش را، عشق را و حتی آن تکه‌ی پاکی را که روزی در وجودشان بوده است.

«دست‌های آلوده» فقط قصه‌ی یک سرقت نبود؛ قصه‌ی آدم‌هایی بود که گذشته دست از سرشان برنمی‌داشت و هر تصمیم تازه، آن‌ها را یک قدم به بهای سنگین انتخاب‌هایشان نزدیک‌تر می‌کرد.

حالا سال‌ها از آن روزها گذشته؛ از سینماهای قدیمی، از چهره‌هایی که جوان‌تر بودند و از شب‌هایی که تماشای یک فیلم می‌توانست تا مدت‌ها بهانه‌ی حرف زدن باشد.

بعضی فیلم‌ها پیر نمی‌شوند؛ فقط ما بزرگ‌تر می‌شویم و معنای تلخ‌تری از قصه‌هایشان می‌فهمیم…

شما «دست‌های آلوده» را یادتان هست؟ کدام بازیگر یا کدام لحظه از این فیلم هنوز در خاطرتان مانده است؟ 🕰️

#دستهای_آلوده #سیروس_الوند #سینمای_نوستالژی #ابوالفضل_پورعرب #خاطره_باز by @khaterebaz.official

بعضی قصه‌ها برای سرگرم کردن کودکی ساخته نمی‌شوند؛ می‌آیند تا سال‌ها بعد، در هیاهوی ابتذال و تکرار، به ما یادآوری کنند که روزگاری تلویزیون چیزی فراتر از یک جعبه‌ی روشن بود... 🕯️

«سمندون»؛ محصول سال ۱۳۷۳ و یادگار فراموش‌نشدنی تلویزیون در سال ۱۳۷۴.

زیرزمین تاریک یک خانه‌ی قدیمی، موجودی دوهزارساله و دنیایی که مرز میان ترس، خیال و تنهایی را محو می‌کرد. سمندون فقط قصه‌ی یک بچه‌غول نبود؛ استعاره‌ای بود از موجودی که قرن‌ها زندگی کرده، اما هنوز چشم‌انتظار مادرش است... مگر نه اینکه گاهی آدم‌ها هم با هزار سال تجربه، هنوز در تاریک‌ترین زیرزمین‌های روحشان دنبال یک آغوش می‌گردند؟

ناصر هاشمی، با نویسندگی و کارگردانی این مجموعه، جهانی ساخت که برای کودکان رؤیایی هولناک و برای بزرگ‌ترها خاطره‌ای ماندگار شد. رشید اصلانی در نقش سمندون، در کنار هنرنمایی ناصر هاشمی، داریوش اسدزاده و زنده‌یاد حمیده خیرآبادی، جان به قصه‌ای دادند که هنوز پس از گذشت دهه‌ها، چیزی از جادویش کم نشده است.

و چه طنز تلخی دارد روزگار؛ آن زمان با یک زیرزمین، چند بازیگر توانمند و اندکی خیال، می‌شد تا سال‌ها در حافظه‌ی یک نسل ماندگار شد؛ امروز اما گاهی با این‌همه تصویر، بودجه و هیاهو، حتی نمی‌توان چند دقیقه در ذهن مخاطب دوام آورد!

شاید راز ماندگاری «سمندون» همین باشد: آثار بزرگ برای دیده‌شدن ساخته نمی‌شوند؛ برای فراموش‌نشدن ساخته می‌شوند.

درود بر ناصر هاشمی و تمام هنرمندانی که بخشی از کودکی ما را ساختند؛ کودکی‌ای که شاید تمام شده باشد، اما هنوز جایی در اعماق وجودمان، چراغ زیرزمینش روشن است...

#سمندون #ناصر_هاشمی #نوستالژی_دهه_شصت #تلویزیون_ایران #خاطرات_کودکی by @khaterebaz.official

بعضی سریال‌ها، فقط روایت چند زندگی نیستند؛ تکه‌هایی از روزگاری‌اند که دیگر بازنمی‌گردد...

«همسران» به کارگردانی بیژن بیرنگ و زنده‌یاد مسعود رسام، محصول سال ۱۳۷۳، با بازی فردوس کاویانی، مهرانه مهین‌ترابی، فرهاد جم و الهام پاوه‌نژاد و موسیقی استاد بهرام دهقانیار، تنها یک مجموعه تلویزیونی نبود؛ تصویری از روزهایی بود که سادگی، رنگ دیگری به زندگی می‌داد.

روزهایی که شاید آن‌قدر معمولی به نظر می‌رسیدند که قدرشان را نمی‌دانستیم؛ روزهایی که آدم‌ها هنوز در قاب تلویزیون کنار هم می‌نشستند و جهان، دست‌کم برای چند دقیقه، جای آرام‌تری بود.

حالا سال‌ها گذشته است؛ چهره‌ها پیر شده‌اند، بعضی صداها برای همیشه خاموش شده‌اند و آن روزها، دورتر از همیشه‌اند.

تلخیِ نوستالژی همین است؛
این‌که گاهی دلت برای یک سریال تنگ نمی‌شود، برای خودت، برای آدم‌هایی که دیگر نیستند و برای روزگاری که بی‌آنکه بدانی، آخرین بار زندگی‌اش می‌کردی دلتنگ می‌شوی...

#سریال_همسران #نوستالژی #خاطرات_دهه_هفتاد #تلویزیون_ایران #روزهای_رفته by @khaterebaz.official