Instagram story viewer> @maryamnoori_sh_a> Posts

مریم نوری

@maryamnoori_sh_a

766

followers

387

following

کارشناس‌ارشد زبان و ادبیات فارسی
نویسنده، مدرس و تحلیل‌گر روایت‌های اسطوره‌ای، روانکاوانه و فمینیستی
طراح محتوای یادگیری خلاق در زبان و ادبیات فارسی

POSTS STORIES REELS

در میان هیاهوی زندگی، در کش‌وقوس سایه‌ی جنگ، ناگهان پنجاه‌ویک ساله شدم.

در گذر این پنجاه‌ویک پاییز رنگارنگ، زندگی‌ام به تنوع رنگ‌های گوناگونش بود؛ سرشار از تجربه‌های تلخ و شیرین، زشت و زیبا، شاد و غم‌انگیز، ویران‌گر و سازنده، شرم‌آور و افتخارآفرین ...

گاه تا عمق دره‌‌ای سقوط کردم؛ گاه تا اوج قله‌‌ای پر گشودم؛ گاه زیر چرخ نامرادی‌ها تا مرز فروپاشی خُرد شدم؛ گاه جنگیدم و تکه‌های وجودم را آرام‌ جمع کردم و به هم چسباندم.

حالا که در میانه ایستاده‌ام و به پیش و به پس نگاه می‌کنم، می‌بینم چقدرررر زندگی کرده‌ام!!!!
با تمام وجودم؛ چه خوب و چه بد!
با تمام وجودم زندگی را مثل شربتی جرعه‌جرعه نوشیده‌ام و قطره‌قطره مزمزه کرده‌ام.

... چه‌ حس خوشایندی دارد لذت سبکساری و سرمستی گذر از این گُذار!

و هنوز در سفرم؛
با کوله‌‌باری از تجربه‌ها و خاطره‌ها؛ با قلبی مطمئن و اراده‌ای راسخ برای پیش رفتن در مسیرهای ناشناخته‌ و البته ذخیره‌ای از بذرهای ناب که در طول سالیانی دراز، صبورانه اندوخته و با معجون عشق پرورده‌ام برای کاشت، در گوشه و کنار مسیرهایی که از آن می‌گذرم .... by @maryamnoori_sh_a

دیشب،
سومین شب از اجرای عمومی دخترِبرادرم، آوا جان در #نمایش پرده‌ی عجایب بود؛ اقتباسی از اثری با همین نام از سِروانتس که به کارگردانی محیا مرادی در تماشاخانه‌ی همای سعادت برگزار می‌شد.

محیا مردای، پژوهشگر و کارگردان جوان و دغدغه‌مند در حوزه‌ی نمایش کودک و نوجوان، به خوبی توانسته بود طی چندماه تمرین، بازیگرانِ نوجوانِ نوآموز را بپروراند تا بتوانند در شب‌های اجرا، به مدت ۴۵ دقیقه در حضور تماشاچیانِ اغلب بزرگسال، اجرای تمیزی داشته باشند.

عشقی دیدنی، هم در باور و علاقه‌ی بازیگران به کارشان و هم در نگاه خانواده‌ها به رشد و درخشش فرزندان‌شان دیده می‌شد که همه، حس خوبی همراه با امید در دل ایجاد می‌کرد.

اما این‌ نمایش باعث شد، ظرف ذهنم را زیر و رو کنم و از محتوای داستانش برای روزگار خودمان، معنا بجویم.
بازیگران دوره‌گرد اما زیرکی که از شهری به شهر دیگر می‌رفتند و با خاطری آسوده، پرده‌‌ای از هیچ را برای سرشناسان و اشرافش به نمایش می‌گذاشتند؛ چون از قبل در مغز پوک آن‌ها تلقین کرده‌ بودند که: فقط خردمندان و اصیل‌زادگان توانایی دیدن تصاویر روی پرده را دارند!

یادآوری این طنز تلخ باعث شد به پرده‌های عجایب مجازی که چندسال است به جای زندگی واقعی، اندیشه و کار و روابط‌مان را با هیچ‌های رنگارنگ و فریبنده‌ بازتعریف کرده‌اند، فکر کنم و نقش ما در تداوم این هیچ‌ستان‌ها...

آیا در روزگاری که فضاهای مجا by @maryamnoori_sh_a

تو...
تو که می‌نوازی پُر از غزل می‌شوم و ترانه
تو که می‌نوازی پَر می‌کشم در رویاهای کودکانه
تو که می‌نوازی چنگ می‌زنم بر نغمه‌های عاشقانه
تو که می‌نوازی همه نور می‌شود این خانه
تو که می‌نوازی چه باک دارم از تندباد زمانه .... by @maryamnoori_sh_a

🌈 در کارگاه کاوشگری و کیمیاگری در سرزمین خیال

قرار است فراگیران در ابتدا نسبت به حواس و ذهنشان به آگاهی و خودآگاهی برسند. 🧠✨

سپس طی فعالیت‌هایی که برای این کارگاه تعریف شده است:

🔍 با مجهز شدن به ابزار لازم جهت کاوش در سرزمین خیال، ایده‌هایشان را یافته و می‌نویسند.
💎 سنگ‌های ارزشمند ایده‌‌های گِردآوری شده را به متنی خلاق تبدیل می‌کنند.
✨ سرانجام در ایستگاه آخر مانند جواهرسازان به صیقل متن‌هایشان می‌پردازند تا اثری داستانی یا ادبی آفریده شود.

👩‍🏫 مربی: مریم نوری؛ کارشناس‌ارشد زبان و ادبیات فارسی، نویسنده، منتقدادبی و تحلیل‌گر متن‌های اسطوره‌ای و روانکاوانه، مربی و طراح محتواهای آموزشی خلاق برای یادگیری زبان و ادبیات فارسی

🧰 ابزار مورد نیاز: دفتر شصت‌برگ، مداد و خودکار
📍 محل برگزاری: مجتمع دخترانه‌ معصومه عظیمیان
📅 تاریخ شروع : ۲۹ تیرماه
👧👦 گروه سنی: ۹ تا ۱۲ سال - ۱۲ تا ۱۴ سال
⏱️ مدت کارگاه: ۶ جلسه، هر جلسه ۶۰ دقیقه
📞 اطلاعات بیشتر و ثبت نام: ۰۹۹۰۹۰۴۰۸۰۳ by @maryamnoori_sh_a

🌟 در مجموعه کارگاه‌های قصه‌های کُهن، نقش‌های نو

قرار است پل باشکوهی میان ادبیات کلاسیک ایران و نسلی ساخته شود که بیش از پیش به محتواهای اصیل برای هویت‌سازی، خودشناسی، درک و فهم جهان پیرامون، اندیشیدن کارآمد و سرانجام رشد و بالندگی نیاز دارد. ✨📚

فراگیران در نخستین کارگاه از این مجموعه، طی شش جلسه، مهمان شاهنامه و داستان رستم و سهراب هستند تا
با فردوسی و اثر ستُرگش آشنا شوند؛ شعر را همچون نقالان بخوانند؛ 🎤📜
با شخصیت‌ها و قهرمان‌های داستان ارتباط برقرار کرده، کارها و گفتارشان را براساس ارزش‌های روزگار کُهن و امروزه، بسنجند، نقد و واکاوی کنند؛ 🛡️⚔️
با زیبایی‌های زبانی این شعر آشنا شوند و سرانجام براساس خلاقیتشان این داستان را با پایان‌های متفاوتی بنویسند. ✍️✨

در این سفر علاوه بر ارتباط با شاهنامه و تقویت مهارت‌های شنیداری و نوشتاری؛ براساس فعالیت‌هایی که طراحی شده است، تفکرهای، فهمی، نقاد، خلاق و حل‌مسئله‌ی فراگیران تقویت و پرورش خواهد یافت. 🧠🌱

👩‍🏫 مربی: مریم نوری، کارشناس ارشد زبان وادبیات فارسی، نویسنده، منتقدادبی و تحلیل‌گر متن‌های اسطوره‌ای و روانکاوانه، مربی و طراح محتواهای آموزشی خلاق برای یادگیری زبان و ادبیات فارسی

گروه سنی: ۹ تا ۱۲ و ۱۲ تا ۱۴ سال
📍 مکان کارگاه: مجتمع دخترانه معصومه عظیمیان
اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام: ۰۹۹۰۹۰۴۰۸۰۳ by @maryamnoori_sh_a

دو سه هفته‌ی پیش بود که با طناب وی‌پی‌ان از ته چاه انزوا بیرون آمدم. اما انگار قلب و زبانم با حالتی خشکیده در اعماق همان چاه به دیوار نموری زنجیر شده بود‌.
آخر وقتی تاب‌آوری از آستانه‌ی تحمل می‌گذرد و دوباره و دوباره و دوباره، مجبور به سرکوب آتشفشانش می‌شوی، انگار در درونت، رودی از گُدازه‌ سوزان، جاری و مشغول ذوب شدنت می‌شود؛ آنقدر آرام و بی‌صدا که حتی نمی‌دانی در حال محو شدنی...‌

چندروز قبل با پیام محبت‌آمیز #شیوا_مقانلو از رویداد آخرین ترجمه‌اش #گناهکار با خبر شدم. باید خودم را جمع می‌کردم و می‌رفتم. مگر می‌شود رویداد ادبی باشد، شیوا باشد، جمعی ادیب و ادب‌دوست باشند و نرفت؟! حتی اگر هیچ چیز عادی نباشد!
که به قول حافظ:
دو یار زیرک و از باده‌ی کُهن، دو منی
فراغتی و کتابی و گوشه‌ی چمنی
من این مقام به دنیا و آخرت ندهم
اگر چه در پی‌ام افتند هر دَم، انجمنی...

رفتم و شکوه #ادبیات را دیدم و نسل زِدی که به عشق هنر و ادبیات آمده بودند و ساز می‌زدند و هم‌صدا می‌خواندند: آی یارُم بیا؛ دلدارُم بیا؛ دل میل تو داره؛ هوادارُم بیا....

اکنون که این کپشن را می‌نویسم، بغض راه گلویم را بسته و موجی خروشان دیدم را تار کرده است. هیج چیز در سرزمینم عادی نیست. هیچ چیز در قلب‌هایمان عادی نمی‌شود. اما گویا زور زندگی و جادوی ادبیات در دوره‌های تاریخی این خاک رنج‌کشیده، سرانجام به امور غیرعادی دنیا چربیده تا جوانه‌‌های امید را با تمام زخم‌هایی که در سینه داشتیم و داریم، زنده نگه دارد و برویاند؛ برای ادامه، برای آفرینش دوباره، برای...

#ایران #مریم_نوری by @maryamnoori_sh_a

●
رمان امیرکبیر فقط اسم یک خیابان نیست
رمانی هویت‌محور است که از دل دغدغه‌های والای نویسنده، برای کمک به یافتن هویت گمشده‌ی نسل نوجوان، از راه جستجو در ریشه‌های تاریخی‌فرهنگی سرزمین‌مان ، پا به هستی گذاشته است.

این رمان سرشار از لایه‌های پنهان معنا در نمادها و اسطوره‌هاست که فرهاد حسن‌زاده با قلمی توانا، زبانی ساده و دانشی عمیق در متن داستان گنجانده است.

راوی داستان، دختر نوجوانی به نام شهرزاد است که از طریق نامه‌نگاری با برادرش، خواننده‌ی نوجوان را با سرگذشت خانواده‌ی فروپاشیده‌اش و به طور موازی، با داستان زندگی امیرکبیر آشنا می‌کند. خانواده‌‌ای گسسته که پدر و پسر را راهی انگلیس کرده و دختر و مادر را در ایران تنها گذاشته.

داستان، قصه‌ی گم شدن هویت‌ و سرگشتگی نسل جدید است، نه فقط هویت بیولوژیکی که به واسطه‌ی پدر به فرزندان می‌رسد؛ که هویت فرهنگی و روانی نیز به مسلخِ سِفلگان رفته است.
پدرهای این داستان چه معنوی و چه ژنتیکی یا کشته شده‌اند یا خانه و سرزمین را ترک کرده‌اند.
مادر داستان هم، به دلیل فرسودگی و افسردگی توانی برای هویت‌سازی ندارد، نتیجه‌اش گم‌گشتگی فرزندانی شده که به جای داشتن ریشه‌‌هایی عمیق در خاک و بالندگی، مانند گیاهی سست و شکننده، ریشه در شیشه دارند و بی‌هویت‌اند.

اما شهرزاد، راوی نوجوان داستان که با کمک معلم ادبیاتش، به هویتش پی برده است، حالا مانند اسطوره‌ی هم‌نامش از طریق نوشتن نامه برای برادر و یادآوری ریشه‌های خانوادگی و تاریخی‌شان، طی تُه ماه (طبق تاریخ نامه‌ها) قصه‌درمانی می‌کند تا این نوزایی برای برادر هم پیش آید و نقش زنان و دختران را برای آینده‌ی ایران، پُررنگ‌تر از همیشه، نشان دهد‌.

با بازگشت امیرمسعود (برادر نوجوانِ شهرزاد) به ایران، یین‌یانگ (انرژی زنانه و مردانه) متحد و کامل می‌شود تا با چاشنی آگاهی از هویت، نویدبخش شکوفایی و آبادنی ایران، توسط نسل جدیدِِ پرسش‌گر و آگاه باشد.

#رمان #نقدادبی #ایران #فرزندان_ایران by @maryamnoori_sh_a

در

سوگ

سیاوُش
سیاوُش
سیاوُش
سیاوُشان... by @maryamnoori_sh_a

در بخش‌های پایانی داستان ضحاک چنین آمده:

ضحاکِ تازی در اوج قدرت و استبداد، شبی خواب می‌بیند که توسط گُرزِ گاوسرِ جوانی ایرانی به نام فریدون از بین می‌رود.

او از بیمِ جان دستور کشتن تمام کودکانِ پسر را می‌دهد. فرانک (مادر فریدون) برای حفظ جانِ فرزندش فرار می‌کند. او ابتدا فریدون را به یک دشت‌بان درستکار و گاوش بَرمایه می‌سپارد، اما پس از مدتی به سراغ پسرش می‌رود و او را به هند می‌برد.

سال‌ها می‌گذرد. همچنان کُشتار جوانان ایرانی چه برای مارهای دوش ضحاک چه برای یافتن فریدون همچنان ادامه دارد‌. حالا فریدون جوانی برومند شده است.

ضحاک که از یافتن و کشتن فریدون ناامید شده است، موبدان و بزرگان لشکرش را جمع می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد در محضری گواهی بنویسند و شهادت دهند که او به جز نیکی و راستی در ایران و برای مردم ایران کاری نکرده است. آن‌ها هم از بیم جانشان آن محضر را می‌نویسند و امضا می‌کنند.

روزی کاوه‌ی آهنگر که تمام فرزندانش برای مارهای دوش ضحاک کشته شده بودند برای بازپس‌گیری آخرین فرزند، به دادخواهی نزد ضحاک می‌رود، فریاد می‌کند و داد می‌خواهد.

ضحاک که ترس به جانش افتاده، دستور آزاد کردن فرزند او را را می‌دهد. در عوض از کاوه می‌خواهد که او نیز به راستگویی و عدالت‌گری و درست‌کاری ضحاک در آن محضر گواهی دهد.

کاوه با خواندن محضر فریاد می‌زند و آن گواهینامه‌ی دروغین را پاره و لگدکوب می‌کند و تکه‌ای از لباس چرمِ آهنگریش را می‌بُرد و بر نیزه می‌زند و درفش کاویانی را می‌سازد و ضحاک را اهریمن و دشمنِ‌خدا خطاب می‌کند و از مردم می‌خواهد که برای مقابله با ظلم و فساد ضحاک، با او و فریدون همراه شوند....

گزیده‌ای از بیت‌های این قسمت را براساس تصحیح خالقی‌مطلق در تصویرهای بالا آورده‌ام. by @maryamnoori_sh_a

امروز نشستی با #افسانه_احسانی درباره‌ی چگونگی احیای عروسک‌های بومی‌ بود.

به دیدنش رفتم تا هم عروسک‌ها را ببینم و هم درباره‌ی برخی افسانه‌هایی که توانسته بودند از پس‌ِ پشت‌شان کشف کنند، گفت‌گو داشته باشم.

وقتی آنها را نشان می‌داد و داستان‌شان را تعریف می‌کرد، مقابلم، باستان‌شناسی را می‌دیدم که با عشق و صبوری، آرام‌آرام، غبار تاریخ را از روی صورتک‌ها و تکه‌پارچه‌های دفن‌شده در پستوی خاطره‌ها، کنار زده تا با بیرون آوردن‌شان از جهان مُردگان، به دنیای خاموش زنان بومی، رنگ و صدا بخشد و به رویای‌شان، بال پرواز.

وقتی به #پیسپو رسید، بغض گلویم را فشرد. زنانی که شاید ناخودآگاه اما در جایگاه آناهیتا، برای محافظت از آب برکه‌شان طبق آیین و مناسکی، پیسپو را که چشم‌نظر محفاظ #آب‌ است، درست می‌کردند و به اطراف برکه می‌آویختند تا آن را از چشم و بلا و خشک‌شدن حفظ کنند.

... و خدا می‌داند چه اسطوره‌ها و افسانه‌هایی در دلِ باقی عروسک‌های بومی خفته است تا روزی که داستان‌شان با خمیازه‌ای کش‌دار، از خوابی طولانی بیدار شود...

#عروسک #عروسک_بومی #دوتوک #زنان #زنان_کارآفرین #صلح #محیط_زیست #ادبیات #هنر #افسانه #اسطوره #ایران #فرهنگ #فرهنگ_بومی by @maryamnoori_sh_a

نواختن فرزندم در صحنه‌ی امروز، نه فقط نغمه‌ای در کنسرت، که پژواکی از سال‌ها تلاش، عشق و رویای کودکانه‌اش بود. با اشک شوق، دیدم چگونه دستان کوچک دیروز، امروز با اطمینان، ساز آینده را می‌نوازند.

موفقیتش برای من تنها یک اجرا نبود؛ نشانه‌ای بود از این‌که هر بذری که با عشق کاشته و پرورده شود، روزی درخشان‌تر از خورشید به بار می‌نشیند.

#موسیقی #گیتار #گیتار_الکتریک #مادرانگی #فرزندان_ایران by @maryamnoori_sh_a

امروز پس از گذشت هشت‌نُه روزی که از آتش‌بس تُرد و شکننده گذشته، سراغ چمدانم رفتم.

تقریبا بیشتر روزهای جنگ دوازده‌روزه را تهران بودم. اما از همان روز دوم، چمدانی از وسایل مهم و ضروری و چنددست لباس و حوله و دارو و دوسه‌جلد کتاب و اسباب‌بازی، آماده گذاشتم تا اگر در همسایگی ما ناشناسی، هدف آشنا و جذابی برای جذب ریزپرنده‌ها بود و آن‌قدر خوش‌شانس بودیم که در اثر اصابت، درجا نمردیم، جان و چمدان را برداریم و به گورستانِ دیگری برویم.

با تردید به وسایل درون چمدان نگاه کردم. ذهنم، مثل گِردبادی، پیرامون اخبار متزلزل این روزها و خط و نشان کشیدن‌های طرفین برای هم، شروع به دوران کرد. گاهی به گذشته پرتاب می‌شدم و گاهی به امروز. اما هرچه می‌خواستم با آینده بازی کنم، آن‌قدر مِه‌آلود و مبهم بود که جز ترس، ره‌آوردی نداشت. آخر این تعلیقِ سمیِ فرسایشی، میان جنگ و صلح و فشار مزمن روانی که بی‌وقفه وزن سیاهِ نفس‌گیرش را بر روان جمعی ما انداخته، نمی‌گذارد تا دوقدمی مسیرمان را ببینیم.

بلاتکلیفی، اضطرابی پنهان، اما مداوم می‌آورد. نوعی استرس فراگیر که باعث کاهش تمرکز و انواعی از اختلال و بروز افسردگی در سطوح مختلف جامعه می‌شود‌. همین است که حال‌مان خوب نیست. حتی اگر ادا دربیاوریم و به زور نمایش دهیم که به زندگی عادیِ روزمره برگشته‌ایم؛ اما حقیقت این است که سال‌ها فشار، ما را در سطحی از استیصال روانی و فرسودگی قرار داده که دیگر دل‌مان با جرقه‌‌های کم‌فروغی از امید خوش نمی‌شود.

دیگر لازم است تغییراتی اساسی، در تفکر و عملکرد، آن هم در سطحی کلان، رخ دهد تا به مرور با مشاهده‌ی نتیجه‌‌ی مثبتش، رفته‌رفته باور کنیم، صلح و امنیت اجتماعی و آرامش روانی به زیست روزمره‌‌ی ما بازگشته است که البته این مهم، تنها در سایه‌ی تصمیم‌‌گیری‌های خردمندانه، مسئولانه و دلسوزانه‌‌ی طرفین قدرت در داخل و خارج، نسبت به ایران و مردمانش، میسر می‌شود.

... همین طور که با خودم حرف می‌زدم، آهی از سر حسرت کشیدم و چمدان را بازنکرده، بستم و گوشه‌ای، کنار درِ خانه، آماده گذاشتم...

#صلح #ایران #وطن #نه_به_جنگ #کودکان #زندگی by @maryamnoori_sh_a