Instagram story viewer> @mehdi.afroozmanesh> Posts

Mehdi afroozmanesh

@mehdi.afroozmanesh

13K

followers

644

following

رمان‌ها:«تاول»
«سالتو»
«پشتِ‌خط»
«داماهی»
مجموعه داستان:«باران در مترو».

POSTS STORIES REELS

..
.
بخشی از رمان "داماهی" به قلم مهدی افروزمنش را با صدای آرمین رحیمیان بشنوید☝
.
#داماهی #مهدی_افروزمنش #ادبیات_معاصر_ایران #رمان
#بگذاریم_کتاب_ها_ما_را_بخوانند
#نشرچشمه . by @mehdi.afroozmanesh

⁨ «دیکتاتور مصلح» هم خزعبلی است مثل همان «مردمسالاری دینی»، همان که روشنفکری آلوده به قدرتِ سیاسی، باب روز کرد که هم از توبره بخورد هم از آخور. برای آن‌هم مثال‌هایی می‌زدند و برای این هم مثال‌هایی از جنس اندونزی و کره جنوبی را می‌زنند و همزمان ترس از آشوب. این مثال‌ها برای تطمیع ذهن جامعه و همزمان مقهور کردن مخالف است. که ببینید، مبادله آزادی با اقتصاد چندان هم بی‌صرفه نیست.
این منطق دیکتاتوری است. تبدیل رندانه همه چیز به عدد و آمار و نمودار، از نرخ تولید فولاد تا نرخ زایمان و رشد اقتصادی. دروغ می‌گویند، هیچ دیکتاتوری مصلح نیست. نه در کره اینطور بود و نه در اندونزی. دیکتاتور، دیکتاتور است فقط یکی کمتر می‌کُشد و دیگری بیشتر. یکی مردمش را فقیر و تحمیق می‌کند و دیگری ثروتمند و تحمیق. خروجی هر دو یکی است دیکتاتوری به صلاح کسی جز خودش فکر نمی‌کند، چنانچه نکرده است و نخواهد هم کرد.⁩ by @mehdi.afroozmanesh

گزارش تصویری از رونمایی کتاب "نجواگر" با ترجمه‌ی اعظم رسولی،
۲۲ مهرماه ۱۴۰۵ در کتاب‌خانه‌ی وزن‌دنیا

#نجواگر
#اعظم_رسولی
#کتاب_وزن_دنیاست by @mehdi.afroozmanesh

.
امروز را با این ویران شویم. عروسِ هزار داماد، پیر مادرِ مفلوکِ طاعون‌زده که هر نسل‌ش ستمکارانی را منهدم کرد تا ستمکاران تازه‌ای جای آنها بنشاند که به همان اندازه جاه‌طلب و دیوانه بودند. by @mehdi.afroozmanesh

⁨ .
قدرت تا آنجا که می‌شود زبان را ریاکارانه و تناقض‌آمیز دوست دارد. قدرتمندان یا شیفتگانش همیشه سعی می‌کنند برای واژه‌ها معانی متناقض خلق کنند. اینطور مثلا وقتی بگویی کارشناس، هم استاد دانشگاه را در بر می‌گیرد هم بازجو را. یا وقتی می‌گویی «بازجویی فنی» هم یک امر فن‌سالارانه تداعی می‌شود و همه شکنجه به قصد اعتراف‌گیری. اینترنت سفید، ممیزی و بسیاری اصطلاح دیگر هم هست. چنانچه در زبان جلایی‌پور «بالندگی» و «بی‌نظیری» با «سلول انفرادی» گره می‌خورد. او حالا به عنوان «پسر خوبِ قدرت» بخشی از فرآیند بازآرایی زبان هم هست. کاری را می‌کند که باید، تا بعد از این «قربانی» در توصیف الکن شود. اینطور آنها برنده می‌شوند. اینطور زبانِ بین قربانی و مخاطب مغشوش می‌شود. خشونت رنگ و لعاب می‌گیرد و جایی که واژه «دشمن»، «ضد انقلاب» و …مستعمل شده و کارکردشان را از دست داده‌اند زیباسازی خشونت وارد میدان می‌شود.
قربانی شرم توصیف پیدا ‌می‌کند و مخاطب خاطره شکنجه را نه با افسوس که با لذت می‌شنود. کاری که جلایی‌پور کلیدش را زد ایده قدرتمندی است که خواسته و می‌خواهد توصیف را از زبان حذف کند. اینطور خشونت به شکل مبهمی به حرف زدن می‌افتد. همه می‌فهمندش اما ناتوان از توصیف یا تفکیکش هستند. حتی ناتوان از تنفر از آن. این وضعیت ترس تولید می‌کند و ترس لازمه کار قدرت است.⁩ by @mehdi.afroozmanesh

•
📌مؤسسه‌ی فرهنگی‌هنری #ته‌_رنگ برگزار می‌کند:

مجموعه‌رویداد: #دیدار_در_ته‌رنگ (۸)

🗞 رویداد: «#بزرگداشت_امیرحسن_چهلتن»
خوانش آثار؛ به‌مناسبت پنجاهمین سال زندگی حرفه‌ای و هفتادمین سال تولد

⏱️ زمان برگزاری
پنجشنبه، ۹ مهر ۱۴۰۵ | ساعت ۱۸ تا ۲۰

📍 مکان‌ برگزاری
مؤسسه‌‌ی فرهنگی‌هنری ته‌رنگ | تهران، خیابان ویلا، بن‌بست باقری، پلاک ۳

📝 حضور در رویداد آزاد و رایگان است.
___

اداره‌کننده‌ی رویداد:
مریم کهن‌سال نودهی

راویان:

امیرحسن چهلتن
نویسنده

سروش صحت
نویسنده و کارگردان

کاوه فولادی‌نسب
نویسنده و مترجم

علی حیدری
نویسنده و کارگردان

مرجان صادقی
نویسنده

مهدی افروزمنش
نویسنده و روزنامه‌نگار

پونه ابدالی
نویسنده و عکاس
___

آی‌دی تلگرام:
@InstTahrang
‏
کانال تلگرام:‏
t.me/TahrangInst⁩⁩⁩⁩ by @mehdi.afroozmanesh

⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ .
آنها می‌خواهند به زور پروپاگاندا، ما تصویر تکراری و کسل‌کننده بچه‌ها در آغوش رییس‌دولت را به خاطر بسپاریم اما واقعیت این روزها در مقابل مدارس دخترانه احتمالا ماندگارترین تصویر اول مهر خواهد بود. تصویری از لحظه لجبازی حکومت با مردم، تصویری از آب در هاون کوبیدن‌، تصویری روشن‌تر از هزار صفحه نظرسنجی و پژوهش درباره حال و آینده. آنجا که مادران بی‌حجاب دست دختران مقنعه‌پوش را گرفته، به مدرسه می‌برند. این روزها، این لحظه یکی از دقیق‌ترین تصویرهای رابطه‌ی حکومت و مردم در ایران است. زن-مادری خود رهاکرده از «اجبار» دستِ دختری را گرفته که هنوز، به حکم مدرسه و نظام آموزشی، «باید» مقنعه را به سر داشته باشد. و این شاید عجیب‌ترین اما در عین حال تکراری‌ترین قصه این سرزمین باشد. حکومت‌هایی که می‌دانند جامعه تغییر کرده، در مقابلِ جامعه‌ای که می‌داند حکومت می‌داند. با این‌حال حکومت همچنان آب را در هاون می‌کوبد. نه برای اینکه چیزی از آن بیرون بیاید، فقط برای اینکه نشان بدهد هنوز می‌تواند بکوبد.⁩⁩⁩
* تصویر با Ai ساخته شده است. by @mehdi.afroozmanesh

.

مرداد ۳۲ هنوز و بعد از این همه سال ادامه دارد. تمام نمی‌شود. یکی از طولانی‌ترین ماه‌های این وطنِ بدبختِ‌مفلوک‌ِ‌حسرت‌زده‌است. طولانی‌تر از مشروطه حتی. یگانه‌ایست در انبوهی اتفاق‌های این پیرزمین دنگال.
خاطره‌اش و تاثیرش در رگ و پی ماست.
منشوری از وقایع ریز و درشت که ابهام‌هایش تمام نمی‌شود: مصدق فرشته بود یا شیطان؟ باید «پیرمرد» را تقدیس کرد یا تنبیه؟ کودتا کار چه کسانی بود؟ نقش روحانیت چقدر بود؟ لجبازی‌های مصدق و اصرارش بر نوعی استقلال‌طلبیِ افراطی چقدر به مخالفانش امکان داد؟ و سهم قدرت‌های خارجی، دربار، مخالفان داخلی و اشتباهات محاسباتی هرکدام چه بود؟
۲۸ مرداد، انگار خلاصه‌ای از سرگذشت این سرزمین است؛ با همان زخم‌ها و دردها، با همان شادی‌ها و حسرت‌ها.
اما شاید مرور آن، فرصتی باشد برای اصلاح یکی از عادت‌های جمعی‌مان: اینکه بپذیریم وقایع تاریخی لزوماً خوب یا بد نیستند و آدم‌های تاریخ هم الزاماً قهرمان یا اهریمن نیستند. سیاستمدارها قهرمان نیستند، همان‌طور که قهرمان‌ها فرشته نیستند.
می‌شود مصدق را وطن‌دوستی صادق و دلسوز ایران دانست و در عین حال خطاهای سیاسی و محاسباتی‌اش را دید. می‌شود پیرمرد محبوب تاریخ را دوست داشت، بی‌آنکه او را فرشته نجات‌بخش دانست؛ یا پذیرفت که گاهی تصویر یک سیاستمدار از خودش و جایگاه تاریخی‌اش، بر تصمیم‌هایش سایه می‌اندازد. از این منظر، مقایسه مصدق و قوام شاید بسیار آموزنده باشد.
و در عین حال، نقد مصدق نباید ما را به وارونه‌گویی تاریخ برساند. اینکه مصدق خطاهایی داشت، به خودی خود به معنای قانونی بودن هر اقدامی علیه او نیست. شاه در اسفند ۳۱ با پذیرش تفسیر کمیته ۸ نفره عملا پذیرفت نقشی در اداره کشور ندارد که در این صورت می‌شود فرمان ۲۵ مرداد و حوادث منتهی به ۲۸ مرداد را عملا مداخله تخریبی او دانست.
بهرحال ۲۸ مرداد منشوری از وقایع ریز و درشت است که هر کدام نوری به صحنه می‌تاباند و شاید از این منظر بتواند یادمان بدهد: تاریخ، منشوری از صدها تصمیم درست و غلط، محاسبه و اشتباه، منافع و ترس است؛ و بازیگرانش نه فرشته‌اند، نه اهریمن‌. هر چند از هر دو هم می‌توان نشانی در آنها پیدا کرد. پذیرش این نکته شاید به بسته شدن پرونده این قصه طولانی در ایران کمک کند. سرزمینی که قرن‌هاست فقط پرونده‌ها در آن باز شده و بی‌نتیجه روی هم تلنبار می‌شوند. by @mehdi.afroozmanesh

.
وطن، کلمه عجیبی است؛ آن‌قدر آشنا که کمتر کسی از خودش می‌پرسد دقیقاً چه معنایی دارد و اصلاً کجاست؟ خطوط روی نقشه است؟ رنگ‌های پرچم؟ رنگ پاسپورت؟ خاکی که از آن دفاع می‌کنیم؟ یا جایی درون ماست؛ چیزی چنان که می‌بینیم، یا چیزی چنان که می‌دانیم؟
زبان است؟ خاطره است؟ آدم‌ها هستند؟ یا مجموعه‌ای از چیزهایی که به ما رسیده‌اند؟
وطن از آن سو، آن‌قدر ناآشنا و تفسیرپذیر است که می‌تواند برای آدم‌های مختلف معنای دیگری داشته باشد. برای سعدی، شیراز عین وطن بود؛ و برای بهایی جایی که آنرا نام نیست. وطنِ مردم اصولا متکثر و تعریف‌ناپذیر است، درست برخلاف تعریف حاکمان. وطن برای آنها بیش از آنکه «عاطفه» باشد، «وظیفه» است؛ چیزی که باید از آن دفاع کرد، برایش جنگید و گاهی به خاطرش مُرد. در این معنا، وطن بیشتر یک فرمان است. دستوری که بتید به آن تن داد. چیزی شبیه کاخ در برابر یک خانه. بی‌خود نیست تلقی حاکمان به خصوص اقتدارگراترینشان از وطن، همیشه شبیه بهشت موعود است.
چنان‌که در تاروپود همین جمله روی دیوار پیداست: «مردم علاج در وطن است.» گفتی وطن نوشدارو باشد، پر سیمرغ یا آب اسکندر.
اما وطن دیگری هم هست؛ وطنِ زیسته، وطنِ مردم. وطنی که جدا از حاکمانش و به روش‌های مختلفی دوستش داشته می‌شود ؛ وطنِ تاریخی، وطن زبانی، وطنی که بو دارد، خاطره و حتی رنج و نکبت. اینجا وطن علاج نیست، عاطفه ماست.
همان خانه‌ای است که در آن بسیار رنج برد by @mehdi.afroozmanesh

#داماهی #قشم #رمان_ایرانی #مهدی_افروزمنش by @mehdi.afroozmanesh

⁨ ⁨ ⁨ .
قلعه‌نویی مبدع واژه «ایران‌فروش» یا «وطن‌فروش» نیست؛ اما استفاده او از این واژه‌ها، نشانه ورود هرچه بیشتر زبانی تند‌خو، ستیزه‌جو به ورزش است که سال‌هاست در عرصه سیاست برای مواجهه منتقدان به کار می‌رود.
پس مسئله دیگر فقط یک انتخاب زبانی نیست. این است که «وطن» به یک موضع یا روایت خاص گره خورده و هر مخالفتی، نه اختلاف نظر یا نقد، بلکه مخالفت با خودِ وطن تلقی می‌شود، حتی اگر فقط درباره چند شوت یا عملکرد یک تیم باشد.
در چنین زبانی، منتقد دیگر صرفاً منتقد نیست؛ به‌تدریج از دایره «ما» خارج شده، به «وطن‌فروش» یا «ایران‌فروش» تبدیل می‌شود. این همان لحظه‌ای است که سرمربی‌تیم ملی گفت‌وگو را به میدان نبرد تبدیل می‌کند.
نبردی که بیرون با «دشمن» است و درون با «منتقد». چنین ادبیاتی البته سابقه‌ای طولانی دارد. در بسیاری از حکومت‌های اقتدارگرا، برچسب‌هایی مانند «خائن»، «دشمن ملت» یا «وطن‌فروش» ابزاری برای بی‌اعتبار کردن مخالفان بوده است. آنچه امروز جلب توجه می‌کند، گسترش این زبان از عرصه سیاست به ورزش است؛ جایی که انتظار می‌رود رقابت و نقد، بدون نسبت دادن انگیزه‌های میهنی یا ضد میهنی، ممکن باشد.
شاید بتوان این تکرار را نشانه تغییری در شیوه مواجهه با مخالفت دانست؛ تغییری که در آن، به‌جای پاسخ دادن به نقد، خودِ منتقد موضوع قضاوت قرار می‌گیرد. اگر این درست باشد باید گفت بیش از آنکه حرف‌ها درباره چند نفر باشد، درباره سرنوشت زبان است.⁩⁩ by @mehdi.afroozmanesh

.
حالا بیش از هر وقت دیگری یاد این تکه از خوزستان می‌افتم. جاده خرمشهر به آبادان، نزدیک‌بهمن‌شیر، نخل‌های بی‌یال و کوپال و لهجه‌های قرص و محکمِ جنوبی. جنوبِ بیچاره‌ی نامراد، جنوبِ هر چیزی، جنوب رمان‌های محمود، جنوبِ جنگ زده‌ی ایران که گفتی جنگش با عراقی‌ها فقط یکی از صدها بود. این کناره مرگ‌زده، انگار تصویر آنهاست. خشکیدگی، ریه‌های ناقص از پالایشگاهها و پتروشیمی‌ها و بی‌آبی‌ها و بی‌آبی و بی‌آبی کنار دریا و اقیانوس. by @mehdi.afroozmanesh