Libe

Η ιστορία θα είναι πάντα η ίδια,
τίποτα δεν θα την απογοητεύει.
Ο ήλιος θα είναι ψηλά,
το φεγγάρι θα ξεμυτάει κάθε σούρουπο,
ο ουρανός θα μένει πάντα αξεδίψαστος,
τ’ αγόρια θα χωρίζουν τα κορίτσια
και τα κορίτσια θα χωρίζουν τ’ αγόρια.
Θα διώχνουμε τα φαντάσματα,
μα εκείνα θα μας υπενθυμίζουν
το ναυάγιο της ενηλικίωσης
και τους καθοριστικούς έρωτες.
Θα κλαίμε και θα γελάμε.
Θα γελάμε με αυτά που κλαίμε
και θα κλαίμε με αυτά που γελάμε.
Θα χορεύουμε στα μέρη που μας ανέχονται
και με ανθρώπους που μας αγαπούν
μόνο για να θυμόμαστε τι πάει να πει φιλία.
Δε θα φοβόμαστε τη μοναξιά
και θα τρώμε παγωτό όταν όλα είναι εναντίον μας.
Θα μας διώχνουν και θα γυρνάμε,
θα γυρνάμε και θα μας ξαναδιώχνουν.
Θα φεύγουμε από τα δύσκολα
και θα επιστρέφουμε όταν θα είναι πιο δύσκολα ακόμη.
Θ’ αρνιόμαστε να πούμε τέλος,
πόσο μάλλον να το πιστέψουμε.
Θα είναι πάντα δύσκολο,
θα είναι πάντα εύκολο
και θα ήμαστε πάντα εκεί.
Θα με ρωτάς γιατί είμαι θλιμμένος,
θα σε ρωτάω γιατί είσαι χαρούμενη,
θα με ρωτάς γιατί είμαι χαρούμενος,
θα σε ρωτάω γιατί είσαι θλιμμένη.
Θα είμαστε δύο κόκκοι άμμου στην άκρη του κόσμου.
Κι όλα θα τελειώνουν και όλα θα ξαναρχίζουν.
Η ιστορία θα είναι πάντα η ίδια,
τίποτα δε θα την απογοητεύει…