Puppet

**«در خشت‌خامِ معماریِ کویر، رازِ پرواز نهفته بود..حتی بادگیرها هم دلشان برای پرواز تنگ می شد…..**

بادگیرهای یزد، با آن قامتِ استوار، نه تنها نسیمِ زندگی را در رگ‌های خانه‌ها جاری می‌ساختند، که بر تارکِ خویش، کاسه‌هایی از نور می‌گذاشتند - ظرف‌های سفالینِ باران، پیشکشی برای پرندگانی که آسمانِ ایران‌بانو، بال‌هایشان را در آن گشوده بود.

این هنرِ مردمانی بود که سنگِ بنای خانه‌هاشان را بر مهر می‌نهادند؛ معماری‌ای که نفس‌هایش با نسیمِ مهربانی درمی‌آمیخت. امروز، آن‌گاه که زمزمه‌های زندگی در رودخانه‌ها خاموش شده، **بیایید از خاطره‌ی کویر بیاموزیم: ما فرزندانِ ایران‌بانو، وارثانِ مهری بودیم که بر بام‌هایمان، نه سقف که آشیانه می‌ساخت...**

به پاسِ عهدی که با این خاک داریم، همسایگانِ بی‌زبان را فراموش نکنیم:
🌱 پرنده‌ای که بر لب‌بومِ تشنگی می‌نالد
🕊️ گنجشکی که بر شاخه‌ی خشکیده آرام گرفته
🐇 خرگوشی که در جویبارهای خشکیده به دنبال آب می‌گرد

**دعای بی‌زبانان برای ایرانِ عزیز:**
_”ای خداوندِ مهربان،
بارانی از مهر بر این سرزمین بباران،
چشمانِ کودکانمان را با نورِ امید روشن دار،
دستانِ خائنان را از امانتِ ما کوتاه کن،
و به ما بیاموز
که همچون نیاکانِ روشن‌ضمیرمان،
در گوشه‌ای از دل‌هایمان
کاسه‌ای از مهر پر از آبِ زندگی بگذاریم...

به ما یادآوری کن
که حتی یک قطره‌ی به اشتراک گذاشته شده،
می‌تواند آسمانی را در خود جای دهد...”

#برای_پرنده‌هایی_که_آسمان_ایران_بانو_خانه‌شان_بود
#ایران_بانو