Instagram story viewer> @iz.ergo> Post
Iz Ergo(iz.ergo)'s profile avatar

Iz Ergo

@iz.ergo

a year ago
Photo by Iz Ergo on September 02, 2025.
Photo by Iz Ergo on September 02, 2025.
Photo by Iz Ergo on September 02, 2025.
Photo by Iz Ergo on September 02, 2025.
Photo by Iz Ergo on September 02, 2025.
Photo by Iz Ergo on September 02, 2025.
Photo by Iz Ergo on September 02, 2025.
Photo by Iz Ergo on September 02, 2025.
Photo by Iz Ergo on September 02, 2025.
Photo by Iz Ergo on September 02, 2025.
Photo by Iz Ergo on September 02, 2025.
Photo by Iz Ergo on September 02, 2025.
Photo by Iz Ergo on September 02, 2025.
Photo by Iz Ergo on September 02, 2025.
Photo by Iz Ergo on September 02, 2025.
Photo by Iz Ergo on September 02, 2025.
Download
4
Posted On: September 2nd 2025, 05:42 pm
a shoot you can never come close to.
Comments (4)
silenceoversociety a year ago

silenceoversociety

beautiful work of art

raineytaige a year ago

raineytaige

hardddddd

ur.doodle.dealer a year ago

ur.doodle.dealer

slay

More posts

All roads lead to the stars. ✨ 48 hours until @championsleague nights return to the Olimpico ⏳
Al weken kwam het op random momenten in me op. Zal ik gewoon eens bellen? Mijn hoofd verzon al snel 100 redenen om het niet te doen. De telefoon gaat vast niet over. Mag ik dit wel doen? Het geeft misschien wel weer veel gedoe thuis. Bij hem. Bij ons. Maar toch kwam het om de haverklap weer in me op, direct gevolgd door hartkloppingen en het gevoel alsof mijn buik zich samenkneep. En toen begon ook mijn oudste dochter ‘uit het niets’ over hem. Ze is 6 en heeft hem bijna 3 jaar niet gezien. Het is nooit geheim. De verjaardagskaarten die naar de kinderen worden gestuurd worden voorgelezen. De vragen beantwoord. “Mama, waarom zien we ze ook alweer niet?” “Ik vond het zo leuk die ene keer op het strand.” En ik kon nog wel tien keer datzelfde cirkeltje in mijn gedachten doorlopen, maar de neiging om toch weer eens een belletje te wagen bleef komen. Niet omdat ik er iets van hoopte of verwachtte. Maar gewoon, om even zijn stem te horen. Dus stelde ik het op met blaadjes. Wel bellen / niet bellen / iets anders. Ik vouwde ze dicht en husselde ze door elkaar, geen idee meer wat op welk blaadje stond, en liet mijn lichaam leiden. Het was eigenlijk meteen duidelijk. Op één blaadje voelde ik niks, op een ander voelde ik me gespannen en wankel tegelijk en op de derde voelde ik van alles. Er kwam zoveel emotie omhoog. Verdriet, spanning, angst. Maar tegelijk ook een heel stevig gevoel. Ik vouwde het blaadje open, en er stond “bellen”. Shit. Natuurlijk. Het gaf rust dat ik niet meer de discussie met mezelf hoefde aan te gaan. Ik ging het gewoon doen. Maar het vergde nog wel wat moed. De wandelpauze werd maar uitgesteld en uitgesteld. Eenmaal buiten dacht ik iedere straat: ‘de volgende straat ga ik bellen’. Geen bankje was het juiste bankje. Na een stop bij een pakketpunt, liep ik richting huis. Continu herhaalde ik dit mantra in mijn hoofd: “Wat er gebeurt, verandert niets aan wie ik ben.” “Hoe het ook loopt, ik kan mezelf dragen.” “Ik heb niets nodig van hem. Ik heb het wél nodig dat ik mezelf toestemming geef.” Lees verder ⬇️
One of our fav Halloween costume throwbacks 😍🔥 @aaliyah
Electric blue 💙💙💙💙💙
Jewellery @janvi.fine @suja.jaya.9 💕💕💕 Saree @ekatva.co 💕 #saree #reel #sareedraping #london
The hardest yet happiest job in the world, with quite literally no days off 🤍
back to up