Quincy van den Boom

Wat ik zo mooi vind aan film, is dat het naast entertainen ook kan helen en herinneren.

Al een tijd wilde ik eens een eigen script schrijven en zelf regisseren. Ik vind het een uitdaging om mensen mee te trekken in een verhaal en spanning op te bouwen. Toen ik daar eindelijk mee begon, merkte ik dat ik onbewust kleine stukjes van mezelf in dat verhaal stopte.

Een groot onderdeel daarvan was het verlies van mijn vriend Jelle. Hij overleed op zijn 18e op oudjaarsavond tijdens wintersport. In die periode gaf ik mezelf niet echt de tijd en ruimte om dat verlies te verwerken. Maar dit verhaal, deze film, dwong me daar alsnog toe. Het gaf mij de kans om iets wat jarenlang te groot voelde, toch een plek te geven.

Het schrijven en regisseren was intens en confronterend, maar ook helend. Het liet me ervaren dat film zoveel meer kan zijn dan entertainment. Het kan een manier zijn om jezelf terug te vinden, en om herinneringen levend te houden. En dat is het zeker geworden.

De komende tijd wil ik hier meer over delen. Over het proces, over de keuzes die ik maakte als regisseur, de fijne professionals die mij hielpen dit te realiseren en over wat dit project mij geleerd heeft.