Fahimeh_1974

مرا به کودکی برگردانید
به آن‌ زمان های نه چندان دور
که چوپان دروغگو قصه کتابهایمان و دروغگو
دشمن خدا بود.!
آن زمان اگر حرفی زده میشد هیچ واژه ای به جز صداقت در آن دیده نمیشد.
ریا نبود، صداقت رکن اصلی زندگی ها بود…
اگر شخصی دروغ می گفت مانند آدمهای جذامی، کنار گذاشته میشد.!
آدمها بودند و قولشان
این روزها دیگر آدمها را نمی شناسم
حتی گل ها را از باغچه می چینند و در دستان کودکان ، سر چهارراه فروخته می شود.!
گل فروشی می گفت گل که فروخته شد بدان کار و کاسبی عاشقان کساد شده!
این روزها عاشقان نیز دروغ می گویند هرکس برای مصلحت خویش دروغی می گوید و نامش شده دروغ مصلحتی..!

فهیمه -۱۷ آذر ۰۴