Sahar Rajabiyan

امروز تولدمه…
با دلی غمگین و چشمانی پر از اشک و قلبی فشرده از سوگ
به ۴۷ سالگی سلام می‌کنم🥺

در روزهایی که جهانِ ما پر از خبرهای بهت آور، جنگ، نگرانی و خستگی شده...
روزهایی که تورم، فشار زندگی و ناامیدی گاهی نفس آدم را می‌گیرد... و دست روزگار بر گلوی همه ما فشرده تر می شود.

راستش را بخواهید، خیلی تلاش کردم برای چیزهایی که هنوز به آن‌ها نرسیده‌ام.
زمین خوردم، خسته شدم، گاهی حتی دلم خواست رها کنم…
اما هنوز امیدم را از دست نداده‌ام.

یاد گرفته‌ام زندگی برای روزهای سخت متوقف نمی‌شود؛
ادامه دارد…
و من هم باید ادامه بدهم.

یوگا به من یاد داد
با نفس،
با حرکت،
و با مکث،
گاهی باید رها کنی…
تا دوباره ساخته شوی.

امروز، در تولد خودم،
بیشتر از هر زمان دیگری می‌خواهم
هر روز فقط کمی بهتر از دیروز باشم.
صبورتر، آرام‌تر، مهربان‌تر؛
با خودم و با آدم‌ها.

شاید معجزه‌ی زندگی همین ادامه دادن باشد…
با کمی امید بیشتر
و عشقی عمیق‌تر به زندگی. 🤍
بماند به یادگار از روزهای سخت و غمگین ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵🥺

@sahar_rajabiyan_