Cas Dikmans | Ultraloper 🏃

"Het wordt niet makkelijker, je wordt gewoon bekender met het mentale spelletje", is wat ik zei vandaag tegen iemand voor wie het zijn eerste ultra was.

Als ik kijk naar hoeveel ik gegroeid ben ten opzichte van de eerste, en deze vandaag, is dat een wereld van verschil. De eerste keer 50km, 26 graden buiten en een uitputtingsslag van hier tot Tokio.

Maar er klikte iets: "wat als ik nóg verder kan?" Die gedachte bleef steken en is nu diep geworteld in me. Vooral de 100km heeft me laten zien dat je zó veel meer kunt bereiken dan je je kunt voorstellen.

Er is iets magisch aan ultralopen. De pijn tijdens de loop, je lichaam wat zich tegen je keert, je brein dat wilt dat je stopt, maar toch ga je door. Door de pijn, vooruit.

Ik heb nu ervaring met 10 ultralopen. Het is nooit te laat om doelen te stellen en er volle bak voor te gaan, je moet alleen bereid zijn er hard voor te werken (anders zou iedereen het doen).

Ben benieuwd wat de volgende ultra-uitdaging gaat zijn, maar ik ga nu lekker herstellen.
- Cas