Gamze Cizreli

Bugün bir kitap önerisiyle geldim…

Bazı kitaplar bittiğinde sadece son sayfayı kapatmazsınız; hayata bakışınız da değişir. Nuriye Ortaylı’nın “Annem Şefika” kitabı benim için tam olarak böyle bir kitaptı.

Şefika Hanım’ın Kırım’dan başlayıp savaşların, sürgünlerin, açlığın ve göçlerin içinden geçerek Türkiye’ye uzanan yaşamı, bana başarıdan önce çok daha kıymetli bir şeyi yeniden hatırlattı: Yılmazlığı.

Onca acıya rağmen ne umudunu ne de insan sevgisini kaybetmiş. En çok da bunu sevdim. Hayatında göç var, yoksulluk var, aidiyet kaybı var… Ama bir şey hiç yok: Kurban psikolojisi.

Belki de gerçek dayanıklılık tam da budur. Şartların sizi tanımlamasına izin vermemek… Ve yaşadıklarınızı, başkalarının yolunu aydınlatacak bir mirasa dönüştürebilmek.

Kitabı bitirdiğimde içimde kalan en güçlü duygu şuydu: Hayatta belirleyici olan, hangi koşullarda doğduğumuz değil; o koşullara nasıl cevap verdiğimiz.

Geç de olsa Şefika Hanım’la tanıştığıma çok memnun oldum. Vedalaşmak ise gerçekten zor oldu.

Mücadelesine, zarafetine ve ardında bıraktığı ilhama selam olsun.
@nuriyeortayli #annemşefika