Αθηνά Τοσουνίδου🫀

Ο Ιούλιος δεν ήταν εύκολος. Ήταν όμως αληθινός.

Είχε μέρες που δεν άντεχα ούτε τον ίδιο μου τον εαυτό. Και είχε μέρες που ένιωθα πιο ευτυχισμένη από ποτέ. Είχε γέλια μέχρι να πονάει η κοιλιά μου, αυθόρμητες στιγμές που εύχομαι να μπορούσα να κρατήσω λίγο ακόμα, ηλιοβασιλέματα που έμοιαζαν να σταματούν τον χρόνο και ανθρώπους που ήρθαν εκεί που δεν τους περίμενα.

Είχε όμως και άγχος. Δάκρυα. Απογοητεύσεις. Ανθρώπους που δεν έμειναν, σχέδια που άλλαξαν και βράδια που ένιωθα πως τίποτα δεν πήγαινε όπως το είχα φανταστεί.

Κι όμως, όταν κοιτάζω πίσω, δεν θέλω να αλλάξω τίποτα. Γιατί η ζωή δεν είναι φτιαγμένη μόνο από τις μέρες που χαμογελάμε. Είναι και από εκείνες που μας λυγίζουν, μας αλλάζουν και, χωρίς να το καταλάβουμε, μας δυναμώνουν.

Ίσως τελικά οι πιο όμορφοι μήνες να μην είναι αυτοί που ήταν τέλειοι. Ίσως να είναι εκείνοι που μας έκαναν να νιώσουμε τα πάντα. Να αγαπήσουμε, να φοβηθούμε, να απογοητευτούμε, να γελάσουμε, να κλάψουμε, να ελπίσουμε.

Κλείνω τον Ιούλιο με μια γεμάτη καρδιά. Ίσως λίγο πιο κουρασμένη, ίσως λίγο πιο σοφή, αλλά γεμάτη ευγνωμοσύνη για όλα όσα έζησα. Και μπαίνω στον Αύγουστο με την ελπίδα πως ό,τι είναι γραφτό να με βρει, θα με βρει την κατάλληλη στιγμή. 🫂

Καλό μας μήνα🧡