Dilshad Dilshad

തനിയെ പൂത്ത വസന്തം.
തളർന്ന ചില സന്ധ്യകളിൽ
ചാരിനിൽക്കാൻ തോളില്ലാതെ,
കരഞ്ഞ ചില രാത്രികളിൽ
സ്വയം മാത്രം കേട്ടവർ.

വീണുപോയപ്പോൾ
കൈപിടിക്കാൻ ആരുമില്ല,
ഇരുട്ട് കനത്തപ്പോൾ
നിഴൽപോലും കൂടെയില്ല.

അപ്പോഴവർ പഠിച്ചു,
കണ്ണുനീർ മഴയാകുമെന്ന്,
വേദന കരുത്താകുമെന്ന്,
ഏകാന്തത വളർച്ചയാകുമെന്ന്.

ഉടഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങൾ ചേർത്ത്
അവർ സ്വയം പണിതെടുത്തു;
കൊമ്പുകൾ ഒടിഞ്ഞിട്ടും
വേരുകൾ തോറ്റിരുന്നില്ല.

കാലം കടന്നപ്പോൾ
അതേ ശാഖകൾ പൂത്തു;
തണൽ നൽകാതിരുന്നവർ
സുഗന്ധം തേടിയെത്തി.

അവരോട് പകയില്ല...
പരാതികളുമില്ല...
പക്ഷേ ഒരു സത്യമുണ്ട്,
മറക്കാനാവാത്ത സത്യം.

വേരുകൾക്ക് വെള്ളമാകാതിരുന്നവർക്ക്
പൂക്കളിൽ അവകാശമില്ല;
തളർന്നപ്പോൾ തനിച്ചായവർക്ക്
താങ്ങുകളും ആവശ്യമില്ല.

ഏകാന്തതയായിരുന്നു ഗുരു,
വേദനയായിരുന്നു വളം,
കണ്ണുനീരായിരുന്നു മഴ;
പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു വെളിച്ചം.

അതുകൊണ്ടാണ് ചില വസന്തങ്ങൾ
ആരുടെയും കൈപിടിക്കാത്തത്...
തനിയെ വേരൂന്നി,
തനിയെ പൂക്കുന്നത�