Hasret Kurt

Pazar dönüşü sebzeleri buzdolabına yerleştirdikten sonra kendimi bu akşam ne pişirsem sorusuyla baş başa buldum.

Kestane mantarıyla kremasız ne yapabilirim diye düşünüyordum. Aslında marketten krema almaya yeltenmiştim fakat içindekiler kısmında benden başka her şeyin olduğunu görünce usulca market rafına geri koydum.

Lazım değil, dedim. Kreması, meması.

Sonra karşıma böyle bir tarif çıktı. Biraz uyanık olsam, tarifi kendime mal edip bir de üzerine hikâye yazabilirdim ama bende nerede o uyanıklık?

Neyse, oldukça jenerik bir tarif olduğundan credit vermiyorum. İlk ben yaptım, ilk ben keşfettim iddialarına da hiç girmeyeceğim şimdi.

Makarna; basit karbonhidrat, gluten…
Otoimmün hastalığım nedeniyle bedenime pek iyi gelmiyor. Aklıma, vaktiyle iyi gelmediğini bile bile vazgeçemediklerim geldi.
Makarnadan nerelere…

Velhasıl makarnadan vazgeçmek zor bir keyif; karnında hissettiğin kramplara ve şişkinliğe rağmen. Yanına mutlaka koca bir kase salata ya da tuzlayıp limonladığım söğüş yeşillik ekliyorum. Böylece en azından kendimce bir denge kurmaya çalışıyorum.

Tarifi ekledim ama benim öyle video çekme iddiam yok. Her aşamayı kayda almak çok zahmetli. Benim o kadar sabrım yok. Maksat dijital günlüğüme kendimden, bizden bir şeyler bırakmak. Yazdım, yapmak isteyen yapsın.

Ve fakat güzel oldu, haberiniz olsun.

Bir de değişmeyen bir rutinim var: Bir tabak makarnayı masada, bir tabak makarnayı kanepede, bir şeyler izlerken yerim. İşte en büyük zevklerimden biri.