Boekinkt!!

Geobsedeerd, dat is het eerste woord wat me te binnen schiet. Want dat was ik, vanaf het moment dat ik Thomas was hier van Eva Kelder opensloeg. Het verhaal gaat over de 18-jarige Thomas die op een dag niet meer thuiskomt. Al vanaf zijn geboorte voelt Katja afstand tussen haar en haar oudste zoon. Een afstand die gevoed wordt door de band met zijn vader. Of ligt het aan Katja zelf?

Het verhaal is angstaanjagend en prachtig tegelijkertijd. Angstaanjagend omdat het zo echt voelt. Rode vlaggen zijn er genoeg in dit boek, zou je denken. Het gedrag van Katja’s man Freek voelt vanaf het begin al fout. Wegwezen, hoorde ik mezelf denken. En toch? Toch wordt er voortdurend twijfel gezaaid, niet alleen bij Katja, maar ook bij de lezer. Je voelt bijna aan den lijve hoe geniepig en subtiel manipulatie kan zijn. Want ook aan Katja ga je twijfelen, en aan Thomas.

En ja, prachtig is het ook. Want hoe pijnlijk het proces van verwijdering tussen Katja en haar oudste zoon ook voelt, Eva Kelder schrijft ook behoedzaam en liefdevol. Want niets is altijd maar één ding. Het verhaal voelt daardoor nergens echt zwaar. Maar de lichte toon maakt het misschien nog wel intenser, alsof je met een krijtje over een schoolbord gaat. Kippenvel!

Naast roman leest het boek als een whodunnit, met aanwijzingen die je telkens een stukje dichter bij de waarheid brengen. Persoonlijk ging ik niet zo goed op het open einde, waarschijnlijk omdat ik toch nog net dát stukje bevestiging zocht? Maar misschien zegt dat ook weer genoeg over hoe sterk Eva Kelder de continue verwarring op haar lezers heeft over weten te brengen.

Lezen, dit boek!

4,5 inktpotje 🖋️

~Jolanda~

#bookstagram #lezeniseenfeestje