Mindcinematic

Aynı sırada oturuyorlardı bazen. O, defterine bir şeyler çizerken başını kaldırıp bakıyordu. Kız fark etmiyordu. Ya da fark edip etmediği belli olmuyordu. Okulun bahçesinde, koridorda, yemekhanede geçip gidiyordu. O da arkasından bakıyordu sadece. Konuşmamışlardı. İsimlerini bile bilmiyordu henüz.

Akşamları pencereden görüyordu onu. Karşı balkonda çamaşır asarken, saçlarını rüzgâr savururken, bir an durup karşı yamaçlara bakarken. Kızın o evi bilip bilmediğini merak ediyordu. Kendisini görüp görmediğini. Ama sormuyordu. Sormak, o rüyayı bozardı.

İçinde bir yerde, sessizce sürdürüyordu her şeyi. Sabahları aynı yoldan geçerken, sınıfta başını eğip yazı yazarken, akşam balkonda dururken. Hiçbir şey söylemeden, hiçbir şey bozmadan. Sanki söyleyince dağılır, bakınca kaybolur gibi. O yüzden bakıyordu sadece. Uzaktan, pencereden, kalabalıktan.

Bazen düşünüyordu: bir gün yürürken omzuna dokunsa, adını sorsa, kız dönüp baksa. Ama sonra vazgeçiyordu. Çünkü o bakışta bir şey değişirdi. Şimdi her şey yerli yerindeydi. Kız bilmiyordu. O da anlatmıyordu. Ve bu, ikisi için de yeterince güzeldi.

#platonic #shortfilm🎞📽⚡️ #cinematicstory