Behnaz Atoufi

🍂🍂🍂
کلمات
استخوانی در گلویت
سکوت
استخوانی در تنهایی‌‌ام

پر کشیده‌اند صداها
با اولین سکوت
که در گلویت نشست

تنها آوایی که می‌شنوم
صدای پرنده‌ای‌ست
که نامم را با خود
خواهد برد

نامم
سال‌هاست
بر چهره‌ام
ته‌نشین می‌شود
و سکوتت
لایه‌لایه
سنگین‌ترم می‌کند

وقتی سکوتت را می‌شکنی
صدایم که می‌‌زنی
پرنده‌ای تک‌بال
بر زبانت بال می‌گشاید و من
هر بار
تکه
تکه
سبک می‌شوم

اما به من بگو

سنگ
سنگینی‌اش را
چگونه به یاد می‌آورد
پس از خرد شدن؟

بهناز عطوفی( شعری تازه)
#شعر#شعرسپید #سنگ#سنگینی#نام