Portraitique - (Iris-)fotografie

Als ik nu naar deze foto kijk, zie ik eigenlijk al heel veel van de fotograaf die ik vandaag ben.

Ik fotografeer mensen graag van opzij. Dat is iets waar ik tijdens deze shoot echt mee ben gaan doorpakken. Niet omdat ik had besloten dat dit mijn stijl moest worden, maar omdat ik merkte dat ik dit mooi vond.

Mijn portretten kijken ook bijna nooit recht in de camera. En imperfecties? Die mogen er gewoon zijn. Kijk naar die ruimte. De afgebladderde muren, de oude ramen, alles wat niet netjes of perfect is.

Ik heb nooit bedacht dat dit allemaal bij mijn stijl moest horen. Ik deed het gewoon. Het voelde goed, dus ik bleef het doen.

En nu, als ik terugkijk, zie ik hoe die dingen steeds weer terugkomen in mijn werk.

Blijkbaar hoef je niet altijd bewust op zoek te gaan naar je eigen stijl. Soms ben je hem al aan het ontwikkelen terwijl je gewoon doet wat je mooi vindt.

Dit is zo’n beeld waarbij ik achteraf denk: ja, daar zat het eigenlijk allemaal al in.

Memory Lane, terug naar een beeld waarin ik mijn eigen stijl herken. 🤍