Patryk Strzała I dom l wnętrza l podróże

Po wczorajszej emisji wywiadu dostałem od Was mnóstwo pięknych wiadomości. O nas, naszej relacji i o tym, że widzicie w nas dobro. Niektórzy piszą, że dzięki nam inaczej spojrzeli na pary jednopłciowe, inni, że nasza otwartość daje im odwagę, by żyć po swojemu. Czytam też, że jesteśmy dla kogoś przykładem. To dużo znaczy. Dziękujemy za każde takie słowo.

Pokazujemy wspólną codzienność, dom, pracę, radości i trudniejsze momenty. Jeśli ktoś dzięki temu dostrzega w dwóch mężczyznach kochającą się rodzinę, a nie tylko temat do dyskusji, czuję, że ta otwartość ma sens.

Są też komentarze, po których zastanawiam się: po co? Nie oczekuję, że każdy nas polubi, ale między „nie podoba mi się” a próbą upokorzenia człowieka jest ogromna różnica. Co daje wykorzystywanie czyjejś depresji jako przytyku? Dlaczego obrażanie ma być „szczerością”, a odpowiedź na nie dowodem braku odporności na krytykę? Łatwo pouczać innych o pokorze, gdy samemu ocenia się ich po kilku urywkach.

Nie będę udawać, że to po mnie spływa. Niektóre słowa bolą i zostają w głowie. Można znać swoją wartość, mieć wsparcie bliskich i nadal poczuć się dotkniętym. Nie trzeba jednak oddawać obcym ludziom decyzji o tym, jak mamy żyć.

Pieniądze nie są dowodem nieuczciwości, ładny dom nie świadczy o braku wartości, a dzielenie się szczęściem nie oznacza wywyższania się. Stawianie granic nie jest brakiem szacunku.

*Dalsza część moich przemyśleń i kilka ważnych podziękowań czekają w przypiętym komentarzu 🤍👇