13 days ago
168
15
Posted On: October 21st 2026, 01:42 am
Bir resmi yalnızca boyanmış yüzey kurmaz; boş bırakılan yer de aynı ağırlıkla konuşur. Ressamlar ona negatif alan der.
Geçenlerde kızımın beni gururlandırmayacağını, şaşırtacağını yazmıştım. Aramızda bir gün bir kuşak farkı açılacak, ben de adını koyamadığım odaların eşiğinde kalacaktım. Bu cümleyi bugün de geri almıyorum.
Ve bugün, Beta Club’da (Amerika’da akademik başarı ve karakter ölçütleri ve referansla girilen bir okul kulübü) sekreter seçildiği için gururluyum.
İki cümle aynı sayfada duruyor ve birbirini yalanlamıyor. Bir videoda buna diyalektik düşünce dendiğini öğrendim: iki karşıt önermenin aynı anda doğru olabileceğini kabul etmek. Biri geleceğe dair bir öngörü, öbürü bugüne dair bir duygu. Öngörü, duyguyu silmiyor.
Gururumun malzemesine bakınca ikisinin aynı tuvale ait olduğunu görüyorum. Hangi göreve aday olacağını, seçileceğinden emin olacak kadar soğukkanlı seçmiş. Tatilde başvuru formunu tek başına doldurup göndermiş. Tanıtım videosunun metnini kendisi yazmış, videoyu kendisi çekmiş. Beni bu kadar etkileyen şey, bunların hiçbirinde bana ihtiyaç duymamış olması: resmin bana ait olmayan kısmı.
Negatif alan işte bu. Aramızdaki boşluk bir eksiklik değil, ilişkimize biçimini veren şey. Fark henüz açılmadı; bu karede aynı salonda, balon kemerin altında yan yana duruyoruz. Açıldığında da birbirimizi sevmekten vazgeçmeyeceğiz, yalnızca başka odalardan seveceğiz.
Karede en sakin olan da o: bir elinde su şişesi, öbüründe atıştırmalık. Düşünüp duran, öngörüde bulunan, paragraf yazan benim.
Çocuğunuzun sizsiz yaptığı ilk şey neydi ve o an kendinizi resmin neresinde buldunuz?
Geçenlerde kızımın beni gururlandırmayacağını, şaşırtacağını yazmıştım. Aramızda bir gün bir kuşak farkı açılacak, ben de adını koyamadığım odaların eşiğinde kalacaktım. Bu cümleyi bugün de geri almıyorum.
Ve bugün, Beta Club’da (Amerika’da akademik başarı ve karakter ölçütleri ve referansla girilen bir okul kulübü) sekreter seçildiği için gururluyum.
İki cümle aynı sayfada duruyor ve birbirini yalanlamıyor. Bir videoda buna diyalektik düşünce dendiğini öğrendim: iki karşıt önermenin aynı anda doğru olabileceğini kabul etmek. Biri geleceğe dair bir öngörü, öbürü bugüne dair bir duygu. Öngörü, duyguyu silmiyor.
Gururumun malzemesine bakınca ikisinin aynı tuvale ait olduğunu görüyorum. Hangi göreve aday olacağını, seçileceğinden emin olacak kadar soğukkanlı seçmiş. Tatilde başvuru formunu tek başına doldurup göndermiş. Tanıtım videosunun metnini kendisi yazmış, videoyu kendisi çekmiş. Beni bu kadar etkileyen şey, bunların hiçbirinde bana ihtiyaç duymamış olması: resmin bana ait olmayan kısmı.
Negatif alan işte bu. Aramızdaki boşluk bir eksiklik değil, ilişkimize biçimini veren şey. Fark henüz açılmadı; bu karede aynı salonda, balon kemerin altında yan yana duruyoruz. Açıldığında da birbirimizi sevmekten vazgeçmeyeceğiz, yalnızca başka odalardan seveceğiz.
Karede en sakin olan da o: bir elinde su şişesi, öbüründe atıştırmalık. Düşünüp duran, öngörüde bulunan, paragraf yazan benim.
Çocuğunuzun sizsiz yaptığı ilk şey neydi ve o an kendinizi resmin neresinde buldunuz?
Comments (15)
More posts
