• WIKTOR SŁOJKOWSKI •

W ten weekend postanowiłem przeprowadzić na sobie eksperyment. Sprawdzić, czy jestem w stanie przez dwa dni nie rozmawiać z nikim przez telefon. To, że niespecjalnie spotykam się z ludźmi, jest akurat moją codziennością. Ale telefon to zupełnie inna historia. Postanowiłem nie odbierać, nie oddzwaniać i nie uczestniczyć w rozmowach, na które zwyczajnie nie mam ochoty. Dlaczego? Bo od pewnego czasu mam wrażenie, że ludzie bombardują mnie swoimi frustracjami, pretensjami i negatywnymi emocjami. Coraz częściej doświadczam czegoś, co określa się mianem narcyzmu konwersacyjnego. Rozmówca mówi o sobie. O swoich problemach, sukcesach, rozczarowaniach. A kiedy ja próbuję powiedzieć coś o sobie, rozmowa błyskawicznie wraca na jego tory. Moje doświadczenie staje się jedynie pretekstem do kolejnej opowieści o nim. I pomyślałem: dlaczego właściwie mam w tym uczestniczyć? Dlaczego czyjaś potrzeba mówienia ma być ważniejsza od mojej potrzeby spokoju?

Zrobiłem jeden wyjątek. Porozmawiałem z koleżanką, która naprawdę interesuje się tym, co u mnie. Która potrafi nie tylko mówić, ale również słuchać. I była to rozmowa, po której nie czułem się emocjonalnie wyczerpany. Od jakiegoś czasu uczę się mindfulness i coraz lepiej rozumiem, że uważność nie polega wyłącznie na obserwowaniu oddechu czy siedzeniu w ciszy. To również umiejętność zauważania, co nam służy, a co nas wyczerpuje. Które relacje nas wzmacniają, a które jedynie konsumują naszą uwagę. Przez te dwa dni odkryłem coś zaskakującego. Nie tęskniłem za telefonem. Nie miałem poczucia, że coś tracę. Przeciwnie. Poczułem ogromną ulgę.

I kiedy kończy się mój mały, prywatny silent retreat, pojawia się pytanie: czy oddzwonię na wszystkie nieodebrane połączenia? Nie. Nie oddzwonię. Bo zrozumiałem, że nie każda rozmowa jest kontaktem. Nie każda obecność jest bliskością. I nie każdy, kto chce być wysłuchany, jest gotowy wysłuchać mnie. Mindfulness uczy mnie, że mogę być życzliwy wobec innych, nie rezygnując z życzliwości wobec samego siebie. Czasami największym aktem troski o siebie jest po prostu nieodebranie telefonu.