Instagram story viewer> @persia_photography_center> Posts

Persia Photography Center

@persia_photography_center

16.9K

followers

2766

following

📍 Iran & UAE
•Founder, Creative Visual Director & Lead Photographer @persia_photography_center
•Artist @etemadgallery
•Part Time Lecturer & Instructor

POSTS STORIES REELS TAGGED

⁨ .
دوره آنلاین عکاسی معماری | پرهام تقی‌اف

عکاسی معماری صرفاً ثبت یک بنا نیست؛ فرایندی است برای خواندن، تفسیر و تبدیل تجربه‌ی فضایی معماری به تصویر. این دوره با چنین رویکردی، به مبانی نظری، تکنیکی و حرفه‌ای عکاسی معماری می‌پردازد.

در دوازده جلسه، مباحثی چون تاریخ و تحول عکاسی معماری، تفسیر و خلاقیت، تجهیزات تخصصی، نور و نورپردازی، زبان تصویر و ترکیب‌بندی، تکنیک‌های ثبت تصویر، ویرایش در Lightroom و Photoshop، انتخاب و تدوین مجموعه‌عکس، انتشار آثار، کسب‌وکار عکاسی معماری و حقوق مادی و معنوی عکاس بررسی می‌شود. تمرین‌های عملی و بازنگری آثار هنرجویان نیز بخشی از دوره است.

مدرس: پرهام تقی‌اف
دانش‌آموخته New York Institute of Photography با بیش از دو دهه فعالیت حرفه‌ای در زمینه هنر و عکاسی معماری. آثار او در رقابت‌ها و رویدادهای بین‌المللی از جمله Architecture Photography Awards، Architecture MasterPrize و World Architecture Festival مورد توجه و تقدیر قرار گرفته‌ و جوایز متعددی دریافت کرده اند و در نمایشگاه‌ها، کتاب‌ها و نشریات تخصصی هنر و معماری منتشر شده‌اند. او همچنین سابقه تدریس، سخنرانی و برگزاری کارگاه‌های تخصصی در دانشگاه تهران، دانشگاه هنر و کانون معماران معاصر ایران را دارد.

شروع دوره: دوشنبه ۱۸ آبان
زمان: دوشنبه‌ها، ۱۸:۳۰ تا ۲۰:۳۰
مدت: ۲۴ ساعت | ۱۲ جلسه
برگزاری: آنلاین

این دوره تخصصی است و تسلط بر مبانی عکاسی، کار با دوربین DSLR یا Mirrorless و آشنایی پایه با Lightroom یا Photoshop از پیش‌نیازهای آن است.

حداقل تجهیزات مورد نیاز: دوربین با قابلیت تعویض لنز، لنز زوم با پوشش فواصل واید تا تله و سه‌پایه.

ثبت‌نام و اطلاعات دوره:⁩

https://evnd.co/oXqUR by @persia_photography_center

3

6

2 months ago

SOAS University of London

British Academy Conference; Reinterpreting History and Memory: Contemporary Art of MENA (Part 1) | 2024

- Hamid Keshmirshekan
@hamidkeshmirshekan

“This British Academy international conference will explore how history and memory is reflected through contemporary art in the MENA region, and art’s association with broader social and intellectual practices.

It will examine the possibility of challenging the present through the reinterpretation of history, exploring the enduring and collective impact of recent traumatic memories. The focus will be on art closely linked with activism, both within the region and among the global diaspora, examining the strategies used by artists to critically reimagine both the distant and recent past; a past that no longer exists but continues to haunt the present.
The conference also explores how these artworks challenge and address current affairs in the context of historical narratives. By bringing together academics and professionals from diverse disciplines, the conference will provide an interdisciplinary framework for studying contemporary art, shedding light on the connection between art discourse, politics, and culture in the MENA region today.”

https://m.youtube.com/playlist?list=PL1z_PGhPjwcp1VRZjdghDHMa1ps9JPzKh&si=GWnFZcL4o2wdCsXG by @persia_photography_center

3

18

2 years ago

…
JOURNAL OF VISUAL ART PRACTICE
2024, VOL. 23, NO. 1
Routledge
Taylor & Francis Group
@routledgeart

-Iranian Contemporary Art: Re-Positioning History and Cultural Memory
Editor: Hamid Keshmirshekan
@hamidkeshmirshekan

-Rewriting history: a conversation between Parham Taghioff and Hamidreza Karami

-ABSTRACT
This illustrated conversation between Parham Taghioff and Hamidreza Karami focuses on Taghioff’s profound engagement with history and the philosophy of history within his photographic projects. The dialogue explores how Taghioff’s work reveals the common tendency for individuals to unwittingly cast themselves as characters in the historical drama without a conscious understanding of their roles. Key projects, such as the ‘Hands On/Hands Off’ (2014) and the ‘Asymmetrical Authority’ series (2018), are discussed, emphasising the artist’s reliance on personal historical understanding and historical memory. Taghioff highlights the dynamic nature of historical comprehension, stressing that continual emergence of new facts, documents and narratives prevents a definitive understanding of the past. The conversation also touches on Taghioff’s perspective as a contemporary artist in Iran, highlighting the need to examine history to grasp one’s contemporary position. The conversation concludes with insights into Taghioff’s artistic methodology, involving the analysis and use of archival materials, texts and images to reconstruct and critically examine various historical perspectives.

https://www.tandfonline.com/toc/rjvp20/23/1

#art#history#memory#contemporaryart#cultural#iraniancontemporaryart#hamidkeshmirshekan#hamidrezakarami#parhamtaghioff#iran#contemporaryphotography#routledge by @persia_photography_center

3

13

3 years ago

.
From Sunflower Seeds to the State of Exception: Ai Weiwei and the Political

In Sunflower Seeds, Ai Weiwei’s 2010 installation at Tate Modern, one hundred million porcelain seeds appear almost uniform from a distance; yet each was handcrafted and painted. The sunflower is not neutral: in Mao-era propaganda, Mao was the sun and the people sunflowers turning toward him. Ai turns this collective symbol into millions of singular parts.

Ten years later, writing in The Art Newspaper, Ai points to a paradox: the same system that helped the crisis spread through suppressed information also displayed its power through lockdowns, movement restrictions, and control of public opinion, while many free societies reacted slowly.

Covid revealed who, in an emergency, can suspend ordinary life, close borders, restrict movement, and set aside normal rules in the name of necessity. The health crisis thus becomes a question of sovereignty.

This is where Carl Schmitt becomes relevant. He distinguished liberal limits on power, individual rights, and pluralism from the democratic formation of collective political will. Crisis exposes this tension when protecting society requires restricting freedoms and ordinary legal procedures. Covid thus revealed the tension between a liberal-legal order and decision under exceptional conditions.

Ai goes further. In his view, the Western assumption that integrating China into global capitalism would eventually produce political liberalization has collapsed. He writes: “The real ideological war has just begun, and the Covid-19 outbreak is only a starting point.”

In 2026, that sentence sounds less temporary. China–West competition spans trade, technology, security, and space, while digital surveillance is no longer confined to authoritarianism. What appeared during Covid as an “exception” increasingly belongs to contemporary political logic.

Sunflower Seeds did not predict Covid; it visualized a persistent problem: the individual within the mass, the mass in relation to power, and power when ordinary order no longer suffices.

Installation of Ai Weiwei’s Sunflower Seeds, Tate Modern. Photo: Peter Macdiarmid / Getty Image @aiww
فارسی در کامنت by @persia_photography_center

3

1

a month ago

…
✨ Big Achievement Announcement ✨

We are proud to share that Parham Taghioff (@parhamtaghioff) has achieved a historic milestone at the Architecture Photography Awards 2025 (@architecturephotographyawards).

After being shortlisted in 7 categories simultaneously – a rare and exceptional distinction – Taghioff has now been awarded two of the top prizes:

🏆 First Prize – Interior Architecture
Ice Cave
(Architects: Omid Amini @omidamini_and_partners / Fatemeh Salehi Amini @fatemeh_amiri____)

🥈 Second Prize – Drone & Aerial
Sea and the Peaks
(Architects: Farshad Mehdizah @farshad_mehdizadeh & Hooman Talebi @hoomantalebee)

Other shortlisted works include:
🔹 Brickwoven – Modern Architecture (Next Office / Alireza Taghaboni)
🔹 Raised from Fire – Long Exposure (KRDS / kourosh Rafiey)
🔹 Sky on the Facade – Windows (Next Office / Alireza Taghaboni)
🔹 Flowing Facade – Vertical Perspectives (Hooba Design / Hooman Balazadeh)
🔹 The Geometry of Light & Shadows – Light & Shadow (Next Office / Alireza Taghaboni )

The jury praised Taghioff’s works for their artistic excellence, conceptual depth, and unique vision of contemporary architecture.

This remarkable achievement highlights not only his personal journey of 25 years in architectural photography but also stands as a proud moment for the global recognition of Iranian contemporary architecture.

#parhamtaghioff #architecturephotography #architecture_view #architecturephoto #persia_photography_center #awards #archilover #architecturalphotography #dronephotography #modernarchitecture #contemporaryarchitecture #architecturaldesign #photoawards #interiorarchitecture #aerialphotography #fineartphotography #architecturelovers #longexposure #lightandshadow #windowsarchitecture #archdaily #architecture_hunter #architecturalvision by @persia_photography_center

3

75

a year ago

.
National Collection # 2 | Melli Shoes | Photographs | Parham Taghioff | 2022.

"...Melli is a word that has been repeated on shopfronts, on factory walls and across the body of the city, yet the fate of Melli Shoes shows how this very word slowly empties out and turns into a cover for the concentration of power. What begins in the realm of individual effort and creativity is transformed, in official language, into a “national achievement” and, ultimately – under the slogan of “belonging to everyone” – is handed over to abstract, faceless institutions: the state, organisations, funds. Melli becomes a pretext for separating ownership and responsibility from the concrete faces of real people, dissolving them into the fog of general concepts; what is declared “national” is, in practice, transferred into the sacred, untouchable domain of power and control."

*Note on “melli” for non-Persian readers: I have kept the Persian word melli alongside “national” because, in Iran, it carries a dense historical charge – from “National Oil” to “National Shoes” – where the line between “of the people” and “of the state” is always unstable.

To read the full statement for this series, please visit www.taghioff.com by @persia_photography_center

3

4

a year ago

.
We are pleased to announce that Parham Taghioff @parhamtaghioff has been shortlisted as a Finalist in the Architecture Photography Awards 2026.
@architecturephotographyawards

His photograph, “White Interval,” featuring Rowzan Residence by RYRA Studio @ryrastudio, was selected by the international jury in the Minimalist category.

خوشحالیم اعلام کنیم که پرهام تقی‌اف @parhamtaghioff به‌عنوان فینالیست مسابقه Architecture Photography Awards 2026 انتخاب شده است.

اثر او با عنوان «فاصلهٔ سپید» (White Interval)، از پروژه خانه روزن (Rowzan Residence) اثر دفتر معماری RYRA Studio @ryrastudio، پس از ارزیابی هیئت داوران بین‌المللی در بخش مینیمالیسم (Minimalist) به فهرست نهایی این دوره راه یافته است.

#ArchitecturePhotographyAwards #APA2026 #ArchitecturePhotography #Minimalist #ArchitecturalPhotography by @persia_photography_center

3

40

2 months ago

Persia Photography Center is pleased to announce that Parham Taghioff @parhamtaghioff has been named a Winner of the Architecture Photography MasterPrize 2025 @architecturemasterprize . In this edition, he received awards in three categories: Other Exterior, Residential Exterior, and Retail Interior. This distinction also marks his fifth consecutive year among the winners of this respected international award. The achievement underscores his rigorous, artistically driven approach to architectural photography and his continued contribution to presenting Iranian architecture to an international audience through compelling visual representation.

Sharif Office Building | Category: Other Exterior | Photo:Parham Taghioff @parhamtaghioff | Architect: Hooba Design @hoobadesign | Hooman Balazadeh @hoomanbalazadeh | Tehran, Iran. by @persia_photography_center

3

27

10 months ago

.
Hélène Binet: Photography as an Interpretation of Architecture

Hélène Binet is one of the most significant figures in contemporary architectural photography. From John Hejduk to Peter Zumthor, Zaha Hadid, and Daniel Libeskind, a central question runs through her work: How can spatial experience be translated into an image?

To describe Binet simply as a photographer of architectural details would be reductive. Her photographs move between overall views, interiors, spatial sequences, and fragments. What matters is not the choice between whole and detail, but finding the position from which a particular quality of architecture can be revealed.

For Binet, the frame is not merely a boundary. Light, shadow, material, distance, and viewpoint reorganize space and create a distinctly photographic experience of architecture.

Her way of seeing changes with each building: in Zumthor, weight, stillness, and material presence; in Hadid, movement and continuity of surfaces; in Libeskind, rupture, void, and spatial uncertainty. Her visual language emerges not from imposing a fixed style, but from a dialogue between the photographer’s gaze and the internal logic of architecture.

The title of her book Composing Space is revealing. Binet does not simply photograph space; she recomposes it through selection, omission, and framing.

In her work, the photographer is not an invisible intermediary, but an active agent in reading and interpreting architecture. The photograph becomes an encounter between the architect’s way of seeing and the photographer’s.

Perhaps this is the lasting significance of Hélène Binet’s work: architectural photography can become a way of discovering and reading architecture anew.

With respect and admiration, dedicated to Hélène Binet. @binet.helene

Photos by Hélène Binet:

1. Peter Zumthor - Bruder Klaus Field Chapel
2. Zaha Hadid - Heydar Aliyev Center
3. Daniel Libeskind - Jewish Museum Berlin

فارسی در کامنت اول | Persian in the first comment by @persia_photography_center

3

16

2 months ago

⁨ ⁨ ⁨ «وقتی استدلال با عکس ها مرجعیت می‌یابد،
اما عکاسان حذف می‌شوند»

معمار رسانه در مطلبی درباره‌ مؤسسه‌ سالک اثر لویی کان بر تفاوت میان «دیدن معماری در عکس» و «تجربه‌ معماری در فضا» تأکید می‌کند؛ تمایزی درست، اما با نتیجه‌گیری‌ سطحی.
‪‪‪‪‪‪‪‪‪‪‪‪‪‪‪@memar.resaneh‬‪@archmdia‬ia‬ia‬ .

معماری البته فقط از طریق تصویر تجربه نمی‌شود. حرکت بدن، تغییر نور، صدا، مقیاس و توالی فضاها بخشی از تجربه‌ای هستند که حضور فیزیکی در بنا ممکن می‌کند. اما از این مسئله نمی‌توان نتیجه گرفت که عکاسی صرفاً نسخه‌ای ناقص از معماری است.

عکاسی معماری خود نوعی خوانش و تفسیر فضاست. انتخاب قاب، زاویه‌ دید، فاصله، زمان عکاسی، نور و حضور یا غیاب انسان، همگی در شکل‌گیری برداشت ما از بنا نقش دارند. بسیاری از آثار شاخص معماری مدرن نیز برای بخش بزرگی از مخاطبان، پیش از هر چیز از طریق تصاویرشان شناخته شده‌اند.

تناقض اصلی دقیقاً همین‌جاست: رسانه‌ و منتقدی که درباره‌ محدودیت «تصویر معماری» سخن می‌گوید، برای پیش‌برد استدلال خود به شش عکس از مؤسسه‌ سالک متکی است؛ عکس‌هایی که هر کدام حاصل انتخاب و نگاه یک عکاس‌اند، اما در این پست نام عکاسان و منابع تصاویر ذکر نشده است.

خودِ عکس‌ها در این مطلب صرفاً تزئینی نیستند؛ شاهد بصری و بخشی از استدلال متن‌اند. با این حال، سازندگان همین تصاویر از روایت حذف شده‌اند.

برای نمونه، تصویر سوم از شش تصویر این پست، نمایی از برج‌های بتنی و فضاهای مطالعه‌ مؤسسه‌ سالک، عکسی از Bob Borson است. این تصویر با عنوان Salk Institute exterior concrete stair towers در وب‌سایت Life of an Architect منتشر شده و او صراحتاً می‌گوید که عکس‌هایی را که در بازدید خودش از Salk گرفته به اشتراک می‌گذارد.

بنابراین دست‌کم درباره‌ی این تصویر، شناسایی عکاس و منبع انتشار نه دشوار بوده و نه ناممکن.

این مسئله فقط نقصان در ذکر نام عکاس نیست؛ بازتولید همان نگاه قدیمی‌ای است که معماری را صرفاً حاصل کار معمار می‌داند و نقش خلاقه‌ عکاس را در شکل‌گیری و تفسیر تصویر نادیده می‌گیرد. تصویر معماری خنثی نیست؛ هر عکس نتیجه‌ مجموعه‌ای از تصمیم‌ها درباره‌ی قاب، نور، زمان، زاویه‌ دید، فاصله و نحوه‌ بازنمایی فضاست.

اگر عکس ها بخشی از استدلال هستند، نام و نقش عکاسان نیز بخشی از ارجاع حرفه‌ای آن هستند.

ادامه در کامنت… by @persia_photography_center

3

23

2 months ago

⁨ …
پرونده آندری تارکوفسکی یکی از روشن‌ترین نمونه‌های تلاش دستگاه شوروی برای کنترل نه فقط تولید آثار یک هنرمند، بلکه اعتبار بین‌المللی او است.

حزب کمونیست فرانسه، به‌ویژه در دهه‌های پس از جنگ، یکی از قدرتمندترین احزاب کمونیست اروپای غربی بود.اسناد منتشرشده پس از جنگ سرد نشان می دهند که نفوذ شوروی در فرانسه فقط به حزب کمونیست محدود نبود و سیاست، رسانه، محافل فرهنگی و روشنفکری نیز از اهداف عملیات نفوذ شوروی بودند.دنیای فرهنگی فرانسه و بخش بزرگی از سینمای هنری اروپا در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ آشکارا تحت تأثیر مارکسیسم، حزب کمونیست فرانسه، مائوئیسم، جنبش‌های ضداستعماری و چپ نو بود و حتی نشریه کایدو سینما نیز پس از ۱۹۶۸ دوره‌ای از رادیکالیزاسیون مارکسیستی و مائوئیستی را پشت سر گذاشت.

در ۱۹۷۵ سفارت شوروی به فرانسه فشار آورد تا فیلم سرگئی بوندارچوک در کن پذیرفته شود؛ زیرا، طبق اسناد رسمی کن، مسکو نمی‌خواست تارکوفسکی «تنها فیلمساز شوروی با اعتبار بین‌المللی» تلقی شود.

اوج این ماجرا در کن ۱۹۸۳ و با نوستالژیا رخ داد. بوندارچوک این‌بار عضو هیئت داوران بود. خود تارکوفسکی بعدها نوشت که او «به تحریک مافوق‌هایش» هر کاری کرده تا فیلم جایزه نگیرد. تاریخ رسمی جشنواره کن نیز تأیید می‌کند که بوندارچوک در طول جشنواره فعالانه علیه فیلم تارکوفسکی تبلیغ می‌کرد.

نوستالژیا در نهایت نخل طلا را نگرفت، اما سه جایزه مهم دریافت کرد. هنوز سندی در دست نیست که آرای نهایی هیئت داوران را نشان دهد و ثابت کند دقیقاً چه کسانی مانع نخل طلای تارکوفسکی شدند اما اصل ماجرا محل تردید نیست: دولت شوروی با نفوذ خود و به‌طور سازمان‌یافته می‌کوشید حضور و موفقیت بین‌المللی تارکوفسکی را مهار کند و از شبکه‌های سیاسی، دیپلماتیک و سینمایی خود برای این هدف بهره می‌برد.

خود جشنواره کن بعدها روابط آن دوران با شوروی را با عباراتی چون «رسوایی، دسیسه و باج‌گیری سیاسی» توصیف کرد.

در عمل تارکوفسکی فقط با سانسور در داخل شوروی مواجه نبود؛ نبرد بر سر او در خارج از شوروی نیز ادامه داشت. مسئله فقط این نبود که چه فیلمی اجازه ساخته‌شدن دارد، بلکه حتی این بود که چه کسی اجازه دارد در جهان به یک هنرمند بزرگ روس تبدیل شود. by @persia_photography_center

3

7

2 months ago

⁨ بهیموث و لویاتان؛ نبرد زمین و دریا

«بدون اضداد، هیچ پیشرفتی وجود ندارد. جذب و دفع، عقل و انرژی، عشق و نفرت، برای هستی انسان ضروری‌اند.»
- ویلیام بلیک، ازدواج بهشت و جهنم

ویلیام بلیک، شاعر، نقاش و حکاک انگلیسی، در اثر مشهور خود Behemoth and Leviathan از مجموعه Illustrations of the Book of Job، دو هیولای عظیم کتاب مقدس را در برابر ما قرار می دهد: بهیموث، جانور سترگ خشکی، و لویاتان، هیولای مارگون دریا.

در تصویر بلیک، خداوند این دو نیروی عظیم آفرینش را به ایوب نشان می دهد. بهیموث با بدن سنگین و حضور زمینی اش در بالای تصویر ظاهر می شود؛ موجودی وابسته به خاک، ثقل، استقرار و قلمرو. در پایین، لویاتان در دل آب ها پیچ و تاب می خورد؛ موجودی سیال و لغزنده که با حرکت، احاطه، بلعیدن و محاصره شناخته می شود.

در سنت کتاب مقدس، این دو نماد نیروهای عظیم و مهارنشدنی آفرینش اند: یکی هیولای خشکی و دیگری هیولای دریا. بعدها در تخیل دینی و اسطوره ای، به دو نیروی متقابل بدل شدند؛ گویی نبردشان، نبردی کیهانی میان خشکی و دریا، ثبات و آشوب، زمین و ژرفای آب هاست.

در فلسفه سیاسی هابز نیز این دو نام معنایی تازه می یابند. هابز در Leviathan، لویاتان را استعاره ای از دولت مقتدر و حاکمیت سیاسی می داند؛ بدنی مصنوعی که از افراد ساخته شده و وظیفه اش پایان دادن به جنگ داخلی و مهار وضعیت طبیعی است. اما در Behemoth، بهیموث نماد آشوب، جنگ داخلی، فروپاشی اقتدار و از هم گسیختن بدن سیاسی است.

کارل اشمیت این دوگانه را از فلسفه دولت به ژئوپولیتیک منتقل می کند. در خوانش او، بهیموث نماینده زمین، قلمرو، مرز، استقرار و حاکمیت سرزمینی است؛ در حالی که لویاتان نماینده دریا، حرکت، تجارت، امپراتوری، محاصره و کنترل مسیرهاست.

از این منظر، نبرد بهیموث و لویاتان فقط روایتی اسطوره ای یا کتاب مقدسی نیست؛ بلکه تمثیلی از کشاکش دو نظم فضایی است: زمینی که فضا را با تصرف و مرزبندی سازمان می دهد، و دریایی که با سیالیت، عبور، محاصره و کنترل گردش جهانی، آن نظم را به چالش می کشد.

بهیموث بر خاک می ایستد؛ اما لویاتان نیازی به اشغال خاک ندارد. او از بیرون قلمرو عمل می کند: راه ها را می بندد، مسیرهای عبور را کنترل می کند و با محاصره و قطع گردش، بهیموث را فرسوده می سازد.

از همین رو، تصویر بلیک را می توان نه فقط تصویری مذهبی، بلکه تمثیلی بصری برای فهم نبرد زمین و دریا، قلمرو و مسیر، حاکمیت زمینی و قدرت دریایی خواند.⁩

اردیبهشت ۱۴۰۵ by @persia_photography_center

3

3

2 months ago