Instagram story viewer> @symon_cds> Posts

Symon | Belarusian voice

@symon_cds

8.8K

followers

474

following

Belarusian🥤
🎪 Cirque du Soleil ex-performer
Культура • Мова • Вандроўкі
Размаўляйма па-беларуску!
Трэнерскі акаўнт @symon.training

POSTS STORIES REELS

Аксітацын 200% by @symon_cds

Дом не заўсёды там, дзе ты нарадзіўся.

Дом — там, дзе твая сям’я.
І не важна, які гэта горад ці якая краіна.

Галоўнае — быць разам 🧡

La familia es todo 🫶 by @symon_cds

LA DOLCE VITA

📸 @onikhimovskiy_22 by @symon_cds

Учора я праводзіў майстар-клас для каратыстаў у беларускім клубе «Волат».
Клубе, які сёння знаходзіцца ў Варшаве, а не ў сваёй роднай Беларусі.

І гэта ўжо само па сабе многае кажа.

Але яшчэ больш мяне ўразіла іх канцэпцыя.

Гэта не проста пра карате, шахматы ці трэніроўкі.
Гэта пра нацыю.
Пра культуру.
Пра свядомасць.

Гэта пра любоў да беларускага — нават у вымушанай эміграцыі.
Пра тое, што нас не зламалі.
Пра тое, што беларускае жыве — нават за межамі Беларусі.

І гэта ВАЎ ❤️‍🔥.

Я мару, што калі-небудзь у Беларусі большасць спартыўных клубаў будуць такімі.
Сапраўды беларускімі.
А не расійскім чырвона-зялёным быдлам акупантаў.

Беларусь мусіць быць беларускай.

І яна будзе такой 🤍❤️🤍
________________________

Yesterday I held a masterclass for young karate athletes at the Belarusian club “Volat”.
A club that is now based in Warsaw — not in its native Belarus.

And that fact alone already says a lot.

But what impressed me even more was its concept.

It’s not just about karate, chess, or training.
It’s about a nation.
About culture.
About consciousness.

It’s about love for everything Belarusian — even in forced exile.
About the fact that we are not broken.
About the fact that Belarusian identity lives — even outside Belarus.

And that is simply wow.

I dream that one day most sports clubs in Belarus will be like this.
Truly Belarusian.
Not the ruZZian red-green occupying trash.

Long live a free Belarus.
Belarus must be Belarusian.
And it will be. by @symon_cds

Пад скляпеннямі касцёла святога Аляксандра, сярод ціхага поўдня, Алесь Беляцкі дзяліўся сваёй гісторыяй, а побач са мной сеў Зянон Станіслававіч. Калі Вячаслаў Барок прапанаваў кожнаму напісаць любімае беларускае слова і расказаць пра свой шлях, запанавала ціша. Наста, з лукавай усмешкай, жэстам паклікала мяне выйсці. На імгненне мной апанавала няёмкасць, але я падняў руку, выйшаў і напісаў слова - «летуценьне», падзяліўшыся гісторыяй свайго шляха да роднай мовы.

Пасля, размаўляючы з Зянонам Станіслававічам, я захацеў атрымаць ягоны подпіс на памяць.
У заплечніку аказалася кніга «Уладар Пярсцёнкаў».
Падаў яму разгорнутую на першай старонцы кнігу. А ён з усмешкай пытае - ці не «Майн Кампф» гэта? І, пераканаўшыся, піша: “Жыве Беларусь”, і пакідае свой аўтограф.

А яшчэ, амаль кожны тыдзень я знаёмлюся
з Беларусамі.
У эміграцыі я сустракаю найлепшых сыноў
і дачок сваёй зямлі, якія мяне натхняюць.

Жыве родная беларуская мова - жыве Беларусь!
Бо пакуль жыве мова - жыве й народ.

Дзякуй чароўная і таленавітая @nastya_kassiopea_ за такія цудоўныя фота ❤️‍🔥 by @symon_cds

Як я з’ездзіў у госці да…

…Алфі 🤸‍♂️ by @symon_cds

Гонар. Годнасць. Свядомасць.

Дзякуй клубу @volat_2.0 за такі цудоўны падарунак - спартыўны гарнітур з нацыянальнай сімволікай і нацыянальным сцягам Беларусі.
⬜️🟥⬜️

P.S. Песня “Jaryły Kryż” у выкананні Leibonik, прысвечана Міраславу Лазоўскаму, Генералу “Мыш”. Заснавальніку “Белага Легіёну”, які загінуў пад Бахмутам, баронячы свабоду Ўкраіны 🇺🇦 ад рашысцкіх акупантаў. by @symon_cds

Маі дзядулі:
дз. Яўген Іосіфавіч і дз. Тадэўш Зігмундавіч, калі б яны былі жывыя.
Дзядуля Яўген (злева) пражыў 93 гады, я бачыў яго ўсё жыццё і вельмі любіў.
Дзядуля Тадэўш (справа) пайшоў з жыцця рана, калі мне было 3 гады, і амаль не памятаю яго.
_______________________
На фота дз. Яўгену 80+ гадоў, а дз. Тадэўшу меньш, чым мне сёння.
Хацеў бы я з імі паразмаўляць зараз і спытаць пра стаўленне да багата якіх рэчаў і падзеяў.

Няхай застанецца тут 🫶 by @symon_cds

Я прыняў важнае рашэнне.

Я бяру паўзу ў выступленнях
з Cirque du Soleil мінімум на год.

Гэта не імпульс.
Гэта вынік яснага разумення.

Склаўся шэраг прычын — прафесійных
і асабістых.
Але галоўная з іх — бяспека.

Бліжэйшыя гастролі ў наступным месяцы ў краіны, дзе я, як Беларус з выразнай грамадзянскай пазіцыяй, не магу адчуваць сябе ўпэўнена.

Я не гатовы рызыкаваць прынцыпамі дзеля графіка.
І не гатовы ісці туды, дзе мне небяспечна.

Таму раблю паўзу.
І выбіраю рухацца свядома.

Я застаюся ў Варшаве.
Пачынаю развіваць сваю праграму працы з целам, з людзьмі, з сістэмамі руху.

Я стварыў асобны рабочы профіль @symon.training

Без шуму.
Без палітычных дыскусій.
З фокусам на прафесію.

Там — толькі трэніроўкі.

Новы этап пачынаецца.
⸻

I’ve made an important decision.

I’m taking a pause from performing with Cirque du Soleil for at least a year.

This is not impulse.
It’s clarity.

Several factors led me here — professional
and personal.
But the key one is safety.

The upcoming month tour includes countries where, as a Belarusian with a clear civic position, I cannot feel secure.

I am not willing to compromise my principles for a schedule.
And I’m not willing to go where I don’t feel safe.

So I’m taking a deliberate pause.
And choosing to move forward intentionally.

I’m staying in Warsaw.
Building my work around training, movement and intelligent systems.

I’ve created a separate professional account @symon.training

No noise.
No political debates.
Just professional focus.

Training only.

A new chapter begins. by @symon_cds

I can’t stand it anymore 💔

#manchesterunited by @symon_cds

«Дзяцінства»

Чаму ў двукоссі?
Бо дзяцінства як такога, амаль не было. Як напэўна, у многіх прафесійных спартоўцаў.
Калі іншыя дзеці проста раслі, я даволі рана вучыўся трываць, працаваць, адказваць за вынік і ўвогуле быць дарослым.

На першым фота я нешта раблю на кані.
Дарэчы, па-англійску гэты снарад называецца pommel horse. Pommel — ручка, horse — ну, тут усё зразумела. А па-расейску - конь-махи.

А цяпер прыгледзьцеся да ручак на другім фота.
Яны розныя.
Адна драўляная. Другая пластыкавая. 🫣😂
Чаму?
Бо на той момант на міжнародных спаборніцтвах ужо выкарыстоўвалі коней з пластыкавымі ручкамі.
А ў нас пластыкавая ручка была…
Адна.
Вось літаральна адна 😂
Таму трэніраваліся на тым, што было.

На першым фота — ужо сапраўднае свята. Новы «стары» конь са «Стаек»
У «Стайках», дзе трэніравалася зборная Беларусі, паставілі новыя снарады, а стары конь за нашы заслугі даслалі нам у Баранавічы.
І мы былі да ўсрачкі усцешаныя.

Але мая цікавейшая гісторыя — пра брусы.

Са «Стаек» аддавалі два камплекты брусоў адной фірмы («Gymnova»): адзін — у Баранавічы, другі — у Бабруйск.
Толькі жэрдкі ў гэтых камплектах былі… рознай жорсткасці.
Пры пагрузцы іх выпадкова перамяшалі.
І атрымалася цудоўна: у Баранавічах — адна жорсткая жэрдка і адна мяккая. У Бабруйску — адпаведна 😂

Так мы і трэніраваліся.

Самае “смешнае” адбывалася на спаборніцтвах.
Прыязджаеш у іншы горад, заскокваеш на нармальныя брусы, дзе абедзве жэрдкі аднолькавай жорсткасці, і крыху ах*еваеш:
«А што з брусамі?!»

Бо цела месяцамі адаптавалася да таго, што адна рука атрымлівае ад жэрдкі адну аддачу, а другая — зусім іншую.

Для разумення: уявіце, што вы ўвесь час адштурхоўваецеся дзвюма нагамі, але паверхня пад адной спружыніць мацней, а пад другой — слабей.
А потым вас ставяць на аднолькавую паверхню — і менавіта яна раптам здаецца няправільнай.
Вось прыкладна так гэта адчувалася на руках.

Сёння ў прафесійным спорце абмяркоўваюць якасць абсталявання, стандарты, жорсткасць снарадаў і ўмовы падрыхтоўкі.
А мы проста прыходзілі ў залу і трэніраваліся на тым, што было.
Адна пластыкавая ручка — значыць адна.
Розныя жэрдкі — значыць розныя.
Прыслалі новы стары конь?
Якое шчасце!

Так і трэніраваліся 🙄 by @symon_cds

«Какая разница? Беларусь или Белоруссия?»

Знаёма?

А розніца ёсць.

Пасля 1991 года афіцыйная назва нашай дзяржавы — Рэспубліка Беларусь.

Не Белоруссия.

Беларусь.

І тут у рашыстаў з’яўляецца аргумент:

— «Ну ведь Германия называется Deutschland!»
— «А Финляндия вообще Suomi!»

Але ёсць адна важная розніца.

Ніхто не выкарыстоўвае слова «Германия», каб даказваць, што немцаў не існуе як асобнага народа.

Ніхто не выкарыстоўвае слова «Финляндия», каб сцвярджаць, што фіны павінны падпарадкоўвацца суседняй дзяржаве.

А маскалі стагоддзямі “тлумачылі” Беларусам:

— што Беларусы проста «ветвь русского народа»;
— што беларуская мова — гэта дыялект рускай;
— што беларуская гісторыя — частка гісторыі расеі;
— што будучыня Беларусі павінна вызначацца ў Маzкве.

Таму слова «Белоруссия» для Беларусаў — не проста старая назва.
Гэта сімвал эпохі, калі Беларусам адмаўлялі права быць Беларусамі.

І вельмі сімвалічна, што нават на шыльдзе расейскага пасольства ў Менску доўгі час было напісана:

«Посольство Российской Федерации в Республике Белоруссия».

Пры тым што па-беларуску на той жа шыльдзе было:

«Пасольства Расійскай Федэрацыі ў Рэспубліцы Беларусь».

Для беларускай мовы — Беларусь.

Для расейскай — Белоруссия.

Нібыта дробязь.

Але імперыі заўсёды пачынаюцца з дробязяў.

Спачатку табе кажуць, як павінна называцца твая краіна.

Потым — якая ў цябе павінна быць гісторыя.

Крыху пазьней — якая мова «правильная».

А потым тлумачаць, што твайго народа увогуле не існуе і прыходзяць цябе «освобождать»…

P.S. рассея - дзяржава-акупант/тэрарыст.
Так было стагоддзямі. Так працягваецца і па сённяшні дзень. by @symon_cds