Instagram story viewer> @yekiangelo_writings> Posts

Yeki Angelo

@yekiangelo_writings

127

followers

113

following

اینجا از بی مرگی های یک فرشته تنها می نویسم

POSTS STORIES REELS

#بی حوصله_نوشت
در هالوینی ترین دوره زندگیم به سر می برم .آنقدر سیاه و مخوف که حتی حوصله زنجموره نویسی هم ندارم . زندگی ام مثل ترن هوایی زهوار در رفته پارک ارم مدام بالا و پایین می شود و ترسم نه از آن فراز و فرودهای وحشتناک قطار که از این است که آیا ریلهای ترن هوایی همچنان بهم پیوسته باقی می مانند تا به زمین برسم ؟ یا جایی وسط همان بالا و پایین انداختن ها ناغافل پیچی، مهره ایی در برود و تمام این آهن قراضه های لرزان از هم بپاشد و قطار زنگ زده زمان شاه وزوزک میرزا سر از بالای شاخه درختی درآورد در حالیکه تن لت و پار و درهم شکسته من هم جایی وسط هوا و زمین با یه لنگه جوراب بجایی بند است .
می دانم ، می دانم همیشه به مو رسیده ولی پاره نشده ! اما روان من هم از سنگ نیست که خش بر ندارد چینی بند زده است ، به تلنگری از هم می پاشد .
امیدوارم پشت این سیاهی ها بالاخره صبح سپیدی هم باشد
اول نوامبر 2026 by @yekiangelo_writings

⁨ بخشی از کتاب
📚تروما تا ترمیم

🗣️خوانش آتوسا بورنگ
‪@nashrenik‬⁩ by @yekiangelo_writings

# دلنوشت
پای آیینه ایستاده ام و مثل قاطرچموشی که به نعلبندش نگاه می کند به جعبه رنگ مو ذل زده ام . سفیدی موهایم حالا یک هفت هشت سانتی بیرون زده رنگ را هم دو ماهی هست که خریدم وقت نمی کنم که بمالم به کله ام .
از دیروز اما دلخورم . با لجبازی سفیدی ها را نگاه می کنم .《 نمیخوام رنگ کنم ! اصلا همینجوری خوبم ! اینا نشونه دهن سگ شدن های من توی زندگیه چرا قایمش کنم ؟ پنجاه و پنج سالم داره میشه دختر بیست ساله نیستم خواستگار پشت در واستاده باشه 》 به خودم هم دروغ می گویم . همیشه از پیر شدن و زشت بودن و خواستنی نبودن ترسیده ام .
ولی فرقی هم نداشت همان موقع هم که موهایم سیاه بود و سایزم سی و هشت کسی نخواست و نماند به جهنم !
اما حالا که آفتاب لب بامم حالا که دغدغه ام بیشتر این شده که اگر بمیرم چقدر در یاد آدم هایی که دوستشان داشتم می مانم ؟ چقدر حسرت با خودم به گور خواهم برد ؟ حسرت بوسه های نچیده ، آغوش های خالی مانده و سفرهای نرفته خنده های فرو خورده ؟ اینکه اصلا چرا به این دنیا آمدم ، اتفاق بود ، بی حساب بود ؟ اگر بمیرم سر آن همه داستان های نگفته چه می آبد ؟ این همه رنجی که کشیدم چه ؟ اگر تناسخی باشد ولی من هیچ کدام از این درس هایی که گرفتم را به یاد نیارم چه ؟
حالا وسط اینهمه سوال سخت و بیجواب چرا باید برای کسی شش هزار کیلومتر آنطرف تر موی سفید من مهم باشد نه دل من نه غم من نه نم اشک حسرت و غربت من نه حتی بودن من .
جولای 2026 - جایی حوالی by @yekiangelo_writings

⁨ ⁨ ⁨ «راه هنرمند» دعوتی است به یک ادیسه‌ی درونی؛
سفری پانزده‌هفته‌ای برای بازگشت به بخشی از وجودمان که زیر ترس‌ها، عادت‌ها و داوری‌های سالیان پنهان مانده است.

در این کارگاه، قدم‌به‌قدم از میان موانع خلاقیت عبور می‌کنیم تا دوباره به خانه‌ی خودمان برسیم؛
به همان سرچشمه‌ای که شاید هرگز از بین نرفته و فقط منتظر بوده دوباره پیدایش کنیم.

خوانش: آتوسا بورنگ

#اودیسه
#odyssée
#جولیا_کامرون
#سفرراه_هنرمند⁩⁩⁩ by @yekiangelo_writings

#روزنوشت
تا آنجایی که یادم میاد همیشه کت پرسن بودم cat person تقریبا از همان سه چهار سالگی ام که بابا آن گربه ی زرد و سفید و کپل و پشمالو را لای اسباب اثاثیه از یزد آورده بود تهران .
یک گربه یزدی تمام عیار که به یمن فراوانی آن سالهای قبل از 57 آنقدر جوجه کباب و شیر موز خورده بود بیشتر به بچه شیر می مانست تا گربه . صدایش میکردیم ملوگ . 《مل 》در گویش یزدی همان دست آموز و ملوس است و《وگ 》 آخرش ک تصغیر . اینها رو گفتم که بدانید همیشه برعکس نهند نام زنگی کافور .
این کت پرسن بودنم نه از سر عداوت با سگ هاست . سگ ها را هم دوست دارم ، اما خلق و خوی وحشی و بی اعتنای گربه بیشتر جذبم می کند . مثل عاشق مازوخیستی که باید صد جور ناز بکشد تا معشوق گوشه چشمی به التفات نشانش بدهد . گربه تا دلش نخواهد محل سگ هم به همخانه آدمش نمی دهد برایش چیزی هستی در حد آباژور .اگر می آید و خرخری زیر دستت می کند یا اجازه میدهد زیر گلویش را بخارانی نه برای آنکه تو خواستی بلکه حضرت ملوکانه خودشان اجازه دادن . اگر جرات کردی و بی اذن ملوکانه به یکی از اعضا و جوارح شان دست زدی فاتحه دستت را بخوان ،
ولی طفلک سگ ها با دو چشم خیس عاشقانه چنان نگاهت می کنند که انگار شاهکار آفرینشی. حرف حرف تو هست حتی توی خوردن و خوابیدن . ساعت ها کنار پایت می نشیند و التماس می کند دستی به سر گوشش بکشی و با یک نوازش چنان خرکیف می شود که برایت ده تا خر غلت می زند . ادامه در کامنت اول by @yekiangelo_writings

مثل یه سامورایی شکسته خورده از نبرد ماه خونین برگشتم
زورم به آن دو گستاخ نرسید بخشیدن هم هنوز توی دستور کار من نیست توان خدایی میخواهد از من آدمیزاد جایز الخطا بر نمیاد
حالا به رسم سامورایی های شکست خورده چهار زانو نشسته ام جلوی خودم آماده برای هاراگیری. ننگ شکست را باید با خون شست
آن من دیگرم با کیمونوی ابریشم سفید آرام روبرویم نشسته چیزی نمی گوید اما از آن لنگه ی ابروی بالا رفته و چشمان باریکش معلوم است که راضی نیست
شروع میکنم به توضیح دادن مشتی زنجموره و آخه آخه های بی سر و ته
با بیحوصلگی بادبزن پر درنای خودش را تکان میدهد و زنجموره ام را قطع می کند《 دختر جان! یه نگاه به مسیری که آمدی بکن . یک دختر از بسته ترین جامعه سنتی یزد که از نظرش برای دختر پنج کلاس سواد بس بود و اگر قبل از 15 سالگی شوهر نمی کرد ترشیده بود رسیدی به کجا؟ 》
مکث می کند ، درنگ می کنم .
پرت می شوم به قبل ها خیلی قبل ها . چند بار تابو شکستم؟ چند بار علیه همه ی انتظارات خانواده و جامعه و فرهنگ غالب یزدی ام شوریدم ؟هر جا محدودیتی گذاشتند شورش کردم . خودم عاشق شدم آره عوضی بود اما انتخاب خودم بود
توی پستو ننشستم تا دلاله زن محل برایم خواستگار بفرستد.
هر کاری کردم با انتخاب خودم کردم . درس خواندنم ، شوهر کردنم ، جدا شدنم ، عاشق شدنم .همه همه مال خودم بود. من اسب وحشی زندگی را بدون زین از یال هایش گرفتم و سوار شدم و تاختم .
👈ادامه در کامنت by @yekiangelo_writings

#روزنوشت
از اینستاگرام متنفرم بخصوص این روزها ، مخصوصا امروز .
استوری ها را ورق میزنم : توافق شد ، مادر جاویدنام آیدا روی بالکن ضجه میزند ، ترامپ توافق امروز امضا میشود ، پدر جاویدنام مسعود ذات پرور سر خاک پسرش دنبال رفیق مردانه می گردد ، جی دی ونس برای امضا توافق به ژنو رفت ، چهلم قهرمان ۱۷ ساله اعدام شده سر خاکش برگزار نشد نگذاشتند ...
گوشی را پرت می کنم
من هم مثل مادر آیدا ضجه میزنم :《خدایا با قاتل بچه هامون بستی؟ روی خون اینها چشمات رو بستی؟ گذاشتی بازم بمونند ؟ چطوری تونستی ! چطوری ؟ 》
صدای مراد ویسی با ویلون درهم می پیچد :《 پسر جاویدنامی زنگ زده اسم پدرم رو بازم بخوانید 》 پسرک پنج سال دارد تنها دلخوشی اش شنید اسم پدرش از تلویزیون است .
توف غلیظی می اندازم توی صورت روزگار ! قحبه تر از آن است که خجالت بکشد
اشکم خشک شده، گریه ام نمی آید
خشم از سینه ام می جوشد کف می کند و فحش غلیظی می شود روی زبانم《 مادر ج...ده های تخم حروم ! اینقدر می مونم تا تموم شدن شما حرومی ها رو بینم 》مشتم را روی کانتر آشپزخانه می کوبم فنجان قهوه چپه می شود .
مطمئنم! ته قلبم مطمئنم این دریای خون، این خشم، این نفرت بالاخره کار خودش را می کند بدون نیاز به ترامپ یا بی بی یا هر منفعت طلب دیگه ایی که بجای خون کف خیابون ها نگاهش به چاه نفت و عوارضی تنگه هرمز باشد .
این تو بمیری دیگه از اون تو بمیری ها نیست
جایی حوالی پاریس لعنتی - پانزده ژوئن ۲۰۲۶ by @yekiangelo_writings

#جنگ نوشت
آمده ام بازدید موزه جنگ جهانی اول و دوم جایی حومه پاریس . پیشنهاد دوستان فرنگی ام بود من هم تابع جمع !
اصلا فکر نمی کردم که بازدید از یک موزه و دیدن چند عکس و شنیدن صدای ضبط شده آتش خمپاره و شلیک گلوله و دیدن ویترین بیمارستان صحرایی با آن وسایل ابتدایی جراحی و قطع عضو بتواند آنقدر تروما را در من زنده کند که وسط موزه بزنم زیر گریه
هر گوشه موزه چیزی را در من زنده میکرد که مدتها بود دفنشان کرده بودم، آن ترس های کودکانه به وقت موشک باران و بمبارن تهران در جنگ هشت ساله . آن قصه های هولناک دایی صادق لب مرز سومار که دوستان همسنگرش را کومله ها شبانه توی سنگر با سیم اره سر زده بودند . قصه ی همرزمش رضا کریمی که وقتی خمپاره خورده بود روده هایش را جمع کرده و فرو کرده بود توی شکمش و تا سنگر دویده بود و هر چه همسنگرهایش شهادتین برایش خوانده بودند مادرش را صدا زده بود و گفته بود نمیخواهد بمیرد .
آن ویترین سردوشی ها و مدالهای سربازان مرده در جنگ جهانی در مقابل ویترین مدال ها و مدرک های جاویدنام آیدا هیچ جلوه ایی نداشت .
از مقابل قاب عکس پرستاران جنگ جهانی که رد شدم یادم افتاد کسانی توی مملکت من بجای آنکه عکس پرستاهایش را با افتخارچاپ کند آنها را دستگیر می کند و آنقدر مورد تجاوز و شکنجه قرار میدهد که دچار نقص عضو بشوند .
موزه جنگ، آنهم امروز، آنهم در این شرایط انتخاب خوبی برای من نبود . نباید نبش قبر می کردم .

سوم ماه می 2026 - جایی حوالی پاریس
پی نوشت 1- بازدید رو نیمکاره ول کردم و زدم بیرون
پی نوشت 2- خواندن و تحقیق کردن و نوشتن درباره ی جنگ با زندگی کردن جنگ در لحظه و لمس واقعیت زشتش خیلی با هم فرق دارن
پی نوشت 3- امیدوارم پایان شب سیاه سپید باشه by @yekiangelo_writings

# روزنوشت
نفس نفس زنان و درست یک دقیقه مانده به شروع خودم را رساندم به کنسرت آندره بوچلی . بلیط را دوسال پیش خریده بودم .
دخترک گیلاسی شامپاین برایم خریده ، خودم را ولو مبکنم روی صندلی سر راهرو . همیشه موقع خریدن بلیط حواسم هست که سر ردیف باشم، انگار این آمادگی برای فرار از هر پیشامد غیر منتظره بخشی از دی ان ای من شده.
نگاهم را دور سالن می جرخانم لب به لب پر است ، پنجاه شصت هزار نفری هستیم . تک و توک صندلی خالی بچشم میخورد از جمله دو صندلی خالی درست بغل دست ما . با خودم می گویم حتما مثل من مانده اند توی ترافیک . یک قلپ شامپاین سر میکشم تا ضربان قلبم پایین بیاید .
کنسرت شروع میشود ، منتظر آن صدای آسمانی هستم که《صدای فرشتگان 》لقب گرفته . شروع بخواندن می کند اشکم سرازیر میشود ، صدا پیر شده ، هنوز قوی است اما آن اوج موسیقی ضبط شده را ندارد ، دهانش خشک میشود تک توک مجبور است گلویش را صاف کند .
قلبم فشرده میشود چرا ؟ چرا باید این اسطوره پیر شود ؟ سوالم را به دخترک می گویم میخندد《 اونوقت جنتی هنوز زنده است! 》انگار بی خاصیت ها بیشتر عمر می کنند .
دو تا صندلی خالی کناری همچنان ذهنم را مشغول کرده. ده دقیقه ایی گذشته هنوز نیامده اند حوصله ندارم وقتی غرق صدای بوچلی هستم مجبور شوم پالتو و کیف و لیوان شامپاین بدست بایستم که طرف کون نشسته اش را موقع رد شدن توی صورتم فرو نکند .
پچ پچ میکنم《 حتما موقع خریدن بلیط عاشق بودن الان بهم زدن نیومدن ؟ تصویر دو زوج عاشق که دو سال پیش با دستهای در هم گره شده بلیط کنسرت خریده اند و الان با چشم های اشک آلود هر کدام کنار پنجره ایی جدا نشسته و سیگار دود می کند از پیش چشمم میگذرد .
دخترک نیشخند میزند《هعه! من بودم کنسرتم رو می اومدم ولی به بغل دستیم می گفتم جاش رو با من عوض کنه کنار اون مرتیکه نشینم 》از جسارتش خوشم می آید ، خودم توی تیم سیگار و اشک و آه و چس ناله هستم
《شاید یکی از اونا مرده 》 کلا مثبت فکر کردن به من نمی آید . میانگین سنی سالن حدود شصت سال است با عصا و واکر آمده اند . با خودم فکر می کنم اگر من روزی اینقدر ناتوان بشم که واکر دستم بگیرم آیا میرم کنسرت خواننده محبوبم ؟ بعید می دونم .
حواسم را از صندلی های خالی میدم به کنسرت . پس ذهنم همچنان دو چهره مبهم با دو بلیط در دست معلق می ماند . با خودم فکر می کنم انشالله که سالم باشند و فقط قهر کرده باشند یا توی ترافیک گیر کرده باشند یا اصلا بعد از دوسال فراموش کرده باشند کنسرتی رزرو داشتند .
جایی حوالی پاریس - آوریل 2026 by @yekiangelo_writings

#روزنوشت
رفته ام کنسرت آندره بوچلی کبیر !
یکی از آرزوهایم بود .بلیط کنسرت را دخترم کادوی تولد داده بود اونم آبان ۲۰۲۴ . وقتی بلیط را خریدیم با خودم گفتم《اوووو تا دو سال دیگه کی مرده و کی زنده ! اصلا خود آندره بوچلی تا اون موقع می تونه بخوانه ؟ 》
دیشب فهمیدم که دو سال مثل برق گذشت . رسیدنم به سالن کنسرت یه معجزه بود . آدرس محل برگزاری رو اشتباه رفته بودم ، مثل اینکه از شهرک غرب بخوای بری نو بنیاد اونم ساعت شش عصر . پاریس هر چی تو چنته داشت بکار برد که با اعصاب من بازی کنه : بارون سیل آسا ، ترافیک مزخرف ، ویراژ های کامیون های غول پیکر توی تونل های باریک زیر زمینی !
محاسباتم برای چهل و پنج دقیقه رانندگی تبدیل شد به کابوس یک ساعت و نیم ه . تمام هنرهای رانندگی کسب شده در ایرانم رو وسط پاریس بکار بردم از قیقاج و دنده عقب رفتن بخاطر خروجی اشتباه و رد کردن چراغ زرد و فحش دادن به راننده جلویی که از لاین سه میخواست گردش به چپ بکنه و الی آخر .ولی بالاخره رسیدم درست یک دقیقه قبل از شروع !
تمام مدت کنسرت با صدای آسمانی آندره بوچلی با خودم فکر میکردم چرا ؟ چرا این صدا باید پیر بشه ؟ صداش بلرزه ، دهنش خشک بشه ، چرا باید دنیا تصمیم بگیره که دیگه این صدا کم کم خاموش بشه ؟ چرا من باید به کنسرت ۶۵ سالگیش برسم و نه توی ۴۵ سالگیش توی اوج قدرت صداش ؟
خودم رو دلداری میدم 《دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن ه 》 دروغ میگم فقط حسرتش کمتره .
آوریل ۲۰۲۶ - جایی حوالی پاریس
پی نوشت ۱ : تا جوانید و دست تون میرسه زیبایی های دنیا رو تجربه کنید
پی نوشت ۲: دو سال پیش خبر نداشتم قراره ایران قتل عام بشه ، جنگ بشه ، زیر فشار بمب و موشک خرد بشه
پی نوشت ۳ : چند بار دستم رفت که این پست رو پاک کنم از خودم شرمنده بودم که توی کنسرت نشستم وقتی مملکتم زیر بمب باران ه - ولی زندگی جریان داره و ملغمه ایی از همه ی اینهاست درد ، رنج و خوشی های کوچک که دوام بیاوریم . by @yekiangelo_writings

# یادنوشت
من بچه ی انقلاب و جنگم
هفت سالم بود انقلاب شد و از نه سالگی تا هجده سالگیم توی جنگ ایران و عراق گذشت . هم کشته انقلاب دیدم هم خرابی بمب بارون و موشک بارون . هنوز اضطراب آژیر قرمز توی پس زمینه ذهنم مونده .
این روزها که دور از وطن لابلای عکس های و فیلم های اینستاگرام سرگردانم دلم از هر اصابت موشک به درد میاد .انگار جای زخمش روی تن من می مونه شهری که هم دوستش داشتم هم ازش متنفر بودم داره تکه تکه دود میشه . می دونم که برای برداشتن این غده چرکی باید رفت زیر چاقوی جراحی و خونریزی اما تا کجا ؟ اگر این غده سرطانی متاستاز بده چی ؟ چقدر بعدش باید شیمی درمانی و پرتو درمانی کرد تا این وطن زخم خورده بتونه سر پا بشه ؟
این یزیدیان زمانه اینترنت رو مثل آب روی لشگر حسین شون به روی مردم ایران بستند .خبر گرفتن از خانواده و دوست شده مثل مشک آب بردن از فرات و از میان لشکر کوفیان به چنگ و دندون .این بیخبری باز سگ سیاه افسردگی رو انداخته به جونم .انگار وقتی می دونی خبری نیست جنگ نیست کشتار نیست زنگ زدن هم خیلی مهم نیست ولی الان توی این شرایط پر خطر حتی یک خط پیام حال دلم رو بهتر میکنه . انگار که از امن بودن خودم ، از بودن در آرامش شرمسارم .
شش مارس ۲۰۲۶ - جایی حوالی پاریس
پی نوشت - پایان شب سیه سپید است آیا ؟ by @yekiangelo_writings

# روزنوشت
دو روز پیش روز ولنتاین بود .
تا قبل از این اینستاگرامم پر میشد از دسته گلهای رز سرخ عظیم ، عروسک خرسی و بادکنک های قرمز قلبی . فیلم و عکسهای عاشقانه ، مسیر های عاشقانه با خطی از گلبرگ های صورتی و قرمز و شمع . انتظار آمدن معشوق تا بیاید و قدم بگذارد روی برگ گل و توی قلب عاشق اش .
امروز اما فرق می کند . روز عشق هنوز روز عشق است ، روز ولنتاین . اما امروز دختری کنار اتوبان آنجا که پدرش تیر خورده را گلباران کرده ، شاخه شاخه گل رز پرپر کف خیابان ریخته و دختر بر سر گل ها مویه میزند . وسط خیابان نشسته و ماشین ها به احترام عشق و عزایش راه کج می کنند تا مبادا از روی مشهد و خون عزیزی بگذرند .
امروز عاشق ها بجای آنکه معشوق را در لباس سرخش به آغوش بگیرند کیسه سیاه خوفناکی را در بر می گیرند و صورت بر رخ سرد و کبود و خونین معشوق میفشارند برای وداع . بوسه ها بوی مرگ و خون میدهد و گل ها و شمع ها نه در مسیر عشق که بر سر گور گل عذاران جان فدای میهن خودنمایی می کنن .
چه جان هایی اسماعیل ! چه جان هایی !
چه سینه هایی که بجای تیر عشق به ضرب تیر دژخیم شکافته شد . سرخی رخت عاشقان امروز نه از سرخی ولنتاین که از رنگ خون است .
نسینی الدنیا نسینی العالم
بیا کاری کن که جهان و هر چه در آن است را فراموش کنم
صدا میزنم و می دانم که نمی اید
فوریه 2026 - جایی آن سر دنیا
پی نوشت 1_ با تمام وجودتان عشق بورزید معلوم نیست تا کی بماند
پی نوشت 2_ تسلیت به تمام عاشقان جا مانده ، تقدیم به متین قربانی و عشقش
پی نوشت 3_ عشق ورزیدن و عاشق بودن کار هر کسی نیست ، مرد میخواد ! اگر مردی بسم ا... by @yekiangelo_writings